De ring

jeanLouis heette hij. JeanLouis d'Orvalle. In gedachten herhaalde ze met nadruk iedere lettergreep. JeanLouis d'Orvalle. Een naam die paste bij deze streek. Een naam waarin zij het ruisen van de rivier de Garonne en het ritselen van de hartvormige bladeren van een druivenstruik harmonieus door hoorde klinken. Hij stond een paar meter voor haar. Met z'n rug naar haar toe. Enkele minuten daarvoor had hij omgekeken. Naar haar geglimlacht. Haar naam gevraagd. Zfjn naam genoemd: JeanLouis. JeanLouis d'Orvalle. Een glimlach van beide kanten. Toen waren ze weer aan 't werk gegaan. De buitenste trossen plukken ging Astrid al aardig af. Maar de beste hingen middenin en het lag niet alleen aan de warmte dat het haar heel wat zweetdruppeltjes kostte om die eraf te krijgen.

Je zag je vingers namelijk nauwelijks. Die zaten verstopt tussen de kronkelende takken. Het was de kunst met je ene hand zó behendig te plukken dat de trossen in je andere hand vielen.

Haar emmer was half vol. Ze ging op haar tenen staan, wipte d'r zonnehoed naar achteren en gluurde over de druivenstruik naar rechts.

"Heb jij er al veel? " riep ze naar Mirjam.

"De bodem is bedekt, maar daar is ook alles mee gezegd, " antwoordde die zuchtend, terwijl ze wat water uit d'r veldfles over haar polsen goot.

"Volhouden, good old Mirjam, " grijnsde Astrid haar vriendin toe. "Geen Engels, Madame. We zijn hier om Frans te leren."

"O.k. Pardon. Je hebt gelijk." Voorzichtig duwde Astrid de gekerfde bladeren opzij en vond nog enkele zware trossen. Ze peuterde er een paar druiven af en at ze op. Wat een heerlijk frisse zoetzure smaak. Wat een ervaring om in een wijngaard te mogen werken. Meneer Smits, hun leraar Frans in havo5 was op 't idee van de druivenpluk gekomen. Hij wist dat zij en Mirjam de opleiding voor directiesecretaresse zouden gaan volgen en dat ze hun Frans wat op wilden vijzelen.

Ze kneep haar ogen half dicht en genoot. De zon straalde op de door paarsgroene heuvels omgeven Garonne en op de strohoed van de forsgebouwde jongen voor haar. JeanLouis. JeanLouis d' Orvalle. Met één beweging zette hij de volle emmer op z'n schouder, draaide zich om en liep naar haar toe. Twee diepblauwe ogen in een bruingebrand gezicht keken haar vrolijk aan, toen hij naar haar emmer wees. Of ze de kunst van het plukken al een beetje onder de knie had, vroeg hij vriendelijk.

Of ze geen last van de hitte had en of hij haar die avond Bordeaux, zijn geboortestad, mocht laten zien. Hij wierp wat trosjes van zijn emmer in de hare.

in de hare. "Zo schiet het tenminste op, " glimlachte hij. "Enne... Bordeaux is echt de moeite waard."

Astrid knikte. Ze wreef over haar buik. Rammelde ze van de honger of fladderde er een vlinder vanbinnen?

De 1145 meter lange winkelstraat, la Rue Sainte Catherine, de haven, het Maison du Vin, de 18deeeuwse huizen. Hij had het haar allemaal laten zien. Mirjam vond het prima om alleen in de kamer, die ze samen gehuurd hadden te blijven. Kon ze zonder gestoord te worden een brief naar haar vriend schrijven, had ze met een scheef lachje gezegd. Ze zaten op een gezellig terras in de oude binnenstad van Bordeaux. Astrid en JeanLouis. Zij was uitgeput. Ze strekte haar benen en liet d'r nek rusten in d'r handpalmen. Zelfs de open sandalen knelden om haar opgezette voeten. Ze wees ernaar en voor ze 't wist had hij de riempjes losgemaakt.

"Dank je, " zei ze zacht. Haar hart gloeide. Ze nam een slokje wijn en over de rand van het glas keek ze in zijn levendige ogen. Hij was sympathiek. Het klikte tussen hen. Uren hadden ze vandaag gepraat. Over haar opleiding, over zijn rechtenstudie, over Frankrijk, over Nederland en over de verschillen die er volgens hen waren tussen beide landen. Zij had verteld over de kerk in Holland, waarvan ze dooplid was.

"Ik ben gedoopt in de roomskatholieke kerk, " was zijn reactie. "Maar ik ga zelden naar de kerk. Ik geloof wel dat er een god bestaat, maar geloven kun je ook zonder kerkgang. Je manier van leven, daar gaat het om."

Toen had ze wel even moeten slikken. Toen had ze gevoeld dat er een enorme kloof lag tussen de culturen, waartoe zij beiden behoorden. Maar een kloof kon toch overbrugd worden?

Zijn stem schrikte haar op uit d'r gepeins.

"Zal ik nog een glas wijn voor je bestellen of heb je liever Spa? " Ze wierp een blik op haar horloge. Tien over elf.

"Ik denk dat ik beter kan gaan. Ik wil vanavond graag op tijd thuis zijn...

Morgen is het zondag, snap je? " voegde ze er schuchter aan toe. "Zondag? "

"Ja, zondag. Gods dag."

Er vormden zich rode vlekjes op haar jukbeenderen, toen ze zijn gezicht zag. Een gezicht dat hetzelfde uitdrukte als een groot vraagteken. "Ik laat je niet alleen door Bordeaux gaan, " zei hij terwijl hij traag opstond. "Ik breng je weg."

Na enkele dagen werd Mirjam volgens afspraak door haar ouders en vriend opgehaald om hun vakantie door te gaan brengen aan de Middellandse Zee.

In de twee weken die nog volgden, raakte Astrid steeds meer bedreven in het plukken. Ze genoot met volle teugen van het werk, de omgeving, het weer en van de contacten met de andere druivenplukkers. Haar Frans was aanmerkelijk verbeterd, niet in de laatste plaats door de vele gesprekken die ze met jeanLouis had gevoerd. Lange avonden hadden ze pratend gewandeld door het vredige landschap met z'n golvende heuvels en valleien van de Garonne. Ze hadden hand in hand gemijmerd over smalle weggetjes die langs verschillende wijnchateaux voerden. Ze spraken over datgene wat hen bond, niet over wat hen scheidde. Behalve die ene keer, toen jeanLouis voorstelde naar een toneeluitvoering te gaan in het 'Grand Théatre' in Bordeaux. Ze geloofde stellig dat ze daar niet naar toe hoorde te gaan. Honderd hoofdbrekens kostte 't haar om dat allemaal in het Frans uit te leggen. Weer dat vraagtekengezicht.

"jij hebt ideeën, waar ik nog van gehoord heb, Astrid." nooit

"Wil je er graag meer van horen? " Ze keek hem hoopvol aan.

Aarzelend wreef hij met z'n vingers langs z'n kin. "Omdat het jouw ideeën zijn, ben ik geïnteresseerd, maar je moet ze mij niet bindend opleggen."

"Ik probeer m'n mening te funderen op de Bijbel, op Gods Woord. En dat Woord richt zich ook tot jou!" Ze was verbaasd over haar eigen moed. "Non, non." Hij wuifde afwijzend met z'n hand. Er lag een fonkelende gloed in z'n ogen. "Vrijheid, vrijheid, l/berté. leder z'n mening. Ik respecteer de jouwe en jij de mijne. Elkaar vrij laten. Libre. O.k?

Z'n ogen lachten weer. Hij sloeg z'n arm om haar schouders. "Kom, laten we over iets anders praten en genieten van de rode zomeravondlucht."

"Ik mag je heel graag, " zei hij op de avond voordat Astrid terug zou gaan. Ze bewonderden samen de ring die ze zojuist van hem had gekregen. Een gladde ronde zilveren ring. Hij paste perfect. Hij stond prachtig om haar slanke vinger. 'jeanLouis/zomer 1998' stond er aan de binnenkant ingegraveerd. "In november kom ik naar je toe." Zijn stem klonk beslist.

"Vind je Nederland niet te ver? " "Echte liefde kent niet de belemmering van afstand." Hij gnuifde. "Poëtisch uitgedrukt hè? " Hij trok haar naar zich toe. "Ik mag je echt heel graag, " fluisterde hij. "Meer dan dat, Astrid. je t'aime."

Ze keek hem door een waas van tranen aan. Ze hield ook van hem. Dat wel. Maar kon echte liefde wel de belemmering kennen van een kloof die niet te overbruggen leek?

"Leuk idee van die Smits om je naar een wijngaard bij Bordeaux te sturen." Pa zette z'n laptop uit en nam een slok koffie. "Had je niet beter in een bejaardentehuis kunnen werken? Daar had je ook Frans kunnen leren, alleen niet van een Franse knul. Zat je nu niet in de narigheid." "Kom op Gerrit, niet zo bot." Ma knipte het koffertje van Paddington uit een rol papier.

"Niet zo bot? De zaak nuchter benaderen, noem ik het."

"Hij is toevallig wel héél aardig, héél hoogstaand, " reageerde Astrid fel, terwijl ze aan de ring met zijn naam erin draaide.

"Begrijp ik best, meisje." Pa's toon werd milder. "Maar aardige hoogstaande jongens wonen hier ook. Ook in onze kerken vind je die."

"Zo simpel ligt dat toch niet, Gerrit." Ma plakte het koffertje op. Weer een 3Dkaart af.

"Je weet best dat Astrid dat soort dingen altijd heel serieus benadert. Verliefdheid of misschien moet ik het liefde noemen, kun je niet in twee zinnen wegredeneren."

"Besteed er dan meer zinnen en meer tijd aan als dat nodig is." Vaders blik gleed ernstig van ma naar Astrid. "Maar besef dat het nooit Gods wil kan zijn dat we een juk aangaan met een ongelovige." Astrid draaide met trillende vingers aan de ring. Hij paste niet goed meer. Hij was te wijd geworden. "Maar hij kan toch alsnog tot andere inzichten komen? " probeerde ze. "Dat zou kunnen." Pa's ogen verraadden bezorgdheid. "Laten we een andere keer verder praten. Ik zou maar gaan slapen, kind. Je ziet er moe uit. Vraag maar of de Heere je de weg wijst."

De weegschaal haalde met gemak de 54. 54 kilo. Dat was krap een kilo minder dan voor die tijd. Daar kon het dus niet aan liggen. Daar kon die ring niet zo los van zitten. Astrid stapte van de weegschaal af en trok haar pantoffels weer aan. Maar zilver zette niet zo makkelijk uit, dus moest het toch wel aan haar vinger liggen. Had de hitte er misschien voor gezorgd dat haar vingers in Frankrijk dikker waren? Ze liet zich op 't bed zakken, haar handen in d'r schoot. Automatisch zochten de vingers van d'r rechterhand de linker ringvinger en draaiden. Draaiden zonder weerstand te voelen aan de ronde zilveren ring. De ring die in Nederland niet paste. Hoorde hij bij een warme Franse zomer? En ook alleen daarbij? Net als JeanLouis misschien? Of sloeg ze nu door? Was ze nu te somber? God kon hem toch veranderen? Hij kon hen toch tot een eenheid maken of... was ze nu bezig de Heere haar weg te wijzen?

Ze wreef over d'r slapen. Haar hoofd leek een vergaarbak van duizend puzzelstukjes, die ze met geen mogelijkheid in elkaar wist te passen. Moe voelde ze zich. Vreselijk moe. Ze kon beter Pa's raad opvolgen en gaan slapen.

Opeens kwam ook pa's andere raad terug. 'Vraag maar of de Heere je de weg wijst.'

Ze veegde haar wangen droog met de mouw van d'r nachtpon en vouwde haar handen.

Toen kwam de brief. De postzegel en het handschrift vertelden in één ogenblik wie de afzender was. Ze scheurde de envelop voorzichtig open.

'Lieve Astrid, ' stond erboven. 'Met veel pijn schrijf ik je.' Astrids ogen vlogen over het papier om de essentie zo snel mogelijk boven tafel te krijgen,

'veel nagedacht over onze gesprekken\ realiseer me nu pas hoe belangrijk de Bijbel voor je is/ te belangrijk en te bindend om je ooit aan mij te kunnen binden.' Astrid slikte. Haar hart nestelde zich in d'r keel. Ze duwde de brief tegen haar zachte wollen trui. Even niet verder lezen. Straks weer. Het duizelde. Twee sterke gevoelens streden om de eerste plaats: de verscheurende hunkering naar de jongen van wie ze zoveel hield en het verlangen om afstand te nemen van de jongen met wie ze het belangrijkste niet deelde. Ze wilde alleen zijn. Ze wilde naar haar kamer.

Ze rende de trap op, struikelde over haar lange rok, klampte zich met haar vingers vast aan een traptree, maar kon niet voorkomen dat het volle gewicht van d'r lichaam op haar handen terechtkwam. Even bleef ze roerloos liggen. Toen hoorde ze iets rinkelend vallen op de plavuizen in de gang. Schichtig keek ze om. De ring... gebroken. Ademloos staarde ze ernaar. Minutenlang. Toen begon een weldadige vrede haar hart te doorstromen, want ze voelde dat ze beter een gebroken ring kon bezitten dan een ring, waar ze haar leven lang aan zou moeten draaien omdat hij niet paste.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen