Verrassingsprogramma

Impressie van een ontmoeting met Je V Wamena

Welkom in Wamena

Om acht uur 's morgens staan we aan de weg te wachten. Vanaf de kant van de pasar (markt) komt een lange rij becaks (fietstaxi's) aanrijden, die ons op komt halen. Dwars door het stadje Wamena worden we richting de kerk gereden. Daar aangekomen, krijgen we een krans van droogbloemen omgehangen door twee jeugdverenigingsleden. Er staan 25 jongens met pijl en boog in hun hand, netten om en veren op hun hoofd. Zij vormen een kring om ons heen, al zingend en drummend. Ook maken ze een hoog fluitend geluid door hun neus. Langzaam lopen we richting de kerk, met de jongens al drummend en zingend om ons heen. De kerk zit al helemaal vol. Voorin staan enkele hoofdmannen. Wanneer wij binnenkomen, beginnen ze te huilen en alle mensen in de kerk huilen mee. Zo geven zij blijk van hun vreugde dat wij gekomen zijn. Het is hun manier van hartelijk welkom heten. Nadat we elkaar begroet hebben, gaan we zitten. Iedereen krijgt een hartelijk welkom. We beginnen de bijeenkomst en een groepje Irianezen zingt enkele liederen. Ook wij krijgen gelegenheid om met de groep te zingen. In Nederland hebben we enkele Indonesische psalmen en liederen ingestudeerd. We zingen Indonesische liederen die de jeugdverenigingsleden nog niet kennen, en 'Bapak' Janse stelt voor om ze die liederen te leren. Het gaat heel fijn en we zingen canons met elkaar.

Eén lichaam, vele leden

Daarna worden er verschillende lezingen gehouden. Eén ervan gaat over het lichaam van Christus.

"Alle leden van het lichaam zijn onmisbaar. Is de hand onmisbaar? Zonder de hand kunnen we geen Bijbel vasthouden. Is de voet soms niet nodig? Zonder de voeten kunnen we niet naar de kerk toegaan. Ogen, zijn die niet belangrijk? Zonder ogen zouden we de Bijbel niet kunnen lezen. Wat hebben de oren voor nut? Wanneer we geen oren zouden hebben, kunnen we het Woord van God niet horen. Zo zijn ook alle gemeenteleden waardevol. De een heeft het ene talent en de ander weer een ander. Maar niemand is meer dan de ander. En denk niet dat het talent wat jij hebt belangrijker is dan het tale.nt dat je buurman heeft, maar maak gebruik van elkaar om zo elkaar tot een hand en een voet te zijn."

Na de lezingen mogen wij ons voorstellen aan de jongeren van de kerk. Omdat de jeugdvereniging te groot is om zich aan ons voor te stellen, komen alleen het bestuur en de voorzitter van de Jeugdbond naar voren om zich voor te stellen.

'Bakar batu'

Na het morgenprogramma is er een 'bakar batu' (kookputmaaltijd). Op lange tafels liggen al zoete aardappelen, maïs, groente en een pepersausje. We nemen allemaal wat eten mee en we gaan in het gras bij de jeugdverenigingsleden zitten. Als we allemaal zitten, komen er een paar jongens met het vlees langs. Iedereen krijgt een stukje van het heerlijke malse varken dat voor deze bijeenkomst is geslacht. Tijdens de maaltijd laten we onze fotomapjes "familie en Nederland" zien. Het is een gezellige manier van praten met elkaar.

Na de maaltijd is het tijd voor volleyballen. De eerste wedstrijd spelen de dames, Irian-Nederland. De Nederlandse dames verliezen het grandioos. De Irianezen hebben enorm veel plezier om het gestuntel van ons. Daarna zijn de heren aan de beurt en gelukkig winnen de Nederlanders! Het is niet helemaal een afgang dus.

Na het volleyballen is het inmiddels drie uur en we gaan terug naar ons onderkomen om siësta te houden. Om half zes worden we weer bij de kerk verwacht voor het vervolg van het programma.

'Dit is Nederland'

Terug bij de kerk vertonen we dia's over Nederland. Eerst een gedeelte over Nederland in het algemeen en daarna over het kerkelijk leven. Aan de geluiden om ons heen merken we dat de dia's bijzonder gewaardeerd worden. Na de dia-presentatie is het moment aangebroken om het cadeau te overhandigen. We hebben een keyboard en een geldbedrag voor de opzet van een jongerenblad. Maar hoe gaan we dat nu overhandigen?

'Bapak' Janse nodigt ons allemaal voor in de kerk op het podium en aan de jeugdverenigingsleden wordt verteld op welke manieren wij geld bij elkaar hebben verzameld. Daarna moeten ze allemaal hun ogen dicht doen en gaat Bapak Janse in het Indonesisch aftellen; tien, negen, acht, enzovoort. Bij nul mogen ze hun ogen opendoen en houden een paar jongens van onze groep het keyboard omhoog. Ze zijn er echt blij mee! Het is echt genieten om de reacties te horen en te zien. Daarna overhandigt Bapak Janse symbolisch het geld aan de voorzitter van de jeugdvereniging. We worden hartelijk bedankt en na sluiting van deze dag lopen we richting ons onderkomen. Het is jammer om afscheid te moeten nemen, het was bijzonder fijn in Wamena.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen