Tot een hand en een voet en nog veel meer

Niet ver van de zee, aan de voet van de dam die Schouwen met Goeree verbindt, ligt het stille gehuchtje Ellemeet. Voor veel lezers zal de naam weinig herkenning oproepen. Maar er is ook een groep van zo'n dertig man voor wie Ellemeet een begrip geworden is. Sinds 15 oktober 1999 is het dorpje namelijk onlosmakelijk verbonden aan een onvergetelijke integratieweek, een week waarin jongeren optrekken met leeftijdgenoten met een handicap.

Samen. Dat mag wel een sleutelwoord heten voor de integratieweek. Samen zijn we op vakantie, samen gaan we naar een kaasboerderij in Nieuwerkerk, naar Vlissingen, naar Middelharnis, naar zee. Samen, laat op de avond, wandelen, samen nadenken over een gedeelte uit Gods Woord, ons samen gebonden weten aan dat Woord, samen praten over van alles, ook over moeilijke vragen in het leven. Dat kan, want met een hechte groep waren we een week samen in Ellemeet.

Vraag maar aan Arjan waarom hij voor de tweede keer meeging. Jij hebt toch een drukke baan?

"Ja, waarom ga ik mee. Gewoon lekker een week vakantie. De sfeer is goed. Moet je nog meer weten?"

Bij een integratieweek wordt van je verwacht dat we elkaar helpen. "Dat gaat vanzelf", reageert Arjan. "Je bent onder elkaar, dan help je elkaar. Je moet je medemens gewoon helpen. Dat doe je dan."

Zeewater

De week begon op vrijdag 15 oktober. 24 deelnemers en vijf stafleden arriveerden in de loop van de middag en de avond op het uitstekend uitgeruste oord "De Distel". Een mooi gebouw met veel ruimte, vat Betty samen. Vooral de zee, op loopafstand, oefende een grote aantrekkingskracht op de groep uit. Zaterdag naar Vlissingen (aan zee), maandag naar de Oosterscheldekering (aan zee), dinsdag een strandwandeling bij Haamstede (aan en in zee).

Met grote ogen, met gemengde gevoelens ook, keken de andere strandgangers onze groep aan.

Staflid Riet was geboeid hoe rolstoelgebruikers van de zee genoten.

"Dit was vakantie, het water onder je stoel door te voelen rollen, je wielen die vastzogen in de bodem, de zee die hoger kwam, het losrukken van je rolstoel door een ander die daarvoor wel het koude water in moest en daarna de klim tegen het duin! Zeulend met elkaar kwamen we er."

Een pad was er niet, omlopen wilden we niet en dus sjouwde de groep de rolstoelen de steile trap op. Een vrouw stond met bewondering te kijken. De volgende dag, toen we het Rien Poortvlietmuseum in Middelharnis bezochten, kwam ze ons weer tegen en gaf alsnog haar complimenten.

Johan vond het positief dat de deelnemers zijn rolstoel niet als een belemmering zagen.

"Niet één keer heb ik gehoord: O, we moeten Johan duwen, is er een duwer? Als in het dagelijks leven zoveel kon als tijdens de integratieweek, zou het leven een stuk gemakkelijker worden."

Familiegevoel

Voor vier deelnemers en evenzoveel stafleden was de week nieuw. Dat hinderde niet, al heel snel sloeg het oude familiegevoel van de voorgaande jaren over en ontstond er een hechte groep, waarin gezelligheid en serieuze momenten op een goede manier samen opgingen.

Een van de nieuwe deelnemers was Lian. Waarom ging ze eigenlijk mee? "Ik had er al wel eerder van gehoord. Het leek me mooi om in zo'n groep contacten te leggen."

Nog een nieuweling was kernstaflid Wil. Samen met Aane-Kors leidde ze al heel wat kampen, maar toch was het voor haar een beetje de vraag hoe ze zich op de integratieweek moest voorbereiden. Het resultaat na een week?

"Het was heel verrijkend om te zien hoe jonge mensen met hun beperkingen omgaan én hun mogelijkheden benutten. Je wordt ook deelgenoot van hun levensverhalen. Daardoor krijg je respect voor hun zelfdiscipline en doorzettingsvermogen."

"Het is mooi om te ervaren hoe iemand zijn handicap beleeft en om daarover te kunnen praten", voegen Jan M. en Carolien eraan toe. "Juist omdat je op basis van gelijkwaardigheid samen op vakantie bent, leer je veel van elkaar." Maarten - voor de grotere afstanden gebruikt hij zijn rolstoel -beaamt dit: "Jongeren die geen beperkingen hebben, beseffen tijdens de week heel goed dat er leeftijdgenoten zijn die niet alles kunnen wat ze zouden willen."

Geaccepteerd

De omgang met elkaar. Dat springt er bij de meeste deelnemers uit, als je hen vraagt naar het meest opvallende van de integratieweek. Hanneke vat het kort en bondig samen. "Heel gaaf dat het zo gewoon is. Of je nu een handicap hebt of niet, dat doet er niet toe. Samen heb je plezier, samen serieuze gesprekken."

Aad voelde zich tijdens de week op zijn gemak. "Ik heb moeite om met mensen om te gaan. Maar hier voelde ik me geaccepteerd. Er is aandacht voor elkaar."

Voor Ans (acht keer meegeweest) staat de week inmiddels in een lange traditie. "Juist omdat je elkaar zo vaak ziet, bouw je een band op."

"Maar nieuwe mensen voelen zich ook snel thuis in de groep", reageert Hanneke die voor de tiende keer meeging. Ans: "ledereen mag er zijn zoals hij is. Eigenlijk is het juist heel leuk om te zien dat iedereen anders is. Dan accepteer je ook elkaars zwakke punten." Ook Jan-Kees ging voor de tiende keer mee. Samen met Hanneke en Ella werd hij op de laatste avond hiervoor 'geridderd'.

Voor Jan-Kees was de laatste integratieweek anders dan de andere keren. "Vooral de Bijbelstudies waren leerzaam. Er waren ook meer serieuze gesprekken."

Zangavond

Het stralende weer (elke dag veel zon, veel wind en daarom ook wel koud) maakte het mogelijk om een 'buitenprogramma' af te draaien. Wat was de mooiste dag? Betty: "Dat weet ik echt niet. Alles was mooi."

Ook de deelnemers droegen een steentje aan het programma bij. Een groepje had voor de zaterdagavond de sleutel van de dorpskerk in Renesse gekregen. Daar hadden we met elkaar een zang-, orgel- en declamatieavond.

Riet moest best even omschakelen van de serie vakantieweken met verstandelijk gehandicapten die ze leidde naar de integratieweek.

"Ik wilde veel te veel zelf doen, maar de groep doet alles zelf. Wie duwt de rolstoelen? Dat regelen we zelf!"

De spontaniteit onder elkaar vond ze geweldig.

"Het leek soms wel allemaal familie van elkaar."

Het saamhorigheidsgevoel vertaalde zich in slagzinnen die vele malen te horen waren in huize "De Distel." We zijn elkaar, klonk het, tot een hand en een voet, tot een handdoek en een theedoek, tot een rem en een rolstoel. Naarmate de week vorderde, werd de spreuk langer. En ook concreet. Want toen Erik zijn scooter op de gang bracht en daar erachter kwam dat zijn rollator nog in de zaal stond, reed Marja haar rolstoel voor, nam Erik op schoot en zette hem netjes af bij zijn rollator.

Kampkrant

Een vast onderdeel van de integratieweek is de kampkrant, ledereen leverde een bijdrage aan het herinneringsboek. Want zo mag het wel genoemd worden! Marja en Jan S. staken vele uren in het verzamelen en bundelen van de bijdragen. Drieduizend kopieën maakte Jan om alle deelnemers een krant van honderd bladzijden mee te kunnen geven. Hij had het er graag voor over. Jan, zelf slechthorend, vindt het heel prettig dat de groep goed rekening hield met zijn handicap. Op zijn beurt stond hij elke dag klaar om zes, zeven rolstoelen in de kar achter zijn auto te laden. "Natuurlijk help je elkaar."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen