Kerkscheuring

Schotland is een schitterend vakantieland. Afgezien van enkele kleine nadelen - het wil er nogal eens regenen en er leven kleine, vervelende steekmugjes - kan elke liefhebber van natuur en historie er zijn hart ophalen. Wie houdt van dunbevolkte en ruige streken, van de afwisseling van bergen, meren en velden, die in een steeds veranderende lichtval telkens weer nieuw schijnen, raakt er zijn leven lang niet uitgekeken. Daarbij heeft Schotland voor de Nederlandse zonen en dochters van de Reformatie nog iets aantrekkelijks: je kunt er kerkdiensten bezoeken die qua sfeer en inhoud sterk lijken op wat je gewend bent. Laat preekcassettes en overjarig koren maar in de kast, als je tenminste enigszins de Engelse taal machtig bent. Maar zijn die kerkdiensten niet moeilijk te volgen? Valt erg mee. Met wat middelbare-school-Engels, zelfs als dat al wat is weggezakt, kom je een heel eind. Bij het onderwerp van de preek en bij de inhoud van de gezongen psalmen - het Woord van God - zijn we immers van jongs af aan opgevoed? Dat maakt dat we die enkele onbekende woorden al snel uit ons geheugen aanvullen en in z'n juiste context plaatsen.

Gastvrijheid

Dat was tenminste onze ervaring toen wij afgelopen zomer de Noordzee overstaken om dit bijzondere deel van het Verenigd Koninkrijk te bezoeken. De eerste zondag dat we er waren, bezochten we een dienst van de Free Church of Scotland. Ongeveer veertig mensen waren in het eigen kerkgebouw te Ford William bijeen. Opvallend was de gastvrijheid. Bij de ingang van de kerk werden we direct door enkele kerkgangers opgevangen en kregen we informatie over de gang van zaken tijdens de dienst. "Bij jullie gaan tijdens het gebed alleen de mannen staan, bij ons mannen en vrouwen." Handig om te weten. Dat er geen orgel in de kerk is en de kerkgangers a capella zingen met behulp van een voorzanger, dat ontdek je - als je het al niet wist - vanzelf wel.

Same Gospel

Maar die verschillen met een Nederlandse dienst zijn niet zo belangrijk. "Different customs, same Gospel" (verschillende gewoonten, maar hetzelfde Evangelie), merkt een oudere dame bondig op.

Hetzelfde Evangelie. Dat werd door de preek van ds. Mair al snel duidelijk. In heldere bewoordingen schetste hij de verloochening door en het berouw van Petrus en vroeg hij de hoorders of ook zij iets kenden van die allesdoorzoekende blik van de Heere Jezus in het mensenhart.

Hetzelfde Evangelie. Dat merkten we ook een week later, toen we twee diensten bezochten bij een gemeente van de Free Presbyterians. Hier nog minder mensen in de kerk (een stuk of vijftien, waarvan minstens de helft tot één gezin behorend) terwijl van een eigen gebouw niet eens sprake was: de gemeente vergaderde in een Rode Kruis gebouw. In plaats van een predikant, hield hier een ouderling een preek. Echter ook hier dezelfde hartelijkheid ("Komt u bij ons eten?"), dezelfde ernst, dezelfde Bijbels-bevindelijke prediking. Op zo'n moment komt een zinsnede uit de Twaalf Artikelen tot leven: ik geloof een heilige, algemene, christelijke kerk.

Veeg zwart

Toch zijn hier op aarde maar weinig zaken of ervaringen helemaal wit. Er komt al snel een veeg zwart doorheen. Want waarom kunnen die twee groepjes mensen, beide in Fort William, niet samen vergaderen? Bovendien weten we dat de Free Presbyterian Churches eind jaren tachtig in twee delen gescheurd zijn. De afgelopen tijd stonden de krantenkolommen van het RD vol informatie over de recente scheuring in de Free Church. Ook hier dringt zich - helaas - een vergelijking met Holland op: de repeterende breuk in de Nederlandse kerkgeschiedenis.

Kerkscheuringen: een droevig verschijnsel. Met de erkenning dat er soms ketterijen zijn waartegen met man en macht gestreden moet worden, blijft toch dit overeind dat er in kerkscheuringen vaak veel klein-menselijks is, veel onheilig vuur. Daarom zal elke Daniël-lezer het wel met me eens zijn: scheuringen en twisten zijn een intrieste aangelegenheid.

Vrede

In de dienst van de Free Presbyterians, die ik deze zomer bijwoonde, dankte de ouderling - de scheuring in zijn kerk ligt al weer tien jaar achter hem - voor de vrede die er op dat moment in zijn kerkverband heerste. Alle aandacht kan daardoor gewijd worden aan de verspreiding van het Evangelie, aldus de ambtsdrager. Een punt om over na te denken. Bid om de vrede van Jeruzalem. Ja, en dank er ook voor, wanneer de situatie daarvoor aanleiding geeft.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen