In gesprek met de kamerleden

De heer Rouvoet had de leiding van de vergadering. Hij benadrukte in zijn openingswoord, dat er niet alleen - zoals men denkt - christelijke belangen in het geding zijn, maar dat de zaken van leven en dood de grondslagen van onze hele samenleving raken. Het gaat om de Bijbelse normen en waarden, die heilzaam zijn voor heel het volk. De heer Rouvoet leest dan enkele verzen uit Psalm 11 en gaat voor in gebed. In Psalm 11 wordt gesproken over het omstoten van de fundamenten, maar ook wordt daar gezegd, dat de Heere aanschouwt wat er gebeurt. In samenkomsten van verootmoediging en gebed, die op verschillende plaatsen in ons land zijn gehouden, is de Heere gevraagd de voorgenomen wetgeving te verhinderen.

Euthanasie en de positie van minderjarigen

In de vergadering komt nu eerst de wetgeving euthanasie aan de orde. In december 1993 is in ons land - onder het derde kabinet Lubbers - voor het eerst wettelijk opening gegeven voor het onder bepaalde voorwaarden toepassen van euthanasie. (...) Heel verontrustend in het nieuwe wetsvoorstel is het feit, dat minderjarigen zelf over het toepassen van euthanasie mogen beslissen. Als zij 16 of 17 jaar zijn, mag de arts aan hun verzoek om euthanasie voldoen, nadat met de ouders over de besluitvorming is gesproken. Ook aan kinderen van 12 tot en met 15 jaar mag dit verzoek niet worden geweigerd, zelfs niet als hun ouders er uitdrukkelijk tegen zijn! Volgens de eerste zorgvuldigheidseis mag euthanasie alleen worden toegepast, wanneer er sprake is van een 'vrijwillig, weloverwogen en duurzaam verzoek van de patiënt'. Hoe kan dit voor zulke jonge kinderen gelden? Tegen dit onderdeel van de wet is in brede kring bezwaar gemaakt. Minderjarigen behoren wettelijk gezien tot de wilsonbekwamen. Ook wat dit betreft, wordt er inbreuk gemaakt op de gewone gang van zaken met betrekking tot deze leeftijdsgroep.

Geldigheid van een euthanasieverklaring

De Nederlandse Vereniging voor Vrijwillige Euthanasie stelt al lange tijd euthanasieverklaringen beschikbaar, waarmee mensen kenbaar kunnen maken dat zij in bepaalde situaties hun leven beëindigd willen hebben. Het blijft zijn geldigheid behouden, ook als de patiënt (van 16 jaar en ouder) zijn wil niet meer kenbaar kan maken. Het doet er dan ook niet toe, hoe lang het is geleden, dat de verklaring werd afgegeven. De wet stelt daar geen grenzen voor. (...)

Een vérgaand, apart wetsontwerp tot regeling van de in ons land gegroeide euthanasiepraktijk! Wie had dat een halve eeuw geleden kunnen bevroeden?! Toen in de zestiger jaren de eerste stemmen opgingen tot legalisering van abortus, heeft wijlen ds. G.H. Abma gezegd: "Nu abortus, en daarna wil men ook euthanasie toestaan". Dat werd toen door de voorstanders van abortus heftig ontkend...

Op 22 november werd een ronde tafelconferentie in Den Haag gehouden door de Vaste Kamercommissie van Justitie en Volksgezondheid om met voor- en tegenstanders van de nieuwe euthanasiewet van gedachten te wisselen. (In de Saambinder verschijnt daarvan een verslag, geschreven door ds. W. Silfhout).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen