Als je ouders niet weer bij elkaar wonen

Wim

Jongeren kunnen verschillend reageren op de raocile van de ouders. Sommigen gaan hun eigen weg en denken vooral aan zichzelf. Ik denk aan YVim, die met zijn vijftien jaar veel zijn eigen gang ging. Hij liet zich weinig gelegen liggen aan de regels van zijn moeder. Van zijn thuis maakte hij een kosthuis.

Marjan

Anderen voelen zich heel verantwoordelijk en vragen zich af of het aan hen ligt dat hun ouders het samen niet redden. Zoals Marjan die haar moeder geen avond alleen liet. Ze durfde geen weekend naar een vriendin als ze wist dat haar moeder alleen was. Een mooie baan aan de andere kant van hel land. liet ze schieten om haar moeder niel in de steek te laten. Schuldgevoel speelde een rol.

Schuldgevoelens

Het is niet zo verwonderlijk dat kinderen zich afvragen of ze schuld hebben aan de scheiding. Want het opvoeden van kinderen geeft dat ouders veel met elkaar te maken hebben en elkaar nodig hebben. Als ze niet goed met elkaar kunnen samenwerken, zal dat vooral blijken in de zorg en opvoeding van de kinderen. Dan geeft de opvoeding veel spanning. Veel ruzies gaan dan ook over de kinderen. Dit kan sterke schuldgevoelens geven. Ze krijgen het gevoel dat zij de oorzaak van de scheiding zijn. Ook kan het gebeuren dat ouders de kinderen de schuld geven.

Een in tweeën geknipte beer

Iets heel moeilijks voor ouders is dat ze na een scheiding geen man en vrouw meer zijn, maar wel vader en moeder. Maar die rollen zijn heel moeilijk van elkaar te scheiden. Al heel gauw wordt dan van kinderen gevraagd om te kiezen. Te kiezen voor één van beiden. Dan betekent kiezen voor de één, tegelijk kiezen tegen de ander. Een onmogelijke situatie, want een ex-vader of ex-moeder bestaat niet. Je ouders blijven levenslang je ouders. In de literatuur kwam ik een voorbeeld tegen van een jongetje dat na de vraag bij wie hij wilde wonen, zijn beer in tweeën knipte. Verscheurend is het voor een kind om le moeten kiezen. Ook al heeft één van de ouders duidelijk meer schuld in de scheiding.

Wat die schuld betreft, l iet komt nog al eens voor dal één van de ouders de schuld van de scheiding krijgt doordat hij of zij' de scheiding aanvraagt ol'een relatie met een ander is begonnen. De omgeving kijkt dan vooral naar de 'schuldige' terwijl kinderen gezien hebben dat de andere ouder ook zijn of haar aandeel heeft in de scheiding. Een man gebruikte bijvoorbeeld geweld, waardoor ieder het logisch vond dat de vrouw een scheiding van tafel en bed aanvroeg. Maar wat de kinderen wisten, is hoe zij vader kon tergen.

Hot zou liet mooiste zijn als ouders toch konden samenwerken met elkaar in het belang van de kinderen, ook als ze als man en vrouw niet samenleven. Zo zijn er voorbeelden van ouders die samen de zorg voor een ziek kind in het ziekenhuis dragen en goed overleggen. Maar binnen de gereformeerde gezindte is dil zelden hel geval. Meestal is er een lange weg aan vooraf gegaan met strijd en kerkelijk vermaan. Men is niet op 'vredige wijze' tot een scheiding gekomen.

Moeilijke dingen

Wal kunnen er veel vragen zijn over de alwetendheid van de Heere. Over Zijn bedoelingen in alle moeite. Het kan moeilijk zijn om te zingen: "Komt kinderen hoort naar mij", als juist vader of moeder weg is. Over de Heere wordt vaak gesproken als een vader. Dit kan botsen met het gedrag van je eigen vader. Maar het kan ook een grote bemoediging zijn als de Heere Zijn trouw betoont tegenover de ontrouw van ouders.

Meestal zijn er ook financiële gevolgen. Je krijgt minder zakgeld. Vakantie zit er misschien niet meer in. Ken club is niet langer te betalen. Of een verhuizing volgt.

Alle aandacht van de ene ouder is nodig om alleen alle zaken in huis te regelen die voorheen

regelen die voorheen

door twee werden gedaan. Dus er blijft minder aandacht en energie voor de kinderen over.

Tegen anderen Zeggen

Dan komt het moment dat je tegen anderen moet zeggen dal je ouders gescheiden zijn. Na een poos. soms heel lang. verbergen van de scheiding, kun je er toch niet om heen. Als een leraar vraagt waarom de handtekening van je vader ergens niet opstaat, zeg dan maar eens dal hij niet meer in het gezin woont. Om in een klas te durven zeggen dat je ouders gescheiden zijn. moet je dat zelf in zekere zin geaccepteerd hebben. Zeker binnen het reformatorisch onderwijs, waar je vaak de enige in de klas bent van wie de

ouders gescheiden zijn. Kr kan zo'n ijzige stilte vallen. Sommige mensen zeggen later dal ze levenservaring hebben opgedaan door de scheiding van hun ouders. Maar voor kinderen blijft een echtscheiding een persoonlijk drama.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen