Als je plotseling uitgeschakeld bent

Tijdens m'n vakantiewerk in een winkel, kwam er een oude buurvrouw binnen. Ze was haar sleutel vergeten en had de deur dichtgetrokken. Of we misschien konden helpen. Bij haar achter stond nog wel een raam open, waardoor we in haar huis konden komen. Zo konden we van binnenuit de voordeur voor haar open doen. Ik ben naar binnen geklommen. De deur van het kamertje zat echter op slot, dus ik moest weer terug. Ik stapte vanuit het raam net met m'n ene been naast het dakje, verloor m'n evenwicht en viel. Daardoor brak ik m'n rug en werden er zenuwbanen beschadigd. Ik had een dwarslaesie.

De dagen van liggen en liggen duurden maar, zonder dat ik me ervan bewust was, wat er nou precies gebeurd was. Totdat de arts vertelde dat ik nooit meer zou kunnen lopen. Nooit meer... de breuk was totaal... voorgoed verlamd. Dan heeft m'n leven geen zin meer, want ik kan nu niks meer. Niet meer lopen, rennen, fietsen. Maar vooral ook niet meer lachen en vrolijk zijn. Dat is nu voorgoed voorbij. Wat heb ik nog aan zo'n leven? Ik had nog zoveel willen doen en nu kan dat allemaal niet meer. "je zult zien hoe goed het straks gaat. Dan kan je in je rolstoel overal gaan kijken en je lekker zelf verplaatsen." zei ze tegen me. 'k Zei niks terug, 'k had maar één gedachte: "Ik haat een rolstoel. " Dat niks meer kunnen, dat totaal uitgeschakeld zijn, bezet je hele denken. Gevoelens van machteloosheid, afhankelijkheid en eenzaamheid overspoelen je. je voelt je machteloos omdat je zelf geen macht meer hebt over je eigen lichaam, je benen willen niet meer zoals jij wilt. je bent van het ene moment op het andere moment afhankelijk van een ander. Een ander die vaak niet begrijpt hoe jij je voelt, waardoor je je ontzettend eenzaam voelt.

"jij gelooft toch? " zei die broeder tegen me, "dan snap ik niet waarom je zoveel huilt. Als je gelovig bent, moet je toch juist steun en troost van je geloof krijgen? " Ik zei niks en hoopte alleen maar dat hij vlug weg zou gaan. Dat was het nou juist - m'n geloof - waar was dat? Steun en troost waar kon ik dat vinden? 'k Had maar één gebed om te 'bidden': O God, waarom? ? Ik was boos. Mijn leven was teruggebracht naar de meest simpele dingen zoals liggen, eten, drinken, slapen en verzorgd worden. Dag in, dag uit. Heere, wat heb ik aan een leven, waarin ik niks meer kan? De verleiding om alles op te geven was groot.

Onopgemerkt is God dan toch bij je. Hij staat boven je en trekt je uit het donker. Hij geeft mensen om je heen, die voor je bidden. Mensen, die naast je staan en mee-lijden. Nee, niet die mensen, die bij de pakken gaan neerzitten en je beklagen. Niet die mensen, die alles voor je doen en je ondertussen ook beklagen. Maar mensen, familie, vrienden, die blij zijn met je behaalde resultaat als het bijvoorbeeld je gelukt is te zitten. Die je stimuleren om door te gaan, om er weer bovenop te komen en om weer zélf dingen te gaan ondernemen. Vrienden, die je meenemen het dagelijkse leven weer in en je wijzen op je mogelijkheden. Door zulke mensen en natuurlijk ook door de therapieën leer je om te gaan met je handicap en leer je dit leven te leven.

Steeds meer ga je dan inzien: ik heb dan wel een handicap, maar ik bén iemand. Een mens met mogelijkheden.

Wat moest ik na de HAVO gaan doen? Ik wilde niet die baan, die ik 'gedwongen' door m'n handicap zou moeten doen. Het moest die baan worden, die ik ook echt zou willen. En ik wilde de PABO doen. "En wat ga je na de HAVO doen? " "PABO!" reageerde ik enthousiast. "O" klonk het weinig moedgevend,

"Zou je niet beter op een bank kunnen gaan werken of zo? " Waarom zijn er altijd mensen, die eerst naar je onmogelijkheden kijken. Waarom zien ze eerst altijd je stoel en dan pas de persoon. De weg terug naar en de weg in de maatschappij is een moeilijke weg. Toch is de PABO opleiding me gelukt op de Eben-Haëzerschool in Scheveningen. "Kijk dat daar eens, voor invaliden." "O ja, voor onze juf." "Nee joh, natuurlijk niet, onze juf is niet invalide." "O nee, wat dan? " "Nou ze zit gewoon in een rolstoel, meer niet." Inmiddels geef ik nu alweer een aantal jaren les. Door jezelf te accepteren en doordat de ander je accepteert zoals je bent, kun je verder. Dat accepteren van jezelf kan niet anders dan met Gods hulp.

Het steeds maar bezig zijn met vragen zoals: waarom God, waarom ben ik zo en zijn anderen gezond? geeft wrok en onrust in je leven. Voortdurend ben je dan opzoek naar Gods bedoelingen waar je misschien nooit een antwoord op krijgt. Gaat het er wel om of je Gods bedoelingen in je leven kent en doorziet? Gaat het er niet meer om dat je met je leven door genade God kunt dienen en naar het beeld van Christus kan leven? Het mogen aanvaarden van Gods wijze leiding geeft rust en vertrouwen. Vertrouwen dat God zorgt in alle moeilijke omstandigheden. En vanuit dat vertrouwen kun je verder leven.

Scheveningen Mariëtte van Moolenbroek

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen