Piep-piep, tuut-tuut-tuut

M'n opa zou er verbaasd van hebben gestaan, als hij dit nog had meegemaakt. Bovenop de hoogste berg van Schotland belde mijn zus even met m'n moeder, "ja, ma, het was een hele klim. Nou, het is hier inderdaad koud. Ja, het uitzicht in erg mooi. Ik schat in dat we om kwart over zes in het vakantiehuisje kunnen zijn. Hebt u dan het warm eten klaar? "

Eigenlijk sta ik er zelf ook verbaasd van. Op enkele kilometers afstand de stem van een ander mens horen alsof hij of zij naast je staat: het is al jarenlang mogelijk. En dan nu ook nog eens zonder draad. Ongelooflijk die gsm-etjes. Wat handig. Blijkbaar ben ik niet de enige die er zo over denkt. Heel Nederland lijkt tegenwoordig met een 'mobieltje' op zak te lopen. Waar je je ook bevindt, op straat, in de trein, in een winkel, in een vergadering: overal lopen mensen 'in zichzelf" te praten, overal hoor je de meest vreemde piepjes, tringeltjes, deuntjes en jengeltjes.

Keerzijde

Toch is het verschijnsel gsm niet alleen een vooruitgang. Zoals met bijna alle technische ontwikkelingen en vernieuwingen: er is altijd een keerzijde. Als het om het mobiel telefoneren gaat, zijn er zonder moeite drie vervelende neveneffecten op te sommen.

Het eerste is de milieuvervuiling. Wat zegt je? Ja, inderdaad: milieuvervuiling. Afgaande op wat Kees de Heer in zijn altijd lezenswaardig column in het reformatorisch opinieblad Koers (tegenwoordig CV Koers geheten) schrijft, zadelen de mobiele telefoons ons met een berg ruimteschroot op. De zaak is deze: door de explosieve toename van het mobiel telefoneren zijn er steeds meer satellieten nodig. Bedrijven die een globaal netwerk willen aanbieden, zoals dat heet, moeten ongeveer zeventig satellieten inzetten om het hele aardoppervlak te bestrijken. Om mobiel bellen zo goedkoop mogelijk te houden, schiet men bij voorkeur goedkope satellieten de ruimte in, die maar een korte levensduur hebben. "De ruimte wordt overvol, de kans op ongelukken stijgt tot onaanvaardbare hoogte", aldus Kees de Heer.

Schulden

Was dit misschien een negatief bijeffect waar je zelf nooit opgekomen zou zijn, dat ligt anders met het volgende punt. Jezelf nooit afgevraagd waar al die mobiele bellers en bellertjes het geld vandaan halen om de hele dag met vriendjes, vriendinnetjes, buren en bekenden aan de lijn te hangen? Ik wel.

Een krantenbericht van twee weken geleden gaf me het antwoord.

"Mobiel bellen brengt veel mensen in de problemen. Het levert aan het eind van de maand vette rekeningen op die steeds vaker niet kunnen worden betaald. Volgens de Nederlandse Vereniging van Incasso-ondernemingen loopt het bedrag aan openstaande rekeningen op tot ongeveer vijftig miljoen gulden op jaarbasis."

Volgens de secretaris van de vereniging betalen jaarlijks zo'n tachtigduizend gebruikers hun rekening niet. De gemiddelde vordering bedraagt zevenhonderd gulden per persoon, maar sommigen hebben een schuld van wel vijfduizend gulden. De vereniging verwacht dat de schuldenberg in de toekomst alleen nog maar hoger zal worden, "want draagbare telefoons zijn nog maar relatief kort op de markt."

Hebbedingetje

Hoe komen mensen tot zulk onverantwoorde belgedrag? Telefoneren is een way of life geworden, zo informeert de krant mij verder. Mensen kopen niet alleen een toestel om te kunnen communiceren, maar een 'mobieltje' is voor hen vooral een hebbedingetje waar ze op kicken. "Als je kunt zeggen dat jij het kleinste toestel hebt, hoor je er helemaal bij."

Dat de rekening vaak vies tegenvalt, neemt men op de koop toe. Telefoneren met een vast toestel is maar liefst vijf keer zo goedkoop als het goedkoopste mobiele abonnement, maar toch pakken veel mensen, ook thuis, hun portable, constateert KPN tevreden.

Nog één nadeel van mobiel bellen wil ik noemen. Het is een punt dat ik eigenlijk al aangestipt heb: de verstoring van de rust. De introductie van de mobiele telefoon maakt onderdeel uit van een ontwikkeling: het steeds jachtiger worden van het leven. Altijd bereikbaar, ja, maar nooit rust. Altijd alarmsignalen, overal gepiep en getuut, maar we vergeten hoe de stilte klonk.

Te veel en te weinig

"We hebben in dit land te weinig stilte en te veel leegte", zei SGP-leider Van der Vlies onlangs in een debat met de regering. Een opmerking om even over na te denken. Vooral als we het begrip stilte zo invullen als Van der Vlies het bedoelde: de tijd en de rust nemen om God te zoeken.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen