en JBGG-zomerkamp in Hongarije
Op uitnodiging van de Bibeibund in de Hongaars Gereformeerde Kerk gingen deze zomer 27 deelnemers en drie stafleden op weg naar Hongarije. Er gingen ook drie Amerikaanse meisjes uit New jersey mee: Jacqueline denBreejen, joAnn Heykoop en Susan Kievit. Jaqueline en JoAnn reageerden achteraf op een aantal vragen, waarvan een impressie in de kaders opgenomen is.
Vrijdag 30 juli verzamelde zich de groep rond de kerk in Woerden. Een beetje onwennig natuurlijk, ledereen die als deelnemer of als staflid met een zomerkamp mee geweest is, kent dat onbestemde gevoel wel. Ruim twintig uur later kwamen we op het oord in Pecel aan.
Kerkgang
Zondagmorgen bezochten we de Hongaars Gereformeerde Kerk. De groep werd, goed zichtbaar voor de andere kerkgangers midden in de kerk neergezet. De dominee die voorging, had in Nederland een deel van zijn theologische studie gedaan, zodat hij goed Nederlands sprak. De deelnemers en stafleden werden in het Nederlands begroet. Van de preek was niets te verstaan. Het Hongaars is een vrijwel unieke taal waar voor Nederlanders nauwelijks woorden in te herkennen zijn. Daarom werd de dominee na de dienst uitgenodigd, die zondagavond op het oord langs te komen en in het Nederlands le vertellen waar de preek over ging. De tekst was genomen uit 2 Korinthe 12:10: Daarom heb ik een welbehagen is zwakheden, in noden, in vervolgingen, in benauwdheden, om Christus' wil: ant als ik zwak ben, dan ben ik machtig.' De dominee vertelde dal er een stroming is binnen de Hongaars Gereformeerde Kerk die macht wil op allerlei terrein. Hij waarschuwde in deze preek voor die stroming door in de preek het accent te leggen op de woorden 'want als ik zwak ben, dan ben ik machtig'.
Kennismaken met Hongarije
Maandag was de dag voor een boottocht over de Donau. Net op tijd stapte de laatste deelnemer aan boord voor een tocht naar Visegrad een paar uur varen vanuit het centrum van Budapest. In Visegrad werd een ruïne van een kasteel bezocht waar pijl en boog ter hand genomen werden om te bekwamen in deze middeleeuwse strijdtechniek. Daarna volgde in het cenlrum Budapest een concert van een kamerorkest op de binnenplaats van een prachtig kasteel.
Woensdag was de dag van de reis door Hongarije naar het tweede oord. In Nyiregyhaza, probeer het maar eens uit te spreken, was een studentenhotel gereserveerd.
Vanuit de plaatselijke Hongaars Gereformeerde Kerk was er iedere dag begeleiding voor de groep. We hebben veel verschillende plaatsen bezocht. Debrecen met de bekende theologische universiteit en het grootste kerkgebouw in Hongarije werden van binnen en buiten bekeken.
De poesta, het karakteristieke laagvlakte gebied, waar het zo erg warm is als de zon fel schijnt, werd doorkruist. Alle aspecten van het Tokay wijnbouw gebied werden beleefd. Van het afdalen van de wijngaard hellingen tot het eten van de typisch Hongaarse vissoep en de Gundel pannenkoek met chocolade saus en gestampte noten. Ook een openluchtmuseum werd bezocht met woningen van verschillende bewoners van dat deel van Hongarije, van rijke boeren lot zigeuners. Prachtige kerkjes werden bekeken.
In bijna alle kerken die bezocht werden stond een orgel dat vrij bespeeld kon worden zodat er spontaan erg veel gezongen en gespeeld werd. Dit vaak tot vreugde van de kosters. Dit leidde zelfs tot de vraag of het orgel minnend staflid kon spelen tijdens een trouwdienst die op het punt stond om te beginnen. Er werd dus ook nog een trouwdienst meegemaakt.
Tweede zondag
De tweede zondag bezochten we de lokale kerk. Evenals de eerste zondag lazen wij later op die dag een preek uit
Als deze Daniël verschijnt, hoop ik 23 te zijn. Een jaar geleden ben ik klaar gekomen met mijn opleiding voor onderwijzeres. Ik ga les geven aan kleuters in de binnenstad van New York voor een organisatie die tegelijk ook probeert de gezinnen te helpen. De kinderen daar hebben veel meer problemen dan onze eigen kinderen. Het is geen christelijke organisatie, maar ik zou er toch veel van kunnen leren en misschien zou er iets gedaan kunnen worden vanuit onze kerk.
Twee jaar geleden is er een Daniëlkamp bij ons geweest. Toen heb ik met jan Mauritz gesproken. Het gevolg was dat wij met een +18 jeugdvereniging begonnen zijn. JoAnn en ik vertalen de bijbelstudieboekjes en sturen die ook naar zeven andere Noord Amerikaanse gemeenten.
Toen ik klein was, spraken wij thuis Nederlands. Nu haast niet meer, maar ik vind het toch leuk om een beetje bij te houden.
Ik had niet verwacht dat er op het kamp zoveel aandacht zou gegeven worden aan de groepssfeer. Ik had wel verwacht dat meer jongeren Engels zouden spreken. Veel deelnemers vonden het bijzonder dat er Amerikanen bij waren. Wij zijn gewend om op onze jeugdbijeenkomsten jongeren uit Nederland erbij te hebben.
Ik ben heel blij dat ik mee geweest ben.
/acqueline denBreejen
een 'de Zaaier' bundel. De tweede zondag mocht daar zelfs het kerkgebouw voor gebruikt worden. Aansluitend werd er veel gezongen en gespeeld op de diverse instrumenten die deelnemers meegenomen hadden. Door de bijna twee weken heen werden op verschillende locaties onze bijbelstudies gedaan, aansprekende thema's werden behandeld.
Extra lange terugreis
Maandag was de laatste dag op het oord maar uiteindelijk was het kamp Hongarije pas donderdagavond weer in Woerden. Dit kwam doordat er op de terugweg nog een bezoek gebracht werd aan de stad Wenen. In een kerk daar bijbelstudie gedaan, in een gezellig restaurant echte Wienerschnitzel gegeten en in een kerkje een concert bijgewoond waarin de mandoline en de klavecimbel centraal stonden. Aan het begin van de nacht vertrok de bus weer uit Wenen. Midden in de nacht werd iedereen gewekt door het afwezig zijn van motorgeronk. De bus was stuk en moest in Oostenrijk gerepareerd worden. Door een Oostenrijkse busmaatschappij is de groep in Salzburg afgezet waar de totale zonsverduistering aan een onbewolkte lucht meegemaakt kon worden. Een bijzonder natuurverschijnsel! Door weer een andere Oostenrijkse bus werd de groep naar Zuid-Duitsland gereden waar een hotel voor een extra overnachting gereserveerd was. ledereen was erg vermoeid zodat het goed rusten was in het hotel. De volgende dag met de inmiddels gerepareerde bus de reis naar Woerden voortgezet. Daar kwamen de deelnemers en stafleden, moe maar voldaan, vol met indrukken, verhalen, volle fotofilms, boeken en herinneringen aan op het Bondscentrum. Het kamp naar Hongarije was voorbij.
Menno Fokke
Mijn naam is joAnn Heykoop. Ik ben 25 jaar en werk als onderwijzeres in wat bij jullie groep 6 is op de Netherlands Reformed Christian School in Pompton Plains.
Na hun huwelijk emigreerden mijn ouders in 1954 naar de VS. Mijn vader komt uit Boskoop en mijn moeder uit Waddinxveen.
Wij vonden het interessant om een Oostblokland te bezoeken met een groep van onze kerk. Het was een fijne tijd, maar ik vond het soms wel moeilijk om me in het Nederlands uit te drukken, vooral in mijn bijbelstudiegroep.
Ik heb gemerkt dat de leiding veel persoonlijke aandacht voor de deelnemers had. De jongeren bleken erg geïnteresseerd in Amerika, veel meer dan Amerikaanse jongeren in Holland. Ik denk dat dat door de media komt. jullie gebruiken veel Amerikaanse woorden en uitdrukkingen vooral op de kleren.
We hebben gehoord dat Nederlandse jongeren veel meer ontmoetingsmogelijkheden hebben met jongeren uit hun eigen kerk dan wij, vooral op zaterdagavond en op de verenigingen. Wij wonen ver bij de meeste andere kerken vandaan.
je moet eigenlijk wel een beetje Nederlands kennen om met een Hollands kamp mee te gaan. Jacqueline vertaalde steeds voor Susan. Ik heb het ook een paar keer gedaan, maar als ik het steeds had moeten doen had ik het wel moeilijk gevonden. Graag wil ik jullie voor alles bedanken.
joAnn
Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt
voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen,
vragen, informatie: contact.
Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing.
Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this
database. Terms of use.
Bekijk de hele uitgave van vrijdag 10 september 1999
Daniel | 32 Pagina's