Zendeling bij de Eskimo's
vervolgverhaal deel 5
Paul zegt: "Hij is doodgemaakt door de mensen." De Eskimo's zijn verontwaardigd. Een goede angekok doodgemaakt door de mensen? " Daar moet je nu weer echt een witmens voor zijn. Die zijn allemaal zo dom en vreemd.
Paul gaat verder: "Wij, wij allen hebben hem gedood". Wat? Hebben zij dat gedaan? De Eskimo's beginnen druk door elkaar te praten. Vandaar dat deze mensen hier zijn komen wonen. Ze zijn natuurlijk gevlucht.
Vader en Paul merken wat de Eskimo's denken en daarom zegt vader: "Maar jullie zijn ook schuldig. Ook jullie hebben Hem gedood door jullie zonden!"
Wat zonden zijn, weten de niet, maar dat zij de schuld Eskimo's krijgen dat deze Man gedood is! Schande! Erg boos en verontwaardigd staan ze op, draaien zich om en vertrekken zonder een woord te zeggen. Vader en Paul blijven alleen achter. Ze zuchten verdrietig. "Zullen we voor hen bidden, Paul? " vraagt vader en samen vouwen zij hun handen.
Het wordt weer winter. Hans Egedde heeft nog steeds geen goed contact gekregen met de bevolking. Het gezin voelt zich eenzaam. Het is bitter koud. De meeste blanken zijn vertrokken met het Deense schip naar hun vaderland, zodat de groep steeds kleiner wordt. De mensen die overgebleven zijn, hadden ook graag meegewild, maar er was geen plaats meer. Daarom zijn ze nu elke keer boos en maken om alles ruzie. Ook voor moeder Gertrud breekt er een moeilijke tijd aan. Haar man is vaak neerslachtig en dat moet zij weer opvangen.
En zijzelf? In de zomer ging ze vaak wandelen met haar kinderen. Maar nu, in de winter komt ze bijna de deur niet meer uit. Paul en Niels vervelen zich niet gauw. Ze trekken er steeds op uit om eten te zoeken. Ze hebben op verschillende plaatsen strikken uitgezet en daar gaan ze elke keer naar toe. Als er een sneeuwhaas of sneeuwhoender in zit, hebben ze thuis weer wat lekkers om te smullen.
Op een dag trekken ze er ook samen op uit.
Ze zijn goed ingepakt, zodat ze praktisch geen last hebben van de kou. Ze moeten langs een groep hutten. Langzamerhand zijn de weggelopen Eskimo's weer teruggekomen en hebben ze hun iglo's gebouwd. De jongens lopen de hutten voorbij. Maar dan vliegt er een klein steentje door de lucht, precies tegen Niels' rug. Vlug draaien ze zich om en zien een groepje lachende Eskimojongens. Ze steken hun handen op tegen Paul en Niels en ze roepen: "Berg Hiroma, berg Hiroma!" Terwijl ze dit zeggen maken ze een lange neus. Paul en Niels begrijpen dadelijk wat ze bedoelen en ze lachen terug. De berg Hiroma is de hoogste berg in de omgeving en de Eskimo's vinden dat de blanke mensen zulke grote neuzen hebben, net zo groot als een berg. De Eskimojongens komen dichterbij
en een van de grootsten zegt iets tegen Paul. Paul begrijpt het niet goed, maar de jongen steekt zijn hand uit en grijpt Pauls pink. Paul wil zich losrukken en begint
hard te trekken, maar die andere jongen is sterker en even later spartelt Paul op de grond. Hij is woedend. Hij springt overeind en dadelijk wil hij beginnen met een robbertje vechten. Maar dan merkt hij dat andere jongens hetzelfde spelletje doen.
"joh, " roept Niels, "ze zijn niet boos, het is een spelletje." Niels steekt zijn pink uit naar één van de andere jongens. Even later ligt ook hij te spartelen. Een hele poos zijn ze zo bezig. Ze vergeten helemaal de tijd. De Eskimojongens vragen hoe zij heten. Paul en Niels vertellen het, maar die namen zijn voor de Eskimo's te moeilijk om te spreken. Zij maken er "Nese" uit en "Paoeli" van.
Zo hebben Paul en Niels er zomaar ineens een paar vriendjes bij gekregen. Maar dat is waar ook! Ze gingen naar de strikken kijken. Ze vertellen het aan de Eskimo's. O, die gaan wel even mee. Maar in de strikken zit niet veel.
Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt
voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen,
vragen, informatie: contact.
Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing.
Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this
database. Terms of use.
Bekijk de hele uitgave van vrijdag 25 juni 1999
Daniel | 32 Pagina's