Een brief uit Albanië

Delvinë, december 1998

Beste zendingsvrienden,

Met de komst van de kerstdagen en I het nieuwe jaar willen we onze vrou-Iwenverenigingen en zendingskransen liets van ons laten horen en u onze Iwensen overbrengen. U bent zo trouw lin het versturen van kaarten of brieven, Ihoudt onze verjaardagen bij en ook Imet Kerst en nieuwjaar worden we niet Ivergeten! Door dit schrijven willen wij Idan ook het zendingsveld heel dicht bij lu brengen en u bedanken voor uw [meeleven.

|u zet zich allen in voor het zendingsverk. Het is, als God onze ogen ervoor opent, een prachtig werk! Gaat u echjter zien op de vele zorgen, moeiten en organisatie om bijvoorbeeld tot het louden van verkopingen te komen, dan zou het wel eens kunnen gebeuren dat u denkt: "Waar doe ik het eigenlijk allemaal voor? " /el, daarom schrijf ik u deze brief. Om de moed niet te laten zakken en door le gaan met de arbeid in Gods Koninkrijk. U aan het thuisfront en wij aan het echte front.

^erkenwerk, bijgeloof en Volksgebruiken

iet kerkje in Delvinë heeft problemen, kan de acht dopelingen zullen er waarschijnlijk drie naar Athene zijn vertrokken als economisch vluchteling. De verkgelegenheid is hier zéér slecht en he lonen minimaal. Als het huwelijk [loorgaat van het meisje, waar ik straks vat meer over schrijven zal, komt dat lp vier personen die vertrekken, lodoende dunt het uit. De opkomst lan de andere luisteraars is niet altijd Iven getrouw en blijft het clubje dus llein. Anderen zien we gelukkig wel Iroeien in kennis. Er komen ook nieuwelingen luisteren.

edere week ga ik ook enkele uren naar een moslimdorpje, Rusan. Daar hadden we de afgelopen zomer met enkele jongeren evangelisatiebezoekjes afgelegd. We ontmoetten toen een jongen (Adriaan) van half de twintig, die al jaren krom van de reuma op bed ligt. Hij spreekt vier buitenlandse talen en maakt prachtige gedichten. Deze jongen had twee jaar eerder via via de kinderbijbel van Anne de Vries gekregen en helemaal doorgelezen. Hij was dorstig naar kennis over het christendom. Na vele bezoekjes mag ik bemerken, dat er dorst is naar de Christus der Schriften. Dat de Heere toch doorwerke!

Het plaatselijk bijgeloof is zeer groot. We zijn de afgelopen weken daarmee geconfronteerd. Eén meisje uit de samenkomst is letterlijk in handen van de magie gevallen. Iets wat ik niet voor mogelijk heb gehouden, is toch waar. Magie staat in Nederland namelijk zo ver van ons af, dat wij daar in de dagelijkse werkzaamheden niet zoveel rekening mee houden. Kwamen we er al mee in aanraking, dan deden we er een beetje lacherig over, en zeiden: "Ah, maar daar geloof je toch niet in? " De logica en niet in het minst Gods Woord hebben bij ons zeggenschap. Nu weten we echter uit ervaring, dat de duistere macht een echte macht is! Het meisje was naar Corfu vertrokken om daar te huwen met haar vriend. Zij is van het donkere zigeunerras en de jongen is van het blanke ras. De familie van het meisje is overgoten met magie, zo blijkt nu. Op Corfu aangekomen heeft een gedeelte van de familie van de jongen haar afkeuring uitgesproken over het aangaan van dit huwelijk. Naast allerhande roddels om het huwelijk ongedaan te maken, heeft de familie van de jongen vanuit Delvinë een tas met gedroogde vijgen aan hen opgestuurd. Na het eten van die vijgen zijn de jongen en het meisje gaan vechten als krekels! Het is zover gekomen, dat het meisje haar biezen heeft gepakt en weer in Delvinë is aangekomen. Nadat zij totaal overstuur het verhaal van de vijgen had gedaan, wisten ze het allemaal zéker: door de familie van de jongen was de vloek op de vijgen gelegd!

Twee dagen nadat het meisje terug was gekomen, heb ik haar bezocht. Zij vertelde me toen nog gewoon van haar verdriet. Drie weken aaneen kwam ze echter niet in de kerk. Het bleek, dat zij niet at en dronk, zichzelf opsloot en alleen maar huilde. De moeder van het meisje is toen ten einde raad in Gjirokastër naar een magiër gegaan en heeft daar een of ander drankje gekocht. Dit heeft ze door het eten gedaan, en zie... een wonderlijk herstel trad in! Na dit herstel is ze weer in de kerk gekomen en volgt weer het programma, de bijbelstudies en de andere samenkomsten.

Nu wil het geval, dat ik op zondagmorgen de brieven aan de zeven gemeenten in Klein-Azië aan het behandelen ben. Drie weken terug was de brief aan Pergamus aan de beurt. Daar wordt gesproken over de lering van Balaam. Omdat velen deze geschiedenis niet precies weten, heb ik deze toen behandeld. In Numeri 23 : 23 zegt Bileam zelf: Want er is geen toverij tegen jacob, nog waarzeggerij in Israël". Zeer sterk mocht ik toen getuigen, dat - ofschoon de profeel een valse was - deze en de andere profetieën van God waren ingegeven. Twee weken later kwam zij zelf met het hele verhaal op de proppen. Zij en haar vriend waren in de strik van magie gevangen. "Het bestaat echl en doe er niet te geringschattend over"

was haar advies. Het onderwijs uit Numeri 23 : 23 is zodoende groot! Ik hoop en bid voor haar, dat zij toch niet (opnieuw) zal terugvallen in de duisternis van het magiegebeuren. Wij denken er vaak maar al te licht over, maar als een volk in duisternis wandelt, dan zoekt men het in het occulte. Wij wonen daar, waar de troon des satans is. In Holland heeft de leugenaar van den beginnen óók zijn troon. Zie toe, dat gij niet valt! En daarom wens ik u allen toe, om zijn listige omleidingen te herkennen. Zijn strikken zijn vele!

Een ander volksgebruik, waar we tegenaan gelopen zijn, is tijdens het nieuwjaarswensen. Onze buurvrouw vroeg, of ze Willemijn op 1 januari zou mogen gebruiken om voor het nieuwjaarswensen langs haarvrienden te gaan. "Waarom? " was onze vraag. Wel, ze gaan dan het huis binnen en houden het kind voor zich. Omdat dit kind de éérste ziel is die over de drempel komt, is het alsof de wens die daarna uitgesproken wordt door de volwassene door middel van het kleine kind uitgesproken wordt. Omdat de baby nog een schone ziel heeft, heeft de wens veel meer waarde, dan wanneer een volwassene de wens alleen zou uitspreken. Men weet namelijk wel, dat deze géén schone ziel meer heeft., .!

Zilka, onze hulp, maakt ook gebruik van dit bijgeloof door haar jongste zoon van veertien jaar als eerste naar binnen te laten. "Dat is altijd nog beter dan een volwassene", zo zei zij. Het is mooi om achter deze gebruiken te komen, maar anderzijds hebben we best wel veel uit te leggen. We zullen dan ook onze Willemijn niet ten bruikleen geven!

Armoede in Delvinë

Gisteravond heb ik nog gehuild van aandoening. Er zijn in Delvinë namelijk twee zussen van in de tachtig, die onder mensonterende omstandigheden leven. Een van hen kan niet meer uit bed komen en bevuilt dit voortdurend. De andere kan nauwelijks voor zichzelf zorgen en is gedachteloos. Daardoor vergat ze het kookplaatje uit te doen, waardoor het enige stopcontact verschroeide. Het regenwater lekt aan alle kanten door het plafond. Ze hebben weliswaar een maandelijkse bijdrage vanuit het KOEH-Adoptieplan 2. Dit is een plan voor alleenstaanden zonder kinderen. Het is echter niet toereikend. Deze mensen leven zonder enig ander familielid op de wereld. Niemand zorgt voor hen en niemand vraagt naar hen. Ze bleken al veertien dagen geen warm eten gehad te hebben. Toen ik daar kwam, was de stank ondragelijk. Het ene mensje kon niet overeind blijven en de andere at sinaasappelschillen, zoet gemaakt met een beetje suiker. Als dat beeld op je netvlies gedrukt is en de geur je bijblijft, kun je niets anders doen dan naar buiten vluchten en... huilen.

"En God zal al wat Hij gemaakt had, en ziet, het was zeer goed" - Genesis 1:31. O, rampzalige val! Maar, "dewijl Hij zag, dat er niemand was, zo ontzette Hij Zich, omdat er geen voorbidder was; daarom bracht Hem Zijn arm heil aan, en Zijn gerechtigheid ondersteunde Hem" (jesaja 59:16).

Hij, de Heere jezus, als heil, gerechtigheid en hoop. Dat is onze Opdrachtgever om uit te gaan, niet alleen met het Evangelie, maar ook om deze mensjes diaconaal beter te gaan helpen. Zeker is, dat we voor hen iets moeten gaan regelen, zoals een dagelijkse hulp voor enkele uren, die kan wassen, kleden en koken. Soms denken we, dat het helpen hier vechten tegen de bierkaai is. Dweilen met een open kraan. En zachtjesaan krijgen we eelt op onze ziel. De Heere verhoede het bij ons en bij u! Deze brief gaan we wensend en dankend afsluiten. Voor al de post, meeleven er uw gebed (dat bijzonder nodig is), zeggen wij u allen hartelijk dank. Wij wensen u allen een voorspoedig 1999 toe!

Ontvang de hartelijke groeten van jasper en jenny Otte en de kinderen Wim, Adriaan, jojanneke en Willemijn.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen