Anti-christelijk

Heeft Nederland een anti-christefij'k kabinet? Dat hangt ervan af hoe je die term uitlegt. Versta je onder antichristelijk het bewust in het nauw brengen van mensen met een christelijke levensovertuiging, dan is dat op onze regering niet van toepassing. "Ik wil een premier zijn van alle Nederlanders, " sprak premier Kok bij het aantreden van zijn eerste paarse kabinet. Er is geen reden om aan zijn goede bedoelingen te twijfelen. "Nee, wij verklaren christelijk Nederland niet de oorlog, ", zei minister Borst enkele maanden geleden in een interview met het dagblad Trouw. Die uitspraak mogen we eveneens serieus nemen. Ook nu het paarse kabinet met een hele sliert wetsvoorstellen is gekomen die de toets van de Bijbel niet kunnen doorstaan. Van boze opzet zal inderdaad geen sprake zijn.

In het nauw

Dat neemt niet weg dat het effect van de plannen van dit kabinet wel degelijk anti-christelijk genoemd kan worden. Het zijn wetten die christenen in het nauw brengen, die de christelijke moraal voor een belangrijk deel aan de kant schuiven, die opkomen uit een geest die zich ten diepste tegen de heerschappij van Christus Zelf richt.

In het eerste kabinet Kok kwam dit nog niet zo sterk naar voren. Het CDA was dan weliswaar uit de regering verdwenen, maar het verschil met voor 1994 leek niet eens zo groot.

Nu het tweede kabinet Kok een jaar draait, moet het oordeel anders luiden. Er is zonder moeite een heel rijtje wetsvoorstellen en plannen te noemen die vanuit ethisch oogpunt betreurenswaardig zijn. Het homohuwelijk, de mogelijkheid van adoptie door homo-paren, de mogelijkheid om abortus te laten verrichten na zes maanden zwangerschap, de verruiming van de euthanasiewetgeving, de afschaffing van het bordeelverbod.

Regels volgen

Laat ik voor dit keer alleen de verruiming van de euthanasiewetgeving uitwerken. Op dit moment is een arts in principe strafbaar als hij een ander mens helpt een einde aan zijn leven te maken. Toch wordt niet elke arts die euthanasie pleegt vervolgd. Als een medicus netjes de regels volgt, als hij grondig met de patiënt heeft overlegd, als er van "ondraaglijk lijden" sprake was en van een "uitzichtloze situatie", als hij de juiste papieren heeft ingevuld, als hij de zaak keurig gemeld heeft, dan zal hij door justitie niet vervolgd worden. Deze wet, waarover de Kamer in 1993 debatteerde, is door RPF, SGP en GPV altijd afgewezen omdat hij euthanasie uiteindelijk toch toestaat. Het wetsvoorstel van dit kabinet gaat nog een paar stappen verder. Het draait de zaak precies om. Een arts die euthanasie pleegt, is in principe niet strafbaar, tenzij hij niet zorgvuldig heeft gehandeld, dat wil zeggen: de regels niet goed heeft gevolgd. Euthanasie wordt op die manier "normaal" medisch handelen.

Dwaasheid

Daar komt nog iets bij. Op dit moment moet de rechter bij elk geval van euthanasie beoordelen of een arts juist gehandeld heeft. Kok II wil dat veranderen. Niet de rechter, maar regionale toetsingscommissies moeten gaan beoordelen of een dokter goed of fout heeft gehandeld. Dat houdt een arts een stuk verder van de rechter en dus van strafvervolging vandaan.

Bovendien zouden volgens het kabinet 12 - 16-jarigen het recht moeten krijgen om zonder instemming van hun ouders voor euthanasie te kiezen.

Vooral dit laatste voorstel is de dwaasheid gekroond. Het lijkt er gelukkig veel op dat de regering bereid is dit onderdeel van het wetsvoorstel terug te trekken.

Van kwaad tot erger

Daarmee zijn onze bezwaren echter nog lang niet weggenomen. Die richten zich namelijk tegen de geest waaruit het totale wetsvoorstel opkomt. Deze wet past precies in onze moderne tijd, waarin het merendeel van de mensen bezeten is door het ideaal van schoonheid, gezondheid en zelfstandigheid. Daar wordt alles aan afgemeten. Wie niet knap is, ziek en afhankelijk gaat zich in onze tijd snel overbodig voelen, ja een last voor de samenleving. Mensen zijn zo bang voor ontluistering, dat ze nog liever sterven. Dat dit een gevaarlijke ontwikkeling is, zien behalve christenen gelukkig ook mensen met heel andere levensovertuigingen in.

Ons belangrijkste bezwaar tegen het wetsvoorstel is dat naar onze stellige overtuiging mensen niet zelf over hun leven mogen beschikken. Als wij vinden dat we ondraaglijk lijden, dan moeten we het leven zelf kunnen beëindigen, zo redeneert men. De Bijbel leert echter anders. Wij hebben er niet zelf voor gekozen om op de wereld te komen, maar hebben het leven van God gekregen. Wie die gedachte loslaat, komt gemakkelijk van kwaad tot erger.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen