Gewillig sterven

') m' = men

Deze keer eens een gedicht van wat oudere datum. Constantijn Huygens was een van de belangrijkste dichters van de zeventiende eeuw. Deze calvinist in hart en nieren heeft veel nagelaten wat ook ons nog veel te zeggen heeft.

2 ) alle menselijkheid = de hele mensheid

Zijn gedichten vragen om een aandachtige lezer. Maar wie wil nadenken, niet alleen over wat er staat, maar ook over hoe het er staat, kan bij hem altijd iets moois vinden. Zo ook in dit gedicht.

') vaak = slaap; graveel = niersteen

Ik heb de spelling aangepast aan onze tijd, een enkel woord is ook

4 ) ophouden = open houden

De dichter begint met iets wat iedereen wel herkent. Kinderen willen meestal niet zo graag naar bed. je weet daar zelf nog wel van: opblijven leek je iets prachtigs.

Misschien heb je het zelfs wel eens geprobeerd: een hele nacht opblijven. Herkenbaar, of niet? Mogelijk roept het ook dat andere gevoel op: als je al op bed ligt en enigszins afgunstig merkt - om het met Bomans te zeggen - en in de verte roept een jongetje hoog en fijn naar

Maar niet alleen kinderen hebben daar last van. Oude mensen krijgen die kwaal terug! Hoe oud men ook is, men wil toch nog ouder worden. Naar bed gaan moet ook voor hen toch wel iets vreselijks zijn. Het leven dat nog komen kan, moet wel iets zonderlings beloven. Daarom merkt Huygens licht ironisch op: wil men soms het einde van de wereld meemaken en kunnen beschrijven?

De werkelijkheid is niet altijd zo mooi. Als je oud wordt, krijg je toch echt slaap. Huygens weet wel dat ouderdomsklachten als nierstenen of jicht en reumatiek de mensen niet bespaard blijven. Het gebit gaat achteruit, met de ogen gaat het niet best meer. Toch doet men alle moeite de oude ogen open te sperren, ook al voelt men dat ze minder worden. Het verschil met de kleine kinderen is dus niet zo erg groot.

Bittere spot van de (68 jaar oude) Huygens? O nee, want aan het einde laat hij de aandachtige lezer wel merken wat het geheim is van zijn visie. Wel hem, welgelukzalig, is die mens die zonder dat, dat wil zeggen zonder die kinderlijke bezwaren te maken, kan gaan slapen. Dat zijn de godvruchtige, godvrezende mensen. Als zij stervensgenade mogen ontvangen zeggen ze zelfs gaarne en heel gerust: goede nacht. Zo iemand gaat niet alleen slapen, zo iemand gaat ontslapen.

Heb je zo iemand wel eens ontmoet? Ken je van die gelukkige mensen in je omgeving? En... hoe zit het trouwens met jou zelf? Zou jij dan ook zo heel gaarne en heel gerust 'goede nacht' kunnen zeggen? Dan...? Nee: nu! Immers: het leven is een damp, de dood wenkt ieder uur. Neem dit gedicht en deze gedachten eens mee op reis, op je vakantiereis, op je levensreis. Goede reis...? Goede reis!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen