Joke

Als Joke even later op bed ligt, kan ze niet in slaap komen. Ze denkt aan vanmiddag, aan het verkopen, aan de knikkers, allerlei gedachten dwarrelen door haar hoofd. Het was best leuk, dat verkopen. Morgen zal ze weer nieuwe spullen vragen aan de meester. 'Misschien haal ik wel het meeste geld op', denkt Joke. 'Veel mensen hebben wat meer geld gegeven dan ze moesten betalen. Dus misschien win ik wel.' Ze draait zich om en kijkt op haar wekker. Half elf al, en nog kan ze niet in slaap komen. Dan schiet ze ineens overeind in bed. Ze heefteen plan...

Als ze nu eens...

'joke, ' zegt een stemmetje, 'Joke, doe het niet.' Maar Joke doet net of ze dat stemmetje helemaal niet hoort. Als ze nu eens... de knikkers uit de etalage... het geld dat de mensen meer hebben gegeven... Joke krijgt het er warm van.

Als ze het extra geld van de mensen nu eens gebruikte om de knikkers te kopen... Er is toch niemand die dat dan weet, denkt joke. 'Niemand, Joke? ' vraagt een stemmetje.

Maar weer luistert Joke niet naar het stemmetje. Het stemmetje dat haar wil waarschuwen...

Als Joke de volgende morgen wakker wordt, denkt ze gelijk weer aan het plan. En als ze op school aan het rekenen is, denkt ze er nog aan. Vanmiddag uit school zal ze het geld tellen dat over is. In de pauze kunnen de kinderen die al hun spullen al verkocht hebben, nieuwe spullen halen bij de meester. Joke krijgt weer een tas vol. Ze zal vanmiddag uit school gelijk weer verder gaan met verkopen.

Maar dan denkt ze aan het plan. Ze kan vanmiddag ook de knikkers gaan kopen... Als ze nu tussen de middag het extra geld eens telt, dan kan ze ze vanmiddag uit school gaan kopen. Ze is dan wel wat later thuis, maar dan zegt ze gewoon tegen moeder dat ze nog even op het schoolplein heeft gespeeld. 'Doe het niet, ' zegt het stemmetje weer. Maar het stemmetje klinkt al veel zachter dan de eerste keer.

Als ze om twaalf uur naar huis gaat om te eten, gaat ze eerst boven het geld tellen. Ze kan nu niet meer wachten. Ze pakt de portemon-nee, die op haar bureau ligt. Zo, in dit vakje van de portemonnee zat het extra geld. Ze schudt het leeg op haar bureau. Zo, wat veel geld rolt eruit! Vijfjes, guldens, kwartjes, van alles wat. Ze legt alles naast elkaar en telt het dan. Acht gulden en vijfenzeventig cent! Ze weet niet hoe duur de knikkers zijn, maar ze zal vast wel genoeg geld hebben om ze te kopen. Jokes hart bonkt, ais ze vijf gulden apart legt. De rest doet ze weer terug in de portemonnee. Ze schrikt als moeder roept: 'joke, waar ben je, kom je eten? ' Ze gaat snel naar beneden. 'Was je aan het leren? ', vraagt moeder, 'ja, ik heb nog even mijn repetitie voor vanmiddag overgelezen', zegt Joke met een rood hoofd. Moeder kijkt haar even opmerkzaam aan, maar zegt niets...

Na het eten gaat joke weer boven en stopt het geld in haar rokzak. Haar vingers trillen...

Die middag, als Joke uit school komt, gaat ze niet linksaf, zoals anders, maar rechtsaf. Haar hart bonkt. Het is maar een klein eindje van school naar de speelgoedwinkel en even later staat ze dan voor de winkel. Ze kijkt in de etalage. Gelukkig, de knikkers liggen er nog. Even aarzelt ze nog, maar dan duwt ze de deur open. Er staat een vrouw achter de kassa. Als Joke aan de beurt is, zegt ze tegen de vrouw wat ze wil hebben. Even later liggen de knikkers op de toonbank. Joke betaalt en als ze de deur achter zich dicht doet, zucht ze eens diep. Nu heeft ze de knikkers, maar toch is ze er niet zo blij mee. En Joke weet wel hoe dat komt... 'De mensen die extra geld gegeven hebben, hebben er toch zeker niet bij gezegd dat ik het geld aan Woord en Daad moet geven? ', denkt Joke. Dan hoort Joke het stemmetje weer. 'Joke', zegt het stemmetje, 'Joke, je weet toch wel dat het verkeerd is wat je gedaan hebt? Nu kun je de knikkers nog terugbrengen.' Maar Joke denkt er niet aan om ze terug te brengen. Ze luistert niet meer naar het stemmetje. De knikkers kostten maar twee gulden en vijfentwintig cent, dus ze heeft nog genoeg over, denkt Joke. Als ze in de straat komt waar ze woont, doet ze de knikkers in haar rokzak. Zo, nu kunnen vader en moeder de knikkers niet zien.

Ze zal ze zo gelijk boven leggen en daarna gaat ze weer verder met verkopen. Maar toch lijkt het alsof het verkopen lang zo leuk niet meer is...

(wordt vervolgd)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen