sychiatrisch verpleegkundige

Ik probeer als verpleegkundige om de patiënten zo te helpen en te tegeleiden dat ze weer een redelijk normaal leven kunnen leiden

Tijdens je schooltijd word je steeds voor de vraag gesteld welk beroep je straks kiest. Als je je diploma ^^^ wochtermeestal een kortere of langere vervolgopleiding. je vraagt je wel eens af: 'Waar zal ik straks terechtkomen? Hoe zal dat gaan als ik straks ergens een werkplek heb gevonden? ' In 'Mijn beroep' komen mensen aan het woord die inmiddels een plekje gevonden maatschappij. hebben in de Zij vertellen iets over hun staan in de samenleving. En laten iets zien van wat het betekent om als christen je (goddelijk) beroep uit te oefenen. Als eerste komt Anne Overbeeke het woord.

Ik ben verpleegkundige in een psychiatrisch ziekenhuis op een gesloten opname-afdeling. Laat ik beginnen om iets over mezelf te vertellen en hoe ik er toe gekomen ben om verpleegkundige te worden. Mijn naam is Anne Overbeeke en ik ben 25 jaar oud. Na de middelbare school (VWO) in Goes heb ik de opleiding voor verpleegkundige gedaan aan de Christelijke Hogeschool Ede (hbov). Gedurende mijn opleiding liep ik stage in verschillende velden van de gezondheidszorg. Tijdens m'n eerste psychiatriestage op een voorgezette behandelafdeling kwam ik er achter dat ik het erg leuk vond om in de psychiatrie te werken. Daarom heb ik er in het vierde jaar voor gekozen om opnieuw in de psychiatrie stage te gaan lopen. Dat was op een gesloten opname-afdeling. Ook deze keer beviel het me prima. Daarom heb ik na mijn opleiding gesolliciteerd op een gesloten opname-afdeling in psychiatrisch centrum 'Bloemendaal' in Den Haag. Ik werk hier nu sinds tweeënhalf jaar. Inmiddels heten we psychomedisch centrum 'Parnassia', omdat de hele geestelijke gezondheidzorg in Den Haag gefuseerd is.

Op de afdeling waar ik werk worden patiënten met allerlei psychiatrische ziektebeelden opgenomen, maar onze grootste doelgroep is psychotische/schizofrene patiënten. Deze mensen zijn vaak erg in de war en komen meestal in een crisis binnen.

Dan proberen wij als team (artsen, maatschappelijk werkers, activiteitenbegeleiders en verpleegkundige) om de patiënt weer uit die crisis te halen. Dit wordt onder andere gedaan door middel van medicatie, een strakke dagstructuur en veel afdelingsregels. Ik probeer als verpleegkundige om de patiënten zo te helpen en te begeleiden dat ze weer een redelijk normaal leven kunnen leiden. In Den Haag komt veel grote stadsproblematiek voor, zoals alcohol en drugsverslaving, eenzaamheid, dak en thuislozen, allochtonen, enzovoort. Dat zie je ook terug in de patiëntenpopulatie. Helaas word ik ook zeer regelmatig geconfronteerd met verbale en fysieke agressie. Als team proberen we elkaar hier goed in op te vangen, maar het is wel iets wat veel van me vraagt.

Als verpleegkundige werk ik ook zondags en dat is niet altijd even gemakkelijk, want de grens tussen noodzakelijk en nietnoodzakelijk werk is soms erg moeilijk te trekken. In een algemeen ziekenhuis is het erg duidelijk dat de patiënten 's morgens gewassen moeten worden, dus ook op zondagmorgen. Bij ons op de afdeling is dat allemaal wat minder duidelijk. Als er geen directe verzorging nodig is, worden er op zondag veel klusjes gedaan die door de week blijven liggen, zoals kasten bijvullen, schoonmaken, enzovoort. Ook wordt er veel televisie gekeken en dat maakt de zondag soms tot een moeilijke werkdag.

Het contact met mijn nietchristelijke collega's is goed. Men accepteert mij zoals ik ben. Er is geen sprake van enige vijandschap, maar er is ook weinig opening om over wezenlijke zaken te praten. Het initiatief daarvoor moet dus vrijwel altijd van mijn kant komen en dat vind ik erg moeilijk. Want als ik eerlijk ben, dan is er tijdens het werk vaak niet de gelegenheid voor en komt het mij ook niet altijd even goed uit.

Als mijn collega's iets aan me vragen gaat het vaak over praktische zaken, oals trouwen in plaats van samenonen, de zondagsinvulling of het eit dat ik een rok draag en waarom. Dan is het lastig om iets te vertellen ver de wezenlijke inhoud van het eloof, zoals wat het betekent om edoopt te zijn of waarom God ons raagt om naar Zijn geboden te leven. Ondanks dit ben ik toch blij dat ik zo af en toe iets kan vertellen over mijn achtergrond en waarom ik het belangrijk vind om zo te leven.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen