Een wereld van verschil, of...?

Jeugdwerkdag zaterdag 6 november

Bijna driehonderd leidinggevenden en leden van +16-verenigingen waren deze dag naar de Reviusschool in Rotterdam gekomen. Theo van der Sluys van Stichting 'Voorkom' hield de eerste lezing over 'Jongeren in de huidige cultuur'. Ben de Raaf (politie Rotterdam) verzorgde een inleiding over 'Preventie en toerusting van jongeren'. Het onderzoek naar aanleiding van het project 'Help, ik raak verslaafd' werd gepresenteerd door Johan de Jong en de dag werd afgesloten met een forumdiscussie.

De heer Mauritz heette allen hartelijk welkom: de sprekers, maar ook Gerda van Herwijnen die iets van de stichting Onderdak liet zien in de hal. In het bijzonder werd Cees Moree als nieuwe jeugdwerkadviseur en opvolger van Johan de Jong genoemd. De heer Mauritz wenste hem toe 'tot zegen in het jeugdwerk werkzaam te zijn'. Hij heette ook Coby Lambregts en Anthony van den Ende welkom. Coby is projectmedewerkster voor het project 'Jongeren voor elkaar' (ondersteunen van kwetsbare jongeren) en Anthony van den Ende zal het project 'Help, ik raak verslaafd' verder mee uitwerken. Tot slot werd Marianne Sollie met haar verjaardag gefeliciteerd.

Obadja

Ds. Driessen las 1 Koningen 18:7-15. Hij trok een vergelijking tussen de tijd waarin Obadje leefde en onze tijd. De mens nu heeft de kerk en God niet nodig. Dit gaat samen met een optimistisch mensbeeld. De mens moet zich kunnen uitleven, leeft zonder normen, is egoïstisch en heeft recht op vakantie, brood en vrije tijd.

Hoe moeten wij ons hierin opstellen? Obadja, staande in de vreze des Heeren, ging de weg die de Heere met hem voorhad. Zo moeten wij ook leven: vanuit een levend en waarachtig geloof. Dan leren we buigen voor de levende God. We moeten leven bij het Woord als het zwaard des Geestes en moeten leren het wapen van het geloof te hanteren. Onze houding moet gestempeld worden door het zich niet thuis voelen in deze samenleving en dat onze weg is in de hemel, zoals Paulus dat verwoordt.

Christenen zijn kenbaar in onze samenleving, niet in de eerste plaats door kleding, geen TV, zondagsheiliging, maar doordat we niet mee kunnen doen. De samenleving is gericht op zichzelf. Een christen heefl oog voor diegenen die op zijn weg geplaatst zijn. Anderen worden niet door woorden, maar door een godzalige levenswandel gewonnen.

Obadja leefde onder een open hemel. Een christen heeft uitzicht. Voor de mens van nu is dood dood, maar een christen weet in al deze ellende: het zal niet altijd duren. Obadja kon staande blijven in zo'n wereld. Hoe staan wij met onze jongeren in deze wereld? Staan wij hierin met het woord van God, met uitzicht? Samen met allen die Zijn verschijning hebben liefgehad? Kennen wij hier iets van? Mensen die hier iets van kennen, hebben een boodschap in deze ondergaande wereld.

Schokkende praktijk

'Een wereld van verschil, of...? ', zo begon Theo van der Sluys. Aan een doodstille zaal liet hij een sheet zien, waarop een jongen aan de rand van de afgrond stond met daarnaast een hartenkreet van een jongen uit zijn eigen kerkelijke gemeente van vijftien jaar geleden. Deze jongen is overleden aan een overdosis drugs, maar uitte zijn kreet om hulp en verwoordde de eenzaamheid die hij heeft en/aren op het laatst van zijn leven. Deze situatie heeft hem gemotiveerd om het werk van de stichting Voorkom op te zetten en ermee door te gaan. Niet alleen preventie, maar ook in gesprek gaan met jongeren, zijn de doelstellingen van de stichting.

Deze jongen ging op kamers en werd meegenomen door vrienden die drugs

gebruikten. Tot bet verkeerd ging. Zijn ouders wilden iets doen, om andere jongeren ervan te weerhouden, dezelfde weg als Dick te gaan. Een paar dagen na de begrafenis vonden ze op een bloknootje een gedicht. Theo liet het origineel op sheet zien: 'Waar vind ik rust? ' 'Ik adem de eenzaamheid.' 'Ik sta aan de rand van de afgrond.' 'Wijs me de weg naar de liefde' 'Reik me je hand'. Hierin komen we een eenzame jongen tegen die om hulp vraagt. Denk aan de Samaritaanse vrouw. Is zij afgewezen door de Heere jezus? Het was een ontmoeting bij de bron. Hij bood haar levend water aan. In onze tijd leven ook van deze jongeren, die hunkeren naar aandacht en liefde, waarvan de dorst gelest moet worden. Hoe lessen wij hun dorst?

83% van de jongeren is gewend om alcohol te gebruiken. Op de vraag wie er bewust geen alcohol drinkt, gingen slechts enkele vingers in de zaal omhoog. Veel vingers gingen omhoog na de vragen 'Wie drinkt graag een glaasje wijn? ' en: 'Wie drinkt graag een koud glas bier op een warme zomerdag? ' Verschillen we daarin wel van anderen? ' vroeg Theo. 'Bier lest geen dorst, maar veroorzaakt dorst! Ook onder ons is alcoholgebruik dus heel gewoon. Het gedicht van Dick jeugdwerkd moti-veert mij daarom om te spreken over drank-en drugsgebruik. Hoe groot de verslavingsproblematiek is, liet hij zien met wat getallen: 'heroïne 28.000 verslaafden, XTC 200.000 gebruikers, alcohol 300.000 verslaafden, 700.000 probleemdrinkers, gokken 75.000 verslaafden, 150.000 probleemgevallen, tabak 4.000.000 gebruikers'. Aan roken overlijden jaarlijks 30.000 mensen, aan drank 3.000 en aan drugs 800 per jaar. Allemaal cijfers die te denken geven.

Hangen en uitgaan

Hij typeert de wereld van jongeren van vandaag: Hangen en uitgaan, jongeren gaan meedoen met vrienden. Dit is de belangrijkste reden om te gaan drinken, roken en blowen.' De woorden van Dick geven aan dat hij zocht naar liefde en geborgenheid. Deze vraag ontstond niet thuis, maar in de wereld waarin hij terecht kwam. Hoe kunnen we deze misère voorkomen? Ik geef altijd aan dat twee dingen heel belangrijk zijn: Hoe ga je om met je vrienden? ' en 'Hoe ga je om met je problemen? '. Ons doel moet zijn een wegwijzer te zijn naar de Heere jezus. Hij zegt in Matthéüs 5 : 6: Zalig zijn die hongeren en dorsten naar de gerechtigheid; want zij zullen verzadigd worden.' Ik hoop dat de jongeren die aan ons zijn toebetrouwd, zullen hongeren en dorsten naar die gerechtigheid waar het hierover gaat. Alcohol kan de dorst niet lessen en drugs kunnen de honger niet stillen. Het levende water is het enige dat ons kan verzadigen'.

De heer Maurtz de samen tot de woorden: 'Bij de Jakobsbron ontmoeten de Barmhartige en ellendige elkaar. Dat het zo ook moge zijn voor onze jongeren'.

De wereld van vandaag

Ben de Raaf hield ons enkele denkbeeldige foto's voor: de wereld van vandaag, de kerk van vandaag en de taak van het jeugdwerk.

Wat leven we toch in een rare wereld. Mensen worden neergestoken, hongersnoden en aardbevingen. De ongerechtigheid vermenigvuldigt, de liefde verkoudt. Wij hebben welvaart. Je bent armoedig als je geen TV hebt. We gaan de straat op als ze aan ons brood komen, zegt een collega tenminste. Hij heeft wel een speedboot. Wat hebben we niet? We hebben ook geen leven meer in afhankelijkheid van God. De kerken sluiten en de economie draait 24 uur door. Het leven is één groot feest, hoor ik van collega's. De CD moet keihard aan, ook al hebben we zorgen. We nemen er nog één, nog één, nog één...

Een disco heeft amper genoeg aan twee tanks met 2500 liter bier, er is entertainment (amusement). In de Bay Beach Club is een strand helemaal nagemaakt, inclusief schaars geklede dames. Op woensdagmiddag is ervoor ouders met kinderen van 6 a 7 jaar gelegenheid hen alvast te laten wennen. Ze worden vergast op muziek van nu: keiharde house.

Als je de foto van deze tijd verder bekijkt, kom je drugs en hangjongeren tegen. Stichting Voorkom is bezig met preventie, de politie ziet de ellende die uit verslaving voortvloeit. Bij hangjongeren ruik je soms dat er geblowd wordt. Al deze dingen komen ook in de kerk voor. je ziet jongeren minder en minder en tenslotte helemaal niet meer. Tegenwoordig moet je soms niet meer op (reformatorische) scholen komen, om iets te vertellen over verslaving, maar omdat er gebruikt wordt.'

De kerk

De volgende foto is de kerk van deze tijd. 'Het maakt wel uit hoe je in die kerk staat. Het gaat erom te horen bij die kern van de gemeente, die door Gods Geest verkoren is. Er is een groep die ernstig is, met zorg of het goed komt tussen God en de ziel. En dan heb je nog randkerkelijken, waarover we terecht grote zorgen hebben.

In onze zuil hebben we bijna alles voor onszelf, behalve een gevangenis. Ik heb de indruk dat er barsten ontstaan. Zijn we wezenlijk anders? Op Wegwijs waren 70.000 mensen, maar er zijn slechts 316 Bijbels meegenomen om

weggegeven te worden aan anderen. Vinden wij ook niet de grootsheid des levens prachtig? Als we een PC mogen kiezen van ƒ5000, - , vragen we ons af hoe groot de harde schijf wel niet moet zijn, terwijl ik op dezelfde dag in de krant lees van mensen in Cambodja die geen eten hebben.

Er is onverschilligheid in de eredienst. We gaan nog wel, maar ons hart is er niet door getroffen. In Maleachi lezen we over beschimmelde offers. Zo is het ook bij ons.

Het jeugdwerk

De laatste foto is van het jeugdwerk. Preventie is nodig, want het begint al bij de keuzes die onze jongeren maken. Het is daarom ook de vraag: ga je wel of niet naar jeV? Dit kan al uitmaken. Wij moeten daarom de sfeer bewaken, ledereen moet zich thuis kunnen voelen. Stel niet alleen actuele onderwerpen aan de orde. Bijbelstudie is ook van het grootste belang. Er is veel gebrek aan kennis. Neem onbekende stukken. Je hebt daarmee niet direct jongeren op de hand, maar je zult ontdekken hoe verrijkend dit is. Verdiep je in onderwerpen waarmee jongeren bezig zijn. Forumbespre Koop eens een blad of vraag eens welke muziek ze luisteren als ze met walkman op lopen. Verklaar ook de taal van de Bijbel. Deze is niet ouderwets, maar soms wel moeilijk. Gebruik gangbare taal.'

'Het gebed is ook belangrijk. Bid juist ook voor hen die niet je vrienden zijn. Wij sturen wel veel brieven naar de overheid, maar bidden we nog? Bidden we nog voor onszelf? Wij zien dat het fout gaat. Daarom waak.'

Help, ik raak verslaafd

johan de Jong presenteerde vervolgens het project 'Help, ik raak verslaafd' met de vraag: 'Kan het jeugdwerk ook vangnet zijn? ' Er wordt gezocht naar een methode om zorg voor elkaar te dragen, juist ook op dit punt. Het project richt zich op de vraag: hoe kunnen we signalen opvangen? Hoe kunnen we op JeV's zo'n sfeer creëren, dat er oog voor elkaar komt. Op enkele JeV's zullen wat experimenten worden gedaan en deze ervaringen.

Forum

Aan het forum namen beide sprekers en ds. Driessen deel onder leiding van johan de Jong. De eerste vraag ging in op de vraag wat wij aan hangjongeren en uitgaande jongeren van onze kerk kunnen doen. Ben de Raaf: 'Vaak zullen dit jongeren zijn, die niet op JeV komen. We moeten niet denken, dat ze toch nooit op jeV zullen komen. Organiseer eens een avond over een thema als verslaving. Maak het bespreekbaar. Zaai je ideeën en hoop op vruchten.'

Een andere vraag ging over het afvoeren uit het doopregister. Ds. Driessen lichtte toe dat dit niet zomaar gebeurt, maar dat daar een proces van jaren aan voorafgaat. Als men niet meer naar catechisatie en kerk komt, huisbezoek weigert, dan vraagt de kerkenraad zich af: wat moeten we nu? Het is pijnlijk voor de ouders en familie, daarom is veel tact en wijsheid nodig. Ben de Raaf vond dat we jongeren die dreigen af te glijden niet moeten negeren. Het zit soms in hele kleine dingen die veel kunnen betekenen: gedag zeggen, praatje maken, enzovoort. Theo van der Sluys zegt dat het belangrijk is niet de les te lezen, maar op een andere manier binnen te komen. Stel vragen. We moeten alles in het werk stellen om de persoon die dreigt af te glijden op te zoeken. De Heere Jezus is ook gekomen om het verlorene te zoeken. Hoe moet je omgaan met een 'afwijkend' iemand op JeV? Ben de Raaf zei dat we allereerst blij moeten zijn dat zo iemand er is, maar er tegelijk alert op moeten zijn om er veel aandacht aan te geven.

Theo van der Sluys wilde graag eindigen met iets positiefs. Hij zei op jaarbasis ongeveer 10.000 jongeren te spreken op PC-, RK-en reformatorisch scholen. Hij laat ze allemaal een korte enguête invullen. Op andere scholen komt 54% van de 15/16-jarigen met drugs in aanraking, 27% van hen zegt wel eens gebruikt te hebben. Reformatorische jongeren komen dit veel min-

der tegen:25%. Ze zijn ook nog eens weerbaarder: lechts 7% van hen gaf aan wel eens gebruikt te hebben. Is er dus toch een verschil?

Laurens Kroon bedankte alle sprekers en aanwezigen. Hij zei dat het jeugdwerk bidders nodig heeft. 'Dat wij biddend aan de troon der genade zouden worstelen voor het eigen zielenheil en voor dat van jongeren binnen en buiten de gemeente.'

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen