Marokkaanse jongeren

"Aan radiomuziek doen wij hier niet, " zei de tuinder van de komkommerkwekerij waar ik vakantiewerk ging doen, "maar dat wil niet zeggen dat het hier tijdens het werk helemaal stil is." Toen we het betonnen pad naar achteren afliepen, met rechts van ons eindeloze rijzen komkommerplanten, begreep ik waar mijn baas op doelde. Uit de groene bladerzee klonk een zangerig reciteren, een welluidende stem die in een Berber-taal een rustgevend lied ten gehore bracht. Het geluid verplaatste zich van links naar rechts door de kas en weer terug.

Eigenaar van de zingende stem: Moussa, een Marokkaanse gastarbeider, door zijn bazen en collega's gemakshalve "Moes" genoemd. Moes was een bovenste beste kerel, zo verzekerde mijn baas mij. En inderdaad, de Marokkaan bleek een serieuze moslim die zijn werk prima deed.

Sympathie

Ik noem dit voorval, om direct duidelijk te maken dat ik geen hekel aan Marokkanen heb. Sterker nog: in de grond heb ik een zekere sympathie voor die mensen. Die sympathie verhindert me echter niet de feiten over deze bevolkingsgroep onder ogen te zien. En die feiten zijn niet opwekkend. In de maanden die achter ons liggen, raakten op diverse plaatsen in ons land groepen Marokkaanse jongeren slaags met de politie. In Amsterdam en Gouda weten overheid en burgers er nauwelijks nog raad mee. Op het moment dat ik dit typ vindt er in de Tweede Kamer

zelfs een aparte vergadering plaats over het probleem van de Marokkaanse jeugd. Maar behalve relletjes is er meer. Is van alle jeugddelinquenten meer dan de helft allochtoon, van die helft is bijna zestig procent van Marokkaanse afkomst. En dan heb ik het alleen nog over de 'gewone' criminaliteit. De commissie Van Traa, een groep kamerleden die de opsporingsmethoden van de politie onderzocht, toonde aan dat allochtonen bovendien een belangrijke rol spelen in de georganiseerde misdaad. Zo is de internationale drugshandel in Rotterdam geheel in handen van... Marokkanen.

Negeren

De vraag is vervolgens hoe dit komt en wat eraan gedaan kan worden. Eén van de oplossingen is het probleem negeren. Dat is in het verleden vaak geprobeerd. Wie op het probleem wees, kreeg te horen dat hij een racist was en dat de kranten nu eenmaal veel meer aandacht geven aan zwarte dan aan blanke bankovervallers. Inmiddels is duidelijk dat die beschuldiging niet klopt: 'buitenlanders' plegen onmiskenbaar meer misdrijven.

Een volgende diagnose bestaat hieruit dat alles verklaard wordt uit maatschappelijke achterstand en armoede. Als Nederlanders in dezelfde omstandigheden zouden verkeren, zo luidt de redenering, als zij ook in achterstandswijken zouden wonen en een laag inkomen zouden hebben, zouden ze net zo crimineel zijn. Ook dat is dus niet waar. Maatschappelijke achterstand speelt wel een rol, maar is lang niet het enige.

Opvoeding

Wat dan? Zijn Marokkanen dan toch mensen die per definitie slechter zijn dan Nederlanders of Engelsen? Natuurlijk niet. Wel wordt steeds meer duidelijk dat er in de Marokkaanse cultuur, en met name in de opvoeding, trekken zitten die tot al deze ellende leiden. Vader is binnenshuis onbetwist de baas, maar buitenshuis heeft hij weinig grip op zijn kinderen. Dat hoeft ook niet, vindt hij. Voor de orde op straat en in school moeten politie en onderwijzers maar zorgen. In de Marokkaanse samenleving is er een sterke sociale controle. Slecht gedrag laat je na, niet omdat je het zelf zo slecht vindt, maar omdat je je schaamt als anderen het zien. In de Marokkaanse opvoeding is relatief weinig aandacht voor het aanleren van zèlfbeheersing. En laat dat nu juist een eigenschap zijn die in onze samenleving zo belangrijk is om vooruit te komen. Eerst je speelgoed opruimen, dan pas een snoepje. Eerst huiswerk, dan pas sporten. Eerst je schoolopleiding, dan pas geld verdienen. Aan Marokkanen worden deze principes niet of nauwelijks geleerd, met als gevolg dat ze hun school niet afmaken, geen werk vinden, niet integreren in de samenleving, in de criminaliteit terechtkomen.

Drie generaties

Als deze analyse juist is, zijn eenvoudige oplossingen niet voor handen. Wellicht kunnen consultatiebureaus voor opvoedingsondersteuning enig soelaas bieden. Die aanpak hoeft een stevig optreden door de politie niet uit te sluiten. Snelle resultaten kunnen in elk geval niet verwacht worden. Het vergt voor nieuwkomers minstens drie generaties om in een cultuur ingeburgerd te raken, schrijft een Amerikaanse criminoloog. Die voorspelling maakt ons niet opgewekt, maar helpt misschien wel om een realistische kijk op het probleem te krijgen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen