Refoscholen

Bijna al onze jongeren brengen heel wat tijd tussen hun 12e en 16e jaar door op een reformatorische school. Nu ik zelf enkele dagen per week les mag geven op één van die scholen is mijn waardering voor die eigen scholen alleen maar toegenomen. Zeker ais je zelf niet op een reformatorische school voor voortgezet onderwijs hebt gezeten, zie je hoe fijn het is om als jongeren naar een school van je eigen richting te gaan.

Toch is me ook opgevallen - het is maar een eerste indruk - dat jongeren zich ook wel eens alleen voelen staan op school. Als er smalend opmerkingen gemaakt worden over je kleding of over het feit dat jij niet naar de bioscoop gaat, dan kan dat hard aankomen. Op een "wereldse" school kun je dat verwachten, maar op je eigen school, misschien door jongeren van je eigen kerk? Nu kunnen onze jongeren best wel een stootje hebben. Ze moeten ook leren voor zichzelf op te komen. Maar toch...

Mij heeft deze situatie alleen maar meer overtuigd van het nut van kerkelijk jeugdwerk. Dat is de plaats waar je met elkaar kunt praten over de dingen die je op school en elders tegenkomt. Daar kun je nadenken over het eigene van je kerkverband, zonder daarbij overigens kerkistisch te worden. Is dat niet heel belangrijk, zeker wanneer je dagelijks in een interkerkelijke setting verkeert? Om vandaar uit positief te staan in alle verbanden waarin je leeft. Dat stond de oprichters van de jeugdbond ook voor ogen toen zij de doelstelling formuleerden: "jongeren vormen voor de taak die zij in alle levensverbanden (dus ook school!) hebben te vervullen."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen