Zendeling bij de Eskimo’s

Het is in het begin van de achttiende eeuw. Hans Egedde, een Deens predikant, zit aan zijn bureau. Voor hem ligt de Bijbel opengeslagen. Maar Hans kijkt er niet in. Hij staart voor zich uit. Enkele maanden geleden heeft hij oude boeken gevonden. Daarin heeft hij gelezen over Groenland. Vele eeuwen terug hebben zich daar Noormannen gevestigd. Het werd toen een bloeiende kolonie, maar na verloop van vele jaren hoorde men niets meer van deze landgenoten.

Toch laat het de Deense predikant niet los. Stel je voor dat er nog landgenoten wonen! Die hebben het dan waarschijnlijk heel arm, want al een paar honderd jaar bestaat er geen handel meer tussen Groenland en Denemarken. En wat voor Hans Egedde het belangrijkste is: zij hebben misschien ook geen Bijbels in dat land. Wat zou hij graag Gods Woord gaan verkondigen, daar, hoog in het noorden. Maar zijn vrouw denkt er anders over. Die ziet veel meer de gevaren van het verblijf in zo'n ver vreemd land. Als zij even later de kamer van haar man binnenkomt, ziet ze meteen dat hij weer heeft zitten dromen.

"Hans toch! Kun je het nog steeds niet loslaten? Denk er toch eens nuchter over na. Misschien woont er wel niemand meer. We kunnen toch moeilijk met onze kinderen zo'n reis maken als je niet eens weet of je daar wel iemand vindt? "

"Och Gertrud, wat het is, weet ik niet, maar iets in mij zegt dat ik gaan moet."

"En de mensen hier? Moeten zij dan maar zonder dominee blijven? Die hebben toch ook Gods Woord nodig!" antwoordt Gertrud. "Vrouw, als de Heere het goedkeurt dat ik ga, dan zal hier spoedig een nieuwe predikant komen." Gertrud Egedde zegt niets meer. Zij zucht diep en gaat de kamer uit.

Buiten, onder het open raam, sluipen stil twee jongens weg. Het zijn Paul en Niels, twee zoontjes van Hans en Gertrud.

"Hoorde je dat, ze hadden het weer over Groenland, " zegt Paul. "Altijd maar over dat Groenland, moeder wordt er zo verdrietig van."

"ja, maar stel je voor dat er nog mensen wonen. Die moeten toch ook horen over de blijde boodschap van de Heere jezus, Paul? " antwoordt Niels. "Vader heeft wel een beetje gelijk."

"Welja, begin ook maar. Nou dan zijn er nog zat andere mensen die kunnen gaan. Mensen zonder vrouw en kinderen. Wij hoeven toch niet speciaal naar dat akelige koude land!"

"Waarom andere mensen wel en wij niet? Bah, wat ben jij egoïstisch! Ga maar alleen vissen, 't Hoeft al niet meer. Ik ga naar huis."

Boos draait Niels zich om en loopt in de richting van hun huis.

Paul gaat alleen verder naar het strand. Het water is laag en spoedig heeft hij een stel vissen in zijn emmertje. Hij is nog steeds met zijn gedachten bij het gesprek over Groenland. Dat is dom, want daardoor let hij niet op het water. Langzaam aan komt het water hoger. Het is vloed. Paul schrikt opeens. Tussen het strand en hem is al een brede strook water, waar hij onmogelijk door kan. Hij rent het stuk strand verder af, maar het water komt steeds hoger en nergens is een plek om er door te gaan. Paul krijgt het benauwd. Daar, een eindje verder, is een partij rotsen. Die blijven meestal boven het water uitsteken, weet hij. Als hij daar maar kon komen, dan is hij misschien veilig. Hij waadt er zo snel mogelijk naar toe en klautert er bovenop. Gelukkig, daar zit hij! Als het water nu maar niet extra hoog komt. Thuis zullen ze wel ongerust worden. Hij boft nog dat het zomer is, zodat het niet helemaal donker wordt. Heel in de verte ziet hij hun dorpje liggen. Paul kijkt angstig naar het water. Het komt nog steeds hoger. Zou de rotspunt droog blijven? Hij hoopt het van ganser harte. Opeens denkt hij aan de mensen in Groenland. Die zijn ook afgesloten van de wereld, net zo ongeveer als hij nu is. Maar hij wil graag geholpen worden.

(wordt vervolgd)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen