Verliefd, verloofd, getrouwd

Gesprekje in de trein tussen twee meisjes. Brugklassers zo te horen. "Mijn moeder zat weer zo te zeuren, gisteravond." "Oh ja? Hoezo? " "Ze vindt het niet goed dat ik verkering met Peter heb." "Tsss, belachelijk." "Vind ik ook. Wat heeft zij daar nou mee te maken? Ze vindt het niet normaal - zegt ze-dat het schooljaar nog niet om is en dat ik al drie keer verkering heb gehad. Maar daar kan ik toch niks aan doen? johan heeft me in de steek gelaten. Met Mark klikte het niet. En met Marcel, dat kun je eigenlijk niet rekenen. Dat was alleen op kamp."

Fladderen

Uit het leven gegrepen. Toch? jongeren fladderen - de goeden niet te na gesproken-soms van de een naar de ander. En natuurlijk bestaan er goede redenen om 'het uit te maken'. Typerend voor de verkeringstijd is immers dat je nog terug kunt. je wilt elkaar beter leren kennen, maar je hebt geen absolute garantie dat het zal blijven bevallen. Dat is allemaal waar, maar toch... Drie, vier keer verkering per jaar lijkt wat veel van het goede.

In Amerika is onder evangelischen en gereformeerden een beweging aan de gang die het kwaad van de onbezonnen, losse contacten tussen jongeren in wil dammen: de courtshipbeweging. Courtship is het engelse woord voor verkering. In gezinnen die het gedachtegoed van deze beweging aanhangen, hebben ouders een beslissende rol in de partnerkeuze van hun kinderen. Zomaar een afspraakje

maken met een jongen of meisje? Samen uit eten gaan en na een aantal afspraakjes verkering 'nemen'? In de courtship-beweging is daar geen sprake van.

Vader

Wie een meisje aardig vindt en op termijn met haar wil trouwen, moet eerst maar eens met de vader gaan praten. Vaak volgt dan een uitgebreid gesprek over de levensstijl van de jongen, over het christelijk geloof, over zijn visie op het huwelijk, over zijn werk en zijn financiële positie. Als dat gesprek naar tevredenheid verloopt, komt dochterlief in beeld. De jongelui worden aan elkaar voorgesteld. Pas dan kan er van verkering sprake zijn.

Vervolgens is die verkering ook weer aan strenge regels onderworpen. De jongelui mogen nooit samen zijn zonder dat er volwassenen bij zijn. Van zoenen of omarmen kan geen sprake zijn. Dat mag pas na de trouwdag.

In een artikel in het Nederlands Dagblad wordt iets verteld over de achtergronden van de courtship-beweging. De mensen die eraan meedoen hebben er heel bewust voor gekozen hun kinderen christelijk op te voeden. Vaak hoort daar thuis-onderwijs bij, want het openbaar onderwijs in Amerika had tot de jaren zestig een tamelijk christelijk karakter, maar is nu vaak omgeslagen naar ronduit anti-christelijk.

Vating'

Niet zelden gaat het om mensen die in hun studententijd het christelijk geloof hebben omhelsd. Zelf hebben ze hun partner wel leren kennen via 'dating': het maken van een afspraakje, ofwel een 'date'. Ze hebben echter ook de nadelen van het systeem gezien. Hoe snel wordt een verkering soms weer verbroken? Hoe ver zijn de jongen en het meisje dan al gegaan in hun lichamelijk contact? Hoe vaak krijgt een christelijk opgevoed meisje op deze manier geen •verkering met een wereldse jongen? Afijn, redenen genoeg voor deze Amerikaans ouders om zich veel intensiever dan vroeger met de verkeringsperikelen van hun kinderen bezig te houden.

Natuurlijk is de courtship-beweging een typisch Amerikaanse bevlieging, overdreven en extreem. Hier in het westen worden we eerst verliefd, krijgen dan verkering, en trouwen vervolgens. Voor wie in de westerse cultuur leeft, is dit de normale volgorde. Je kunt je niet indenken dat het anders kan. Toch zijn er culturen met andere gewoonten. Eerst zoeken - vaak met behulp van je ouderswie qua persoon, opvoeding, geloof en familierelaties het best bij je past. Dan trouwen en van elkaar gaan houden. Ging het in Bijbelse tijden ook niet ongeveer zo? Denk aan Izak. Zijn vader zocht een vrouw voor hem. Toen Eliëzer met Rebekka terug kwam, was Izak in gebed in het veld. Je kunt dus gerust zeggen dat Izak Rebekka heeft gekregen op het gebed. En ze gingen nog houden van elkaar ook.

Het 'zomaar' aan elkaar koppelen van twee jonge mensen die helemaal niets met elkaar hebben, zoals soms in de islam gebeurt, leidt tot ongelukken en verdriet. Maar de ouders meer betrekken bij de keuze van een vriend of vriendin is echt zo gek nog niet. Die hebben er wel degelijk 'iets mee te maken'. Ouders en kinderen moeten in het licht van de Bijbel communiceren over de keuze van een levenspartner. Op trouwkaarten staat toch niet voor niets: Namens wederzijdse ouders geven wij u kennis...

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen