Momentopname

Met enige tegenzin ging ik die dag naar mijn werk. Er lag een dag in het verschiet die net als gisteren en eergisteren bezet zou zijn met ietwat saaie klusjes. Dingen die echter nu eenmaal gebeuren moeten.

De computer klikte aan, ik typte het wachtwoord in. En keek ondertussen peinzend naar de nog lege stoelen van mijn twee kamergenoten. Wat wist je eigenlijk weinig van elkaar! Een van de weinige dingen die je wist was de tijd waarop je ze ongeveer kon verwachten. Alhoewel, enige tijd geleden had ik tijdens een lange autorit Anne wel wat beter leren kennen. We hadden een begrafenis bezocht van een broer van Evelien, en hadden na afloop de nodige praatstof. Moeilijke gesprekken zijn dat. Het is niet eenvoudig om aan een onkerkelijke collega uit te leggen waarom je moeite had met de rouwdienst. Een dienst waarin de overledene centraal stond: hoewel nog jong, had hij zijn sporen wel verdiend. Zijn geloof, dat zo sterk was, kwam ook nog even ter sprake. Inderdaad, het geloof van Arnold kwam wel aan de orde, maar niet de God van Arnold, helaas.

Maar het bleef tijdens de autorit niet bij het napraten over de rouwdienst. Het werd persoonlijker. We vertelden elkaar van onze achtergronden, ons verleden, onze relaties. Na afloop van de rit had ik het gevoel dat we elkaar nader waren gekomen dan in het jaar daarvoor dat we hadden samengewerkt.

Al snel ratelde mijn toetsenbord. Het manuscript dat ik onderhanden had moest af vandaag. En net die laatste hand eraan leggen, dat kost altijd weer veel tijd. Ongemerkt was het half tien geworden. Anne stapte binnen, zette haar tas op de grond, drukte de computer aan, en liep weer weg om haar jas op te hangen en een kopje koffie te halen. Dat ze vergat te vragen of ik nog een kopje wilde, ontging me. Evenals het feit dat ze even later weer achter haar bureau zat.

'Marjan.' Ik keek verbaasd op. Er klonk iets dringends in Annes stem. Alsof ze me ter verantwoording wilde roepen. Koortsachtig gingen mijn gedachten. Was ik iets vergeten door te geven? Zat ze nog op iets van mij te wachten? 'Ik moet je iets zeggen. Toen we laatst samen gereisd hebben, heb ik je niet de waarheid verteld.' Ik was verbaasd. Wat ik ook verwacht had, niet zoiets als dit. En ik had ook geen idee wat er zou komen. Anne praatte ondertussen verder. 'En het is de eerste keer in mijn leven dat ik tegen iemand gelogen heb wat betreft mijn verleden. Die vriend waar ik destijds mee samenwoonde in Arnhem, was een vrouw. Ik durfde je dit niet te vertellen, omdat ik bang was dat jij me daarom af zult wijzen. En dat wil ik niet, omdat ik je juist zo'n fijne collega vind. Jij bent christen, en ik weet dat jullie over mijn manier van leven zo jullie opvattingen hebben. Maar nu zeg ik het je toch, omdat ik er niet tevreden over ben dat ik over mijn verleden niet de volle waarheid heb verteld. Ik sta er namelijk volledig achter, ook al woon ik nu samen met Martijn.' Ik moet Anne met grote ogen aangekeken hebben. Het verbaasde me: dat zij last gekregen had van het feit dat ze mij de waarheid niet verteld had.

Maar er werd een reactie verwacht. 'Ja, eerlijk gezegd weet ik even niet zo goed wat ik moet zeggen. Ik waardeer het enorm dat je me dit vertelt. En je hebt gelijk als je zegt dat ik waarschijnlijk moeite heb met je verhaal.'

Ik aarzelde even. Ging toen verder: 'Inderdaad, gezien mijn overtuiging kan ik jouw manier van leven niet goedkeuren. Maar dat betekent niet dat ik jou als persoon daarom zal afwijzen. Je levenswijze kan ik niet goedkeuren, maar als collega blijf ik je evenveel waarderen. Ik vind het net als jij fijn dat wij in een goede verhouding samen kunnen werken. En dat wil ik ook zo houden.'

Anne knikte. En keek me afwachtend aan. 'Anne, ik heb ook geen reden om me beter te voelen dan jij. Al verwacht je dat waarschijnlijk wel. Als ik zie wat ik allemaal verkeerd doe en welke fouten ik elke dag maak, dan is daar geen reden toe. Dan sta ik naast je. Omdat ik net als jij iemand ben die niet volmaakt ben.'

Het bleef stil. Anne dacht na. 'Dankjewel', zei ze toen. 'Ik ben blij dat we er even over gepraat hebben.'

De toetsenborden ratelden weer. Het leek alsof we ingespannen werkten. Maar mijn gedachten maalden. Ik dacht na over Anne. Over het feit dat ze zich schuldig was gaan voelen. Omdat ze niet voor haar opvatting uitgekomen was, voor de eerste keer van haar leven. Het maakte me beschaamd. Wat brengen wij als christenen dan weinig terecht van het getuige-zijn! Echter, naast verwondering over dit onverwachte gesprek maakte zich langzamerhand een afkeer van me meester. Anne en een andere vrouw! Nee, dacht ik toen. Ook de Heere Jezus was bewogen met de zondige vrouw. 'Wie van u zonder zonde is, werpe eerst de steen op haar.'

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen