Wonen IN Aloanie

Armoede

Delvine ligt helemaal in het zuiden van Albanië, een half uur rijden van de havenstad Sarandë. Delvine had oorspronkelijk negenduizend inwoners, maar nu is meer dan de helft vertrokken naar Griekenland en Italië als economisch vluchteling.

De mensen die er nog wonen, zijn straatarm en verdienen hun brood als schaapherder, kruidenplukker of metselaar. Anderen werken in een naaifabriek waar spijkerbroeken gemaakt worden. Die naaifabriek is van een Griek die daar is begonnen omdat je er zo makkelijk goedkope werkkrachten aan kunt komen.

Twee vrienden van mij werken er ook, zes dagen in de week en ze verdienen 360 lek per dag, dat is ƒ 6, 30. Maar er zijn ook veel mensen werkloos en die zie je dan langs de straten slenteren omdat ze niks te doen hebben. Ze vervelen zich vreselijk. Ze leven dan van het geld dat familieleden opsturen vanuit het buitenland.

Geweid

De mensen in Albanië zijn wel wat heethoofdiger dan in Nederland. Ze slaan er sneller op los. Nu is dat niet het ergste, want daar wen je wel aan. Maar het is wel vervelend dat veel mensen een automatisch geweer thuis hebben en een partij handgranaten. Dus als het op een echte ruzie uitdraait,

worden er wel eens wapens of springstoffen gebruikt. Zo was de imam van de moskee eens ziek. Hij stuurde iemand om een dokter te halen. Maar die dokter weigerde om te komen. Misschien had hij er gewoon geen zin in, of had hij iets anders te doen. Dat heeft hij geweten: de volgende dag werd zijn huis opgeblazen met dynamiet. De dokter heeft het wel overleefd. politie heeft toen de imam De voor een paar maanden de stad uitgezet, en hij is inmiddels als ongewenst persoon het land uitgezet.

De vluchtelingen

Begin april kwamen de eerste vluchtelingen uit Kosovo. Ze werden met bussen en andere voertuigen aangevoerd vanuit het noorden. Ze hadden verschrikkelijke dingen meegemaakt. Elke week kwamen er meer. Soms met vijf bussen tegelijk. Als er zestig mensen in een bus zitten, heb je er in een keer driehonderd vluchtelingen bij.

Nou, waar stop je die zo gauw? Daar had de burgemeester ook al over zitten denken, maar daar bleef het dan ook bij. Hij vond z'n rabi (sterke drank) belangrijker dan de Hij is dan ook vaak Kosovaren. dronken. Gelukkig dacht niet iedereen er zo over.

Er was een man die een grote hal had, en daar mochten de vluchtelingen in. Maar daarmee heb je het ook gehad. Je hebt ook bedden, dekens, kleren en voedsel nodig. Ga zelf maar eens na wat je elke dag gebruikt. Met vrachtwagens zijn al deze spullen vanuit Griekenland, aangevoerd Italië, Nederland, Denemarken en uit veel meer landen. Want Albanië zelf heeft niks. Dat komt ook omdat er zoveel corruptie is. Er zijn nog al wat Albanezen die rondrijden in grote mercedessen en BMW's, maar geld en spullen voor vluchtelingen hebben ze niet.

Verdeling

Om al die spullen eerlijk te verdelen, werd er daarom een commissie opgericht met verschillende Kosovaren, Albanezen en Hollanders. Die mensen regelden dan wat iedereen kreeg en wat er nog nodig was. Er waren ook twee Kosovaren die medicijnen hadden gestudeerd in Kosovo, maar nu in het zuiden van Albanië zaten. Die zorgden vooral voor de zieken. En die waren er nogal wat. Sommigen hadden weken de bergen moeten lopen door door weer en wind. je hebt dan zo een longontsteking opgelopen. Het merendeel zat onder de luis. Dat kwam doordat ze in de bergen op de grond hadden geslapen. En als je dan met tweehonderd mensen in een hal moet slapen dan hebben ze het zo allemaal.

Huisvesting

Toen die ene man z'n hal had opengesteld waren er opeens ook anderen die het deden. Eentje boven een biljartclub, een oude wijnfabriek, een hal naast de naaifabriek en twee zalen boven de bioscopen die nog stammen uit het communistische tijdperk.

Omdat er zoveel mensen naar het buitenland waren vertrokken, stonden er heel veel hui-

zen gewoon leeg. Die werden haast allemaal opengesteld voor de vluchtelingen. Dat was een stuk beter dan die hallen, maar wel veel moeilijker voor de bevoorrading van spullen. In sommige hallen zaten geen elektriciteitsleidingen en was geen waterleiding. Die zouden dan aangelegd worden door een paar Albanezen die dit werk meer deden. Het geld kwam van een Engelse dokter die voor een week in Sarandë was om alles te bekijken. Toen die waterleiding was, weigerde de aangelegd gemeente om een aansluiting te geven op de hoofdleiding. Dat kwam omdat de eigenaar van de hal een socialist was en geen democraat zoals de burgemeester en z'n vrienden.

Dus alleen omdat ze andere politieke partij stemmen, mocht de leiding niet aangesloten worden. De Kosovaren waren daar natuurlijk de dupe van. Ze hebben toen gewoon zelf een gat in de hoofdleiding geslagen en zo was er toch water. Maar de volgende dag werd het gat dichtgemaakt door de andere partij.

Er was toen geen water. Toen is m'n vader naar de burgemeester gegaan en heeft gedreigd alle hulp uit Nederland stop te zetten en dat ze het dan maar zelf moesten uitzoeken met de dertienhonderd vluchtelingen die er inmiddels waren. heeft de burgemeester Toen toch maar toestemming voor een aansluiting gegeven.

Corruptie

Een ander probleem was dat veel Albanezen zo ontzettend diefachtig zijn. Al de hulpgoederen die met vrachtwagens werden aangevoerd, toch ergens worden moesten opgeslagen. je kunt ze niet direct uitdelen. Alles werd dus opgeslagen in een depot van een vriend van de burgemeester. Er is veel geroddeld dat er gestolen zou zijn door deze man. Kosovaren die hielpen met het uitzoeken van kleren zijn opgestapt. Tussen zulke dieven wilden ze gewoon niet werken. Maar bewezen is er niets. Dan denk je misschien: waarom breng je de vluchtelingen dan niet ergens anders? Dat is niet zo makkelijk. De meeste Albanezen zijn net zo arm als de vluchtelingen en het is te begrijpen dat ze ook een graantje mee willen pikken. Gelukkig zijn er heel veel goederen op de goede plaats terechtgekomen: bij de Kosovaren zelf. Nou waren dat ook niet allemaal even gemakkelijke mensen. Toen er een groep uit de bus kwam, vroegen ze waar ze eigenlijk waren. "In Delvinë, het zuiden van Albanië." "Delvinë? " vroegen ze verbaasd. "Dat was niet afgesproken. We zouden naar Fier worden gebracht, je denkt toch niet dat we in Delvinë gaan zitten? "

"Dat is wel de bedoeling, er is een hal waar jullie zo in kunnen, de bedden zijn al gebracht."

Ze zijn toen op straat gaan zitten en wilden niet naar Het was toen nog in de binnen. morgen en heerlijk weer, dus ze dachten, dat ze het wel konden volhouden. Totdat het middag werd. Het werd 35 graden en dan is het geen pretje om in de zon te zitten. Tegen de avond zat er niemand meer op straat. Er was ook een man die wist dat wij wel eens in een bepaalde zaak iets gingen kopen. Hij is toen naar die winkel gegaan en heeft daar wat spullen gekocht. Toen die moest betalen zei hij: "Die Hollander betaalt wel me." Dat had hij dus mooi als iedereen dat gaat doen, voor mis, ben je zo straatarm.

Gelukkig waren lang niet alle vluchtelingen zo. Soms ze al tevreden met een waren paar schoenen of kleren.

Evangelisatie

Mijn vader is evangelist. In de zondagse samenkomst altijd Kosovaren. Soms komen een enkeling, maar één keer waren er over de honderd. M'n vader heeft hen zodoende uit de Bijbel kunnen vertellen. Velen hebben ook evangelisatiefolders meegekregen en sommigen ook een Bijbel. Bijna alle Kosovarten zijn moslim. Het is te hopen dat ze zo de Heere mogen leren kennen.

Delvine, Albanië Wim Otte

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen