AIs een kind

Tring-tring-trrring. Verschrikt kijkt Margriet op de klok. Lieve help het is al zowat half tien ja, en nu staat Dick al voor de deur. Drie keer bellen, dat is voor haar. Vlug grijpt ze haar jas van de kapstok, pakt haar tas, en verdwijnt naar beneden. Halverwege houdt ze haar vaart in.

Hè, nu vergeet ze nog het werkje mee te nemen. Gauw weer naar boven. O zie je, ze had het al klaar gelegd op tafel. Een nieuwe sprint naar beneden volgt.

"Ha Dick, sorry hoor dat je moest wachten, ik ben een beetje laat en dan laat ik natuurlijk weer wat boven liggen, kan ik weer die trappen op." "Nou, we hebben de tijd hoor, " zegt Dick, "ik was gewoon goed op tijd." In kalm tempo fietsen ze even later door de stad, op weg naar het clubgebouw, "Jij moet vertellen hè, " zegt Margriet, "zie je er tegenop? " "Een beetje wel ja, " bekent Dick, "van te voren heb ik altijd wel een beetje de kriebels, maar als ik dan eenmaal bezig ben, vind ik het eigenlijk ook wel weer erg fijn om te doen. En ik weet dat ik er niet alleen voor sta, maar dat God me helpen zal."

"Ervaar je dat ook altijd zo? " vraagt Margriet. "Ik bedoel, ik weet wel dat het zo is, dat God helpen wil, maar als ik dan de dagleiding heb of zo, dan wil ik het toch graag ook wel erg goed doen en dan vergeet ik soms gewoon dat ik God om hulp heb gevraagd. Enne... ja, soms voel ik me dan ook wel een beetje, nou ja, trots of zo, omdat het toch wel goed gegaan is."

"Erg herkenbaar, " stemt Dick in. "Weet je, ik denk dat dat in zoveel dingen is, dat je uiteindelijk toch zovaak jezelf er in zoekt, en God vergeet. je moet steeds weer schuld belijden en tegelijk steeds weer bidden of je echt tot eer van God mag leven. Soms ben ik ook weer heel dankbaar dat God ons op deze manier wil gebruiken om kinderen die echt van niks weten, over Hem te mogen vertellen."

Ze rijden het plein op, zetten hun fietsen weg, en gaan naar binnen. Een paar medewerkers zijn al aan de slag. Stoelen klaarzetten, scharen klaar leggen, lijmpotjes op tafel. Als het meeste op orde is, drinken ze samen koffie. Annet heeft de dagopening. Ze leest uit de tweede Korinthebrief. "Van de zomer was ik in Duitsland, " vertelt ze dan. "We waren er met een jeugdkamp en zondags waren we uitgenodigd bij een baptistengemeente van Rusland-Duitsers. Aan het einde van de dienst werd ons gevraagd om wat voor hen te zingen. Nou, dat was natuurlijk goed. Dus zo stonden we even later met onze groep voor in de kerk. Ik had precies zicht op de lessenaar van de voorganger. Toen zag ik dat aan de binnenkant van de lessenaar een bordje met een tekst was bevestigd, het was 2 Korinthe 4:5a: Want wij prediken niet onszelf, maar Christus Jezus, de Heere.'

Dat vond ik erg mooi, en ook beschamend. Dat je als dienaar van Cod er steeds weer op gewezen moet worden dat je daar in Naam van je Koning mag staan. Het is de mens zo eigen om steeds weer in eigen eer te zoeken, heel subtiel soms hoor, of onder een dekmantel van godsdienstigheid, maar toch.... En toen dacht ik: ja, dat heb je nodig, om daar steeds weer aan herinnerd te worden ook met de kinderclub: we staan hier niet voor onszelf, maar we mogen de boodschap van God doorgeven. Laten we bidden om Zijn hulp en kracht."

Als de taken verdeeld zijn, komen de eerste kinderen al binnen. "Juf! Juffieieie!!" Daar vliegt Hans op Margriet af. "Juffie, ik heb een nieuwe jas." Trots steekt hij z'n buik vooruit om de juf toch maar goed z'n nieuwe jas te laten zien. Achter hem staat z'n broertje te duwen. "Ik ook juf, ik ook." Margriet bewondert de nieuwe jassen. Ze geniet van hun kinderlijke trots. Daar huppelt Joyce naar binnen. Iedere keer weer verbaast Margriet zich over de kunstig ingevlochten vlechtjes, versierd met kraaltjes, van het bruine meisje, joyce trekt aan haar mouw. "Juf, ik heb voor de baby van juf Ellen gebeden hoor, hoe gaat het nu met haar? " Meteen herinnert Margriet zich weer dat ze vorige week aan de kinderen had gevraagd om te bidden voor juf Ellen en haar dochtertje, dat plotseling voor onderzoek naar het ziekenhuis moest. Het maakt haar beschaamd, want zelf heeft ze er deze week geen moment meer aan gedacht, ze had het zo druk met van alles. Pas vanmorgen had ze er weer bij stilgestaan, toen Annet gedankt had dat het kindje volgende week weer naar huis mag. "Het gaat beter met het kindje, Joyce, volgende week mag ze weer naar huis". Joyce straalt. "Fijn", zegt ze. En direct er achteraan: "De Heere hoort het echt hè, als je bidt." "Ja Joyce, de Heere hoort het echt". Joyce huppelt alweer verder. Margriet kijkt haar peinzend na. 'Worden als een kind....'

Het is tijd om te beginnen. Margriet kijkt rond, al die verschillende kinde-

ren. Blank en bruin, de zwarte kroeskopjes van de Afrikaantjes, de gladde kopjes van de twee japanse zusjes. Uit alle volken, talen en geslachten. Enthousiast zingen ze mee: "Lees je Bijbel, bidt elke dag". En als het uit is wordt het gevolgd door: "Read your Bible". "En nu in het Frans, " roept een jongen op de achterste rij. "Nou, dan moet jij me wel even helpen, " zegt Annet, "want dat is wel erg moeilijk in het Frans, dat kan ik niet zo goed". Even lijkt het erop dat André terug wil krabbelen, maar dan komt hij toch naar voren en zet samen met juf Annet dapper in "Lis ta Bible".

Na het zingen gaan ze bidden. Annet legt uit: "Dan doen we onze handen samen, en onze ogen dicht en dan praten we met God in de hemel." De jongen naast Margriet kijkt wat bevreemd om zich heen. Maar als hij al de kinderen hun handen ziet vouwen, doet hij het ook maar. Z'n kleine zusje naast hem volgt het voorbeeld van haar grote broer. Margriet kent hen niet, ze zijn vast voor het eerst, straks maar eens een praatje mee maken.

Als de juf 'amen' gezegd heeft, ziet Margriet haar buurjochie nog met z'n ogen dicht zitten.

Ze fluistert hem in: "Als de juf 'amen' heeft gezegd, mag je je ogen weer open doen. Hoe heet je? " vraagt ze nog gauw. "Kiran" antwoord hij.

Dan begint Dick aan zijn verhaal. Hij neemt de kinderen mee naar het land van de Bijbel, en hij vertelt ze over de storm op het meer van Galilea. Over de angst van de discipelen, de macht van de Heere jezus, over de wind en de zee, die Hem gehoorzaam zijn.

Hier en daar draait een kind wat op z'n stoel, maar de meesten luisteren ingespannen naar wat de meester vertelt. Margriet ziet Sarinda een rij voor haar, die één en al oor is. Ze heeft het zelfs niet in de gaten dat haar broertje haar strik los heeft getrokken. Sarinda is een moslimmeisje. Margriet heeft zich erover verwonderd dat haar ouders het goed vinden dat zij, met haar broertjes, op de club komt. Ach, misschien vinden ze het wel even rustig op de zaterdagochtend. Van de Bijbel willen ze niet weten. Sarinda hoeft het dan ook niet te proberen om hiermee thuis te komen. Daarom scheurt ze iedere keer weer met grote zorgvuldigheid de teksten van de kleurplaten of werkjes die zij en haar broertjes maken. Want stel je voor dat ze niet meer naar de club zou mogen... Haar honger naar het Woord is groot. Steeds weer komt ze met nieuwe vragen. Voor het bidden is ook een oplossing gevonden, want hun handen vouwen mogen ze niet. Nu bidden ze op de voor hun vertrouwde manier, door van hun handen een kommetje te maken. Lege handen, lege kinderhanden, ook die wil God vullen.

Het verhaal is uit. Kiran naast haar slaakt een zucht. "Vond je het mooi? " vraagt Margriet. Heftig knikt hij. "Wat vonden jullie het mooiste van het verhaal? " vraagt Dick aan de kinderen. Antwoorden vliegen her en der door de lucht. "Nee, om de beurt, " zegt Dick. "Wie het weet moet z'n vinger opsteken." Diverse vingers schieten omhoog. "Wat vond jij het mooiste jeffrey? " "Die storm" zegt deze glunderend, "dat was lekker spannend. Mijn vader vaart ook wel eens in de storm, nou dat is best gevaarlijk hoor". "En dan is hij misschien ook wel eens bang, net als de discipelen", oppert Dick. Maar jeffrey besluit kordaat: "Mijn vader is nooit bang."

"En jij Liliana, wat vond jij het mooist? " gaat Dick verder. Pardoes laat ze haar vinger zakken en weet even niet meer wat ze zeggen wil. Wat verlegen kijkt ze naar Dick. "Weet je het niet meer? " vraagt hij, "dat geeft niet hoor, misschien weet je het straks wel weer". Hij geeft Sarinda een beurt. "Wat vond jij nou het allermooiste van dit verhaal? " "Dat je niet bang hoeft te zijn als de Heere Jezus bij je is" zegt ze dan. Het blijft even stil. "Ja Sarinda, dat heb je goed begrepen, " zegt Dick.

"We gaan er nu nog een lied over zingen, " gaat Dick verder. "Een lied waarin staat dat God wonderen doet, net als de Heere jezus in de storm, en dat we God mogen danken." En dan zingen ze met elkaar "U alleen, U loven wij, ja wij loven U o, Heer". Andere versjes zingen ze nog, en Dick legt aan de hand van de liedjes opnieuw uit wat 'zonde' is, en wat het betekent dat ze om 'vergeving' mogen vragen.

De morgen is voorbij. De kinderen zijn naar huis. De zaal is aangeveegd. De stoelen en tafels staan weer op hun plek.

Samen praten de medewerkers nog wat na. Wat is God goed, dat Hij iedere keer weer zoveel zegeningen geeft. Dat er ook nu weer kinderen geweest zijn die uit de Bijbel mochten horen, dat ze ook echt luisterden. Dat Sarinda de boodschap van het verhaal had begrepen. Margriet vertelt van Joyce en haar gebed voor Ellens dochtertje. "Toen moest ik eraan denken, " zegt ze, "dat de Heere Jezus zegt dat we moeten worden als een kind."

"Ja", zegt Annet, "dan gaat God ook in ons land door met Zijn werk. Dan wil Hij werken in kinderharten, ook van moslimkinderen, en ook in ons. Zullen we dan nog een keer Psalm 75 zingen? " En zo klinkt het voor de tweede keer deze morgen: "Dies vertelt men in ons land, al de wonderen uwer hand."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen