Joke

Als ze thuiskomt, gaat ze gelijk naar boven. Ze ziet niemand in de kamer, dus niemand vraagt aan haar waarom ze zo laat is. 'Komt dat even mooi uit', denkt joke. Ze legt de knikkers op haar bureau. Ze zal ze maar verstoppen, stel je voor dat moeder het ziet! Ze legt ze in haar boekenkast, achter een stapeltje boeken. Zo, nu kan niemand het zien. Ze gaat naar beneden, drinkt wat en even later gaat ze weer verkopen. Het gaat weer net zo snel als gisteren, na een half uurtje is haar tas weer leeg.

Maandag moet iedereen het geld inleveren, en nu is het donderdag. Ze kan dus morgen nog nieuwe spullen vragen, en die morgenmiddag verkopen. Maar Joke vindt het verkopen niet zo leuk meer. En ze weet zelf wel waarom-

De volgende morgen op school, roept iedereen door elkaar. 'Ik heb al vijfenzestig gulden, ' 'en ik al zeventig.' De meester stopt zijn vingers in zijn oren. Wat een lawaai!

Hij tikt op het bord en even later is het stil. 'Als het nu stil kan zijn, gaan we beginnen, ' zegt hij. Ze beginnen met gebed en daarna zingen ze een psalm. Dan gaat de meester het bijbel-verhaal vertellen, 'jongens en meisjes, ' begint hij. 'In een huis in Jeruzalem zitten twee mensen bij elkaar.

Ze spreken druk met elkaar. Waarover spreken zij toch? Wel, in de tijd van de apostelen was het de gewoonte dat de rijke mensen wat van hun rijkdom aan de armen gaven. Zo had een man, Barnabas, een akker verkocht en de hele opbengst ervan aan de apostelen gegeven, en die zouden het uitdelen aan de mensen die het nodig hadden. De hele gemeente sprak over Barnabas. Wat fijn, dat hij dat voor de arme mensen over had! Met liefde en achting sprak men over hem. En de twee mensen, die zo druk aan het overleggen zijn, spreken er ook over. Nee, niet met liefde en achting. Ze zijn jaloers.

Werd er over hen ook maar zo gesproken! Die twee mensen zijn Ananias en Saffira. Ananias is ook rijk, dus hij zal er wel even voor zorgen dat de mensen ook zo over hèm spreken. Hij heeft veel akkers en landerijen, en weet je wat hij doen zal? Hij zal ook een akker verkopen, en het geld aan de apostelen geven. Hij doet het niet uit liefde voor de arme mensen, maar om eigen roem en eer. En zo verkoopt Ananias zijn akker. Ananias krijgt er veel geld voor. Thuis telt hij het met zijn vrouw Saffira nog eens na. Wat veel geld! Moeten ze dat allemaal aan de armen geven? Het kan toch ook wel een beetje minder? Ze overleggen het met elkaar, en... Ananias neemt een gedeelte van het geld en legt het apart. Dat houden ze lekker zelf! Hij gaat op weg om de rest van het geld naar de apostelen te brengen. Maar hij weet niet, dat de Heere alles al aan Petrus, de apostel, heeft verteld. Ananias denkt dat niemand het weet. Trots loopt hij voort. Straks zal iedereen hem eren. Als hij bij de apostelen komt, overhandigt hij trots het geld. Maar hij zegt niet, dat het maar een deel van het geld is. Hij doet net, of hij alles geeft. Maar dan zegt Petrus dat Ananias oneerlijk heeft gehandeld.

Hè, hoe weet Petrus dat? Ananias kijkt verbaasd naar Petrus. 'Gij hebt de mensen niét gelogen, maar Gode, ' zegt Petrus. En dan... dan valt Ananias dood neer. Wat een straf hè, jongens en meisjes? Maar God laat niet met Zich spotten. Dan komt plotseling de vrouw van Ananias aanlopen. Ze was ongerust waar haar man bleef. Petrus vraagt aan haar: 'Is dit al het geld dat uw man heeft gege-ven? ' 'Ja, ' zegt Saffira, 'dit is al het geld.' En dan valt Saffira ook dood neer. Wat een (es voor die mensen, hè jongens en meisjes? ' ledereen heeft muisstil zitten luisteren.

Ook Joke. Maar joke is vreselijk geschrokken. Heeft zij niet hetzelfde gedaan? Zij beeft voor het geld van Woord en Daad knikkers gekocht. Haar hart bonkt wild. Zal ze nu ook gestraft worden? Ach, niemand weet het toch? Maar dat dacht Ananias ook, denkt Joke. Ze neemt opeens een besluit: vanmiddag zal ze de kikkers terugbrengen.

En zo gebeurt het. Als ze thuiskomt, pakt ze de knikkers en rent naar de winkel. Dezelfde vrouw staat weer achter de toonbank. 'Kan... kan ik dit teruggeven? ' vraagt Joke hijgend. O, als het nu nog maar kan! Maar gelukkig, het kan nog! En even later staat Joke weer buiten, met het geld...! Thuis doet ze gelijk het geld in de portemonnee, en doet de rits goed dicht. Zo, nu kan ze maandag al het geld aan de meester geven!

Die maandag, na de pauze, zet de meester een grote doos op tafel. Hij zet er nog een kleiner doosje naast. Als iedereen zijn geld heeft ingeleverd, zegt de meester: 'Ik heb voordat jullie gingen verkopen, gezegd dat degene die het meeste geld opgehaald heeft, een verrassing krijgt. Nou, eens kijken.' Hij kijkt op de lijst. 'Nou Paul, ik zie dat jij de gelukkige bent!' Hij haait een dik boek uit de doos. 'Alsjeblieft Paul, eerlijk verdiend!'

Maar nu de grote doos nog. De meester zet de doos op zijn bureau en zegt: 'De mensen van Woord en Daad waren zo blij dat jullie spullen voor hen verkocht hebben, dat ze voor iedereen een verrassing hebben opgestuurd.' Hij maakt de doos open, en dan...

Joke's handen beginnen te trillen... Er komt voor iedereen een zakje knikkers uit! Joke knippert met haar ogen. Nu krijgt ze toch nog knikkers!

Als om twaalf uur de bel gaat, is Joke het eerste buiten. Ze rent naar huis. Eerst gaat ze alles aan moeder vertellen. In haar ene hand heeft ze haar map, en in haar andere hand de knikkers...!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen