Waar hoor ik thuis?

"Kom mee, jong, da's gauw bekeken. Even tekenen en er vandoor. Op een boerderij kun je niet te lang wegblijven en we moeten nog een aardig stukje rijden."

Harold draait zich om naar Roger. "Tot ziens, " klinkt het schor. Dan loopt hij met het echtpaar mee.

"Met wie mogen wij mee, " vraagt Hannah.

"Ik weet het niet, " antwoordt Roger. "Er komt vast wel iemand, " praat hij Hannah en zichzelf moed in. Voor hij uitgepraat is, staat er iemand voor hem.

"Hij is wel mager, maar dat zijn ze allemaal. La's kijken of hij spieren heeft."

Een dikke boer met grote vooruitstekende tanden knijpt in Rogers arm. Zijn vrouw staat met een pinnig gezicht toe te kijken. Roger doet moeite om geen au te roepen. "We zullen hem wel het een en ander bij moeten brengen, maar vooruit. Je kunt ook niets anders verwachten van iemand uit de grote stad. Kom aan, jongen. Je gaat met ons mee."

Roger staat stokstijf stil. Moet hij echt met deze mensen mee? En Hannah?

"Mijn zusje is bij me. Zij blijft bij mij, " zegt hij flink.

"Je zusje? " We hebben al vijf meiden Je zusje vindt wel een ander adres. Kom, ik heb wel wat beters te doen dan mijn tijd hier te verspillen." Roger verroert geen vin. Hij heeft niet door dat hij Hannah"s hand bijna fijnknijpt.

Mevrouw Green komt er aan. "Wat is er aan de hand? " vraagt ze. Als ze het verhaal hoort en naar Roger en Hannah kijkt, schudt ze het hoofd. "Het spijt me meneer, maar de kinderen moeten zelf ook willen. Kijk nog maar even rond. Er zijn nog meer jongens." Al foeterend loopt het echtpaar verder.

Roger haalt opgelucht adem. "Ik blijf bij jou hoor, " zegt hij tegen Hannah.

Hij kijkt rond, verschillende kinderen zijn al gekozen. Daar gaat de tweeling ook. Die mogen wel bij elkaar blijven.

Even later wordt het rustiger op het platform.

De kinderen worden geteld. Het zijn er nu achttien minder. Ze gaan weer de trein in. De stemming is gedrukt. "Ik wist wel dat niemand me wilde. Anders had mijn moeder me ook niet weggegeven, " snikt een meisje met lange donkere vlechten. "Wie weet bij de volgende stopplaats, " zegt mevrouw Green bemoedigend. "Dit is pas het eerste station, dus moed houden."

"Ik wilde dat ik in het weeshuis was gebleven, " zucht de jongen met de flaporen. "Dan was ik tenminste nog samen met mijn broer. Nu heb ik niemand meer."

Als Roger die avond eindelijk in een onrustige slaap valt, droomt hij van die boer met zijn harde handen. Bij het volgende dorpje verloopt alles veel rustiger. Er zijn lang niet zo veel mensen. Als de trein verder rijdt, blijven er maar vijf kinderen achter.

Nu begint Roger toch wel zenuwachtig te worden. Wat als ze niet gekozen worden? Moeten ze dan weer terug met de trein? Als ze op het volgende station weer opgesteld staan, kijkt Roger in spanning naar alle mensen die langslopen. Een jonge mevrouw bukt bij Hannah.

"Hoe heet je? " vraagt ze vriendelijk. "Hannah." Als ze haar handen uitsteekt, gaat Hannah zonder aarzeling naar haar toe. De vrouw kijkt omhoog naar haar man.

"We hoeven niet meer verder te zoeken. Deze is voor ons." Roger aarzelt. Het lijken wel heel aardige mensen. Die zullen vast goed voor haar zorgen. Maar zijn moeder had toch gezegd dat hij voor Hannah moest zorgen. Ineens probeert Hannah zich los te wurmen.

"Ik wil bij Roger blijven." De vrouw kijkt verbaasd. "Is dat je zusje? " vraagt ze. Roger knikt. Zullen ze nu zeggen dat hij ook mee mag.

"Ik kan heel hard werken en ik kan goed op haar passen en ik zal niet te veel eten en... "

De man glimlacht, maar schudt dan toch het hoofd.

"Wij hebben geen plaats voor twee, maar wacht eens even..." Hij draait zich om en loopt weg.

Na een minuut of drie komt hij terug met een lange man en een klein vrouwtje. Ze kijken Roger onderzoekend aan.

"We wilden eigenlijk iemand van een jaar of twaalf, deze is te jong, " zegt de boer.

"Ik ben al bijna negen, " zegt Roger snel. Hij maakt zich zo groot mogelijk.

De man krabt aan zijn hoofd. "Daar zie je niet naar uit. Wat denk je ervan? " vraagt hij aan zijn vrouw. Die kijkt naar Roger en knikt. "We moesten het maar doen. Dan kan hij af en toe zijn zusje nog zien. Dat zijn mijn broer en schoonzus, " vertelt ze vriendelijk tegen Roger en ze wijst naar het echtpaar dat Hannah vast-houdt.

wordt vervolgd

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen