Liefde voor ons Koningshuis
Het was op 6 september 1998 honderd jaar geleden, dat de 18jarige prinses Wilhelmina werd ingehuldigd tot Koningin der Nederlanden. Zij sprak toen: "Thans is de ure gekomen, waarin ik mij, temidden mijner trouwe staten-generaal, onder aanroeping van Gods heilige Naam, zal verbinden aan het Nederlandse volk, tot instandhouding van zijn dierbaarste rechten en vrijheden. Zo bevestig ik heden de hechte band, die tussen mij en mijn volk bestaat, en wordt het als verbond tussen Nederland en Oranje opnieuw bezegeld." Een eeuw is sindsdien voorbijgegaan, waarin drie vorstinnen uit het Huis van Oranje ons land hebben geregeerd. De door God gelegde band mag nog altijd bestaan!
Ter gelegenheid van de herdenking van de inhuldiging van Koningin Wilhelmina hebben we een bezoek gebracht aan mevrouw N. den Hengst-Verhagen. Zij bewoont met haar man een vrijstaand huis aan de rand van Dirksland, waar we hartelijk werden ontvangen. Haar vader, ds. A. Verhagen, was van 1947 tot zijn overlijden in 1959 voorzitter van onze Bond. Daarnaast bekleedde hij verschillende functies in ons kerkelijk leven. (Zie over hem ook: "Uit het leven van Ds. A. Verhagen" door L. Nieuwland). Hij voelde heel sterk de band, waarover Koningin Wilhelmina bij haar inhuldiging sprak. Mevrouw Den Hengst zegt ervan: "Vader praatte er niet altijd over, maar als kind voelde ik toch zijn liefde voor het Huis van Oranje, je merkte het aan de manier waarop hij erover sprak en hoe hij er thuis soms ook in zijn gebed aan dacht. Ons koningshuis, dat was het. God, Nederland en Oranje waren voor hem onlosmakelijk met elkaar verbonden".
Had uw vader nog herinneringen de inhuldiging van 1898? aan
Nee, daar heb ik hem nooit iets over horen vertellen. Ook niet over het huwelijk van Koningin Wilhelmina en Prins Hendrik in 1901. Wel over het feit, dat dit huwelijk acht jaar kinderloos bleef en over de grote blijdschap in het hele land, toen in 1909 prinses juliana werd geboren.
De spanningen in 1918, toen Troelstra een staatsgreep wilde plegen, heeft hij intens meebeleefd. De gebeden zijn verhoord en de revolutie werd afgewend.
Hij verheugde zich bijzonder in de grote aanhankelijkheidsbetuiging aan de Koningin op het Malieveld in Den Haag. De band tussen Nederland en Oranje werd daardoor opnieuw bevestigd!
Wanneer merkte u zelfbewust de verbondenheid van uw vader met ons koningshuis?
Dat was bij de begrafenis van Koningin-moeder Emma in 1934. Door vrienden van mijn ouders konden we de plechtigheid meebeleven. Ik was toen dertien jaar. Ik zie nog voor me hoe ingespannen vader luisterde naar de toespraken, die werden gehouden. Vier maanden later was er opnieuw droefheid in het koningshuis, toen Prins Hendrik betrekkelijk onverwacht op 58jarige leeftijd overleed.
Bij de doop Beatrix van Prinses
Evenals in 1890 bleven ook nu in het Huis van Oranje maar twee vrouwen over: Koningin Wilhelmina en prinses juliana. Groot was de blijdschap, toen de prinses op 7 januari 1937 in het huwelijk trad met prins Bernhard von Lippe-Biesterfeld. Nog groter was de
vreugde bij de geboorte van hun dochter Beatrix Wilhelmina Armgard. Het prinsesje werd op 12 mei 1938 gedoopt in de Grote Kerk van Den Haag. Ds. Verhagen heeft als deputaat bij de Hoge Overheid van onze gemeenten deze kerkdienst mogen bijwonen. Mevrouw Den Hengst:
"De uitnodiging was gericht aan ds. Kersten, maar omdat deze was verhinderd mocht vader in zijn plaats gaan. De dienst werd geleid door ds. Blaauwendraad. Hij had als tekst: arkus 10 : 13 - 16: Laat de kinderkens tot Mij komen en verhindert hen niet". De doop zelf werd bediend door de oude hofprediker, ds Weiter. Vader had een goede plaats in de kerk en hij heeft het geweldig gevonden deze dienst te mogen meemaken."
In de oorlog
Hoe heeft uw vader het ervaren, dat de Koningin en het prinselijk gezin na de Duitse inval in 1940 ons land hebben verlaten?
Vader was toen in het voorjaar en ook daarna nog overspannen. Hij had geen stem meer om te preken. Daarom verbleef hij voor rust in Amersfoort. Hij was niet bij ons toen de oorlog uitbrak en zat ook in grote spanning over zijn gezin. Er werd in Middelburg, waar we tot 1942 hebben gewoond, ook na de capitulatie nog gevochten. Hij zag de bezetting als een oordeel over de zonden van ons volk en voelde zich daaraan mede schuldig. Het vertrek van de Koningin zag hij ook in dat licht, waardoor hij het kon aanvaarden. Toen hij terugkwam in Middelburg preekte hij over de tekst uit Klaagliederen 3 : 23: Het zijn de goedertierenheden des HEEREN, dat wij niet vernield zijn."
Dikwijls bad hij in de oorlogsjaren voor de koninklijke familie. Hij deed het ook in de kerk, toen de Koningin op 31 augustus 1941 jarig was. Daarvoor moest hij zich de volgende dag verantwoorden bij de Gestapo. Onder grote dreigementen werd hij gelukkig toch nog vrijgelaten.
Bij de wegvoering van de joden uit Middelburg is hij naar het station gegaan. Hoe hij op het perron gekomen is, weet ik niet, maar hij heeft afscheid van hen genomen. Vader had altijd veel contact met de rabbijn, die dicht bij ons woonde. Toen hij thuis kwam, zei hij tegen moeder: "je hoeft nooit bang te zijn dat Hitier de oorlog zal winnen, want hij raakt Gods oogappel aan!"
In 1942 verhuisden we naar Lisse, waar we ook veel hebben meegemaakt. Op bevrijdingsdag preekte vader over Psalm 126 : 3: De HEERE heeft grote dingen bij ons gedaan; dies zijn wij verblijd". Onder de titel: Dank en bede" is deze preek in druk uitgegeven."
Koninklijk onderscheiden
In 1947 nam ds. Verhagen het beroep aan naar de gemeente van Kampen, waar hij zich inzette voor de bouw van een nieuwe kerk. Die werd op 18 september 1951 in gebruik genomen. Ds. Verhagen preekte over 1 Koningen 8 : 29: Dat Uw ogen open zijn, nacht en dag, over dit huis." Na de dienst voerden enkele sprekers het woord, onder wie ook burgemeester Oldenhof. Hij benadrukte de inzet van ds. Verhagen bij de bouw van de kerk en noemde de vele functies, die hij in ons kerkelijk leven bekleedde. "Er kwam geen eind aan, " zegt zijn dochter. Tot ieders grote verrassing deelde de burgemeester daarna mee, dat ds. Verhagen door H.M. de Koningin benoemd was tot Ridder in de Orde van Oranje-Nassau! Onder grote stilte werd de ontroerde predikant de bijbehorende medaille opgespeld, waarna de organist het Wilhelmus inzette en de gemeente spontaan, staande het eerste couplet daarvan zong. Het was een blijde en bijzondere avond voor ds. Verhagen. Hij heeft het altijd een grote eer gevonden deze koninklijke onderscheiding te mogen dragen.
De Koningin ontmoet
We vragen aan mevrouw Den Hengst of haar vader de Koningin wel eens persoonlijk heeft ontmoet.
"ja, hij werd uitgenodigd voor de bijeenkomst, die werd gehouden ter gelegenheid van de vijftigste verjaardag van Koningin juliana, in 1959. Met een opgepoetste auto ging hij naar Paleis Soestdijk, waar ds. Zandt hem de trappen ophielp. Vader was heel slecht ter been als gevolg van een verlamming toen hij kind was. In het paleis heeft hij de Koningin en Prins gegroet en ook de prinsessen gefeliciteerd met de verjaardag van hun moeder.
We vroegen later thuis aan hem hoe de Koningin eruit zag. "Dat weet ik niet, " zei hij, "maar er ging majesteit van uit." Het was een hoogtijdag in zijn leven.
De Koning in Zijn schoonheid
Twee maanden later werd ds. Verhagen ziek. Het liet zich niet direct ernstig aanzien, maar hij moest wel naar het ziekenhuis, waarschijnlijk om geopereerd te worden. Mevrouw Den Hengst, die een heel nauwe band met haar vader had, werd gedrongen de avond voor de operatie nog weer naar hem toe te gaan, hoewel daar in verband met de dokterspraktijk van haar man eigenlijk geen gelegenheid voor was. Zij vertelt:
"Vader was heel rustig; alles was vrede. Tegen moeder had hij 's middags gezegd: "Mijn leven ligt verklaard in Psalm 138". De Heere zou het voor hem voleindigen. Hij mocht zich neerbuigen in het paleis van Zijn heiligheid. Zijn liefde voor ons Koningshuis was groot, maar veel groter was zijn liefde voor de Koning der koningen, Die hem Zelf met koorden van liefde had getrokken. Het was zijn uitzien die Koning te mogen grootmaken! Het afscheid nemen was moeilijk, hoewel hij toch niet ernstig ziek was. Telkens weer riep hij me terug! Ik moest uiteindelijk gaan, maar ik voelde dat ik hem niet levend terug zou zien. Die nacht is hij aan een hartstilstand overleden. Ik heb een bijzonder goede nagedachtenis aan dit laatste bezoek en het sterven van vader."
Mevrouw Den Hengst, we willen u hartelijk danken voor alles wat u over uw vader hebt verteld. Zijn sterven was voor u en vele anderen een groot gemis, maar voor hemzelf eeuwige vreugde. Hij mag nu dé Koning zien in Zijn schoonheid!
Geldermalsen/Nieuw-Beijerland
Z. Crum-Nieuwland
L. P. Moree-Kranenburg
Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt
voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen,
vragen, informatie: contact.
Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing.
Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this
database. Terms of use.
Bekijk de hele uitgave van vrijdag 9 oktober 1998
Daniel | 32 Pagina's