Reformatorische jongeren in Spanje

Spanje is een rooms land, bijna iedereen is Rooms-Katholiek. Maar de meeste mensen zijn dat alleen in naam. Ze gaan slechts naar de kerk bij belangrijke gebeurtenissen zoals doop, huwelijk en begrafenis maar verder speelt hun kerk nauwelijks een rol in hun leven. Het evangelisatiewerk is vaak erg moeizaam; velen willen niet over het geloof nadenken en sluiten zich ervoor af. Hoe is het voor jongeren om in zo'n land op te groeien?

Hoe vinden jullie het leven in Spanje?

In Spanje is het heel anders dan in Nederland. Dat verschil ligt vooral in het direct betrokken zijn bij evangelisatie. We voelen ons verplicht om mee te doen bij evangelisatie-acties die van ons uitgaan. We denken dat niemand zich hoort te schamen om van God te getuigen tegenover de mensen waar je mee omgaat. Maar omdat wij hien/oor in Spanje zijn, voel je je ook daartoe wel verplicht zodra zich een kans aandient. Dat wil niet zeggen dat het niet moeilijk is.

Omdat we zo direct betrokken zijn bij het werk, geeft het ons ook voldoening mee te doen aan evangelisatie. Tenminste wanneer het goed gaat. We eivaren het zelf ook als heel pijnlijk wanneer iets mislukt, je kunt uit beide heel goede ervaringen voor jezelf opdoen.

Naast het direct mee doen aan evangelisatie, zijn we ook in allerlei kleine dingen betrokken bij het werk van onze ouders. Bijvoorbeeld bij kleine verbouwingen in het 'lokaal' (het gebouw waar bijeenkomsten gehouden worden), folders klaarmaken en rondbrengen. Willem jan doet de zondagsschool en helpt bij het kinderwerk.

Hebben jullie contacten met andere christenen?

In Spanje wordt er door de protestantse christenen weinig gekeken naar de kerkelijke achtergrond van andere protestanten. Wij hebben een goede band met de kerk in Sant Celoni (Vergadering der gelovigen). Die kerk had ook een soort jeugdvereniging van 6 a 7 jongeren. Daar gingen we naar toe. Dan deden we soms een bijbelstudie of gingen we naar een museum of iets anders. Omdat wij vaak de enigen waren die kwamen, gebeurt het dit jaar niet meer. Er zijn voor ons heel weinig mogelijkheden om vrije tijd met andere christelijke jongeren door te brengen. Heel vaak worden er grote feesten, concerten en sportdagen georganiseerd door Youth for Christ. Maar dat trekt ons niet zo aan. Op school zijn we bijna de enige protestantse christenen. Maar er wordt wel op gelet. In Albarts klas zit een meisje van wie hij er pas laat achter kwam dat zij ook pro- testant is. "Een keer kwam er een vriend van mij naar me toe en zei: "Weet je, die Anna is ook protestant, niet doorvertellen hoor." Ik wist het al, maar niet omdat ze het uit zichzelf liet merken."

Hoe gaat het dan op school?

We hebben het er wel goed. We worden door medeleerlingen en docenten geaccepteerd ondanks de verschillen tussen hen en ons. De laatste weken hadden we het bij filosofie over de evolutietheorie. Dat is een goed moment om van je geloof te vertellen en je mening te uiten. Vaak wordt er aan ons gevraagd naar het 'rare' werk wel moeilijk uit te leggen omdat men het nut van evangelisatie niet inziet. Maar nu onze vader ook gevangenen bezoekt is het makkelijker. Daardoor beginnen ze er iets van te begrijpen en daar hebben ze ook respect voor. Er wordt wel eens aan ons gevraagd of wij in God geloven en waarom. Als je 'ja' zegt, beaamt de ander vaak dat hij ook gelooft, maar je weet nooit of hij of zij dat meent of dat het gezegd wordt om je niet te schaden. Ze begrijpen op school niet waarom wij nooit avonden en nachten uitgaan, naar de disco met vrienden en vriendinnen, zoals zij. Dat is ook moeilijk uit te leggen. Als je zegt dat het van je geloof niet mag, vinden ze het raar en denken ze dat je tot een sekte behoort. Daar moet je erg voor oppassen, dat ze het protestantse geloof als een sekte gaan zien. Als je zegt dat je niet naar de disco wilt, geloven ze het niet. Verder is het op school niet altijd even gezellig omdat iedereen rookt en er door velen drugs gebruikt worden.

Zou het niet beter zijn om reformatorisch onderwijs in Nederland te volgen?

Nee. We zijn ervan overtuigd dat je daar heel veel goede dingen kunt opdoen maar wij zitten als evangelistengezin in Spanje. En evangelisatie begint op school en tussen je vrienden, dus die kans moet je ook waarnemen. Misschien wordt het je soms ook wel een beetje te gemakkelijk gemaakt als je reformatorisch onderwijs volgt waar iedereen net zo denkt als jij. Of misschien niet hetzelfde maar waar iedereen wel weet wat het geloof inhoudt en je er daarom niet voor uit hoeft te komen. Wij worden op school geconfronteerd met te vroegtijdige of slechte zaken zoals seks, disco, drugs enzovoort. Dat is, mits je er maar weerstand tegen kunt bieden, misschien nog wel goed ook. Je leert er wel van dat dit ook niet het echte fijne leven is en je raakt er gauw genoeg op uitgekeken.

Over het Spaanse schoolsysteem zijn Albart en Willem jan niet positief. Kinderen mogen vroeg naar school, maar veel jongeren haken ook vroeg af.

"Met 6 jaar is het onderwijs verplicht, maar kinderen die voor 31 december jaar worden, mogen op 15 september al op school beginnen. Met 12 jaar ga je naar het middelbaar onderwijs. Dat duurt vier jaar en daar bestaat maar één richting. Deze vier jaar middenschool zijn van heel laag niveau zodat je bijna niets leert. Met 16 jaar mag je van school en aan het werk, maar omdat je dan nog niet de mogelijkheid

hebt gehad om een vak te leren, raken veel jongeren die met 16 jaar van school gaan, omdat ze het zat zijn, zonder werk. Vanaf 16 jaar begint een soort VWO voor de mensen die willen doorstuderen en een soort MBO voor degenen die een beroep willen leren. Dit schoolsysteem is waardeloos, daardoor doen veel jongelui in Spanje niets nuttigers dan rondjes knorren op de brommer en televisie kijken."

Is het moeilijker om christen te zijn in Spanje dan in Nederland?

Ja en nee. Wij moeten vaak zelf voor het geloof uitkomen. Dat is moeilijk maar wel goed. In Nederland zitje in een grote kerk met veel mensen, wij zitten in Spanje in een groepje van 25-30 mensen en bet evangelisatiewerk komt ook op ons persoonlijk neer. Je hebt het er dus druk mee maar je bent daardoor wel met je geloof bezig.

In hoeverre moet je je aanpassen aan je onchristelijke omgeving?

Je moet zorgen dat de niet-christenen die je omringen niet het respect verliezen. Dat gebeurt als ze wel weten dat je christen bent, maar het niet merken. Aanpassen betekent niet dat je niet meer kritisch moet zijn tegen dingen die niet deugen, maar wel dat je er tegen kunt dat ze gebeuren.

Kun je goede vrienden zijn met jongeren die anders denken ?

Ja, om vrienden te zijn, hoef je het niet helemaal eens te zijn met elkaar. Het is ook wel interessant als je het niet eens bent, dan kun je leuke discussies hebben. Als je geen vriendschap kon sluiten met jongeren die anders denken dan jij, kun je beter niet naar een ander land gaan. Maar dan zou je zelfs op een reformatorische school nog geen vrienden kunnen hebben want niemand heeft precies dezelfde standpunten.

Zou je verkering kunnen hebben met een Spaans meisje?

We denken dat het moeilijk is, ook al zou het een christenmeisje zijn, door de verschillen. Hoe langer je in een ander land bent, hoe beter je de verschillen ziet. De cultuur is echt anders. Een heel groot verschil met Nederland is dat kinderen hier in Spanje vreselijk in de watten worden gelegd. Wij fietsen naar school, maar hier is dat bijna kindermishandeling. Allebei werken we in de vrije tijd, wat in Nederland ook heel normaal is, maar hier is het heel bijzonder. Van de zestig scholieren (16-17-jarigen) van Albarts groep werken er maar een of twee. Omdat de kinderen zo in de watten worden gelegd, zijn ze erg afhankelijk van hun ouders, zelfs na hun trouwen nog. Het cultuurverschil op het gebied van het eten is ook groot. Hier eten ze ongezond; heel vet. Een maaltijd bestaat bijna helemaal uit vlees. In Spanje is men ook veel slordiger dan in Nederland, het hele land is eigenlijk een grote vuilnisberg.

Het grootste probleem bij verkering met een Spaans meisje zou het geloof zijn. De christenjongeren van onze leeftijd zijn vaak heel gemakkelijk. Het lijkt soms of ze alleen in de kerk geloven.

Willem jan en Albart, bedankt voor jullie openhartige antwoorden. Ik denk dat jullie dingen hebben gezegd waar reformatorische jongeren in Nederland over na kunnen denken. Ik hoop dat het werk dat jullie als gezin in Spanje mogen doen door de Heere gezegend wordt.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen