waar hoor ik thuis ?

De dagen die volgen gaan snel. Nog meer kinderen worden er binnen gebracht, ledereen krijgt een klein koffertje met nieuwe kleren er in. Eindelijk is het vrijdag, de dag dat ze met de trein mee zullen gaan. De kinderen zijn zenuwachtig. Wat gaat er allemaal gebeuren?

Ook Hannah merkt dat er iets aan de hand is. Ze blijft steeds dicht bij Roger. Die heeft toch maar besloten om mee te gaan. Wat moet hij anders?

Mevrouw Green, een korte vrouw met een grijze knot loopt rond om iedereen te helpen. Ze zal ook met de trein mee gaan. Voor ze vertrekken wordt er gebeden of de Heere hen op de reis wil bewaren. Ook of ze een nieuw thuis mogen vinden bij christenouders. Daarna vertrekken ze in een lange rij richting station. Er zijn veel mensen op het perron. Roger kijkt rond. Hij houdt Hannah stevig bij de hand. Mevrouw Green is druk bezig iedereen een papiertje op de schouder te spelden met de naam erop. De meeste kinderen staan met strakke gezichten te kijken. In de trein krijgt Roger een plekje naast het raam met Hannah tegenover hem.

Hannah drukt haar neus tegen het raam om zoveel mogelijk te zien. Als de trein zich in beweging zet, kijkt Roger ook naar buiten. Hij kijkt naar de mensen op het perron. Sommigen zwaaien, anderen huilen. Dan ineens, net als de trein wegrijdt, ziet hij tegen het gebouw aan een man staan, een lange magere man. Zijn kleren slobberen om zijn lichaam. Hij heeft zwart haar en een grote neus. Eventjes zit Roger als aan de bank genageld. Dan springt hij overeind. "Vader!" Hij grijpt Hannah vast en wil naar de uitgang rennen. ^ J ^ K J ^ E l J7/ Mevrouw Green houdt hem tegen. "Wat is er aan de hand? " vraagt ze vriendelijk.

Roger wil zich loswringen. "Die ene man op het perron, dat leek mijn vader wel. Ik wil naar hem toe. Kijken of hij 't is."

"Nee, Roger. Dat kan niet, " zegt ze vriendelijk, maar vastberaden. "De trein rijdt al, en bovendien... je vader weet dat jullie mee zouden gaan. Hij weet dat dit voor jullie het beste is. Trouwens, misschien was het alleen maar een man die veel op je vader leek. Dat kan toch? " Roger knikt en zegt niets meer. Hij gaat terug naar zijn oude plaatsje, Hannah met zich meetrekkend. Een snik welt in hem op. Dan duwt hij zijn tranen weg. Niemand hoeft te zien hoe afschuwelijk eenzaam hij zich voelt.

Hij zal nu met de trein meegaan, om Hannah. Maar als hij groot is, dan gaat-ie toch weer terug, naar vader toe.

Michigan, 1877

De reis duurt wel een paar dagen. Roger ziet veel nieuwe dingen. Bomen met appels eraan, koeien in de wei, rotsen en riviertjes. Hannah vermaakt zich prima. Ze zit vaak bij de oudere meisjes op schoot. Eindelijk komen ze in de buurt van de eerste stopplaats. Roger vindt het eng. Zouden er veel mensen zijn? Zou er wel iemand zijn die een jongen en een meisje wil?

Alle kinderen moeten zich omkleden. De meisjes krijgen hun nieuwe blauwe katoenen jurk aan met een wit schort erover. De jongens dragen een net pak met stropdas en krijgen een pet op.

L~~-Norwich (Canada) Als de trein stilstaat mag iedereen eruit. De kinderen lopen in een lange rij over het perron. Het lijkt wel of het hele dorp is uit gelopen. "Moet je dat meisje zien, wat een liefje, " roept een dikke vrouw en ze wijst naar Hannah. "Heel wat beter dan dat magere scharminkel daar. Zie je die jongen met die grote oren? Die is vast niet helemaal goed bij. Ik dacht dat het allemaal harde werkers zouden zijn. Daar zien ze niet erg naar uit. Ikke blij dat ik me niet voor een kind opgegeven heb." De kinderen krimpen in elkaar. "Gewoon doorlopen, net doen of je niets hoort, " zegt mevrouw Green. Roger klemt zijn lippen op elkaar. Met zo iemand gaat hij nooit mee, en Hannah zeker niet! Hannah kijkt naar hem. "Waar gaan we heen, " vraagt ze benauwd.

"We gaan weer in een huis wonen, bij andere mensen. Heel lieve mensen. Die gaan heel goed voor ons zorgen, en als we groot zijn, gaan we weer terug..."

De kinderen moeten op stoelen op een podium gaan zitten. De mensen kunnen nu langslopen en kiezen wie ze mee willen nemen. De baby's worden het eerst gekozen. Daarna wat oudere jongens van een jaar of vijftien.

Een vriendelijk ogende boer stopt bij Harold.

"Zo, jongeman, geef me de vijf. Goed zo, net wat ik dacht. Een stevige handdruk. Vrouw, wat denk je ervan, je wilde toch een zoon, en dan heb ik er gelijk een goede helper bij."

Harold staat er wat verlegen bij te kijken.

wordt vervolgd

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen