Lief en leed, dichtbij en ver weg

Gebeurtenissen, zoals verjaardagen, jubilea, geboorte, ziekte en rouw in de gezinnen van ons vorstenhuis, van onze predikanten, predikantsweduwen, de evangelisten en weduwen van evangelisten en meer anderen kregen de aandacht. Maar ook de mensen die namens onze gemeenten zijn uitgegaan naar het zendingsveld worden niet vergeten. Dat deze post gewaardeerd wordt, blijkt wel uit de reacties die we ontvangen. Soms zijn die reacties heel persoonlijk, soms meer in het algemeen.

Vooral de mensen die op verre en soms eenzame posten werken, vinden het heel fijn om iets van het thuisfront te vernemen. Ze vragen ons dan ook hun dank over te brengen. Graag zouden we al die brieven aan u doorgeven of in Daniël plaatsen, maar daarvoor ontbreekt de ruimte. Toch leek het ons goed u iets door te geven over het werk dat ook op het zendingsveld voor mensen met een handicap gedaan mag worden.

Zoals u misschien wel weet, waren er vroeger in de binnenlanden geen gehandicapten. Als er een kindje geboren werd waar iets aan 'mankeerde', moest het sterven. Zo niet, dan zou men daarmee de boze geesten over zich uitroepen.

Maar ook daarin is met de komst van de zending verandering gekomen. En juist voor deze mensen mag nu ook op het zendingsveld veel gedaan worden.

U zult zich herinneren dat we ter gelegenheid van het 40-jarig jubileum van onze vrouwenbond een inzameling gehouden hebben ten bate van onze verre gehandicapte naaste. Nu tien, elf jaar later willen we enkele stukjes citeren uit de verslagen die we hebben ontvangen. Eerst leest u iets vanuit "Elim" in Nigeria.

"Elim" in het kort

Elim is een project voor lichamelijk en verstandelijk gehandicapten in Igede, Nigeria. In 1987 was het Coby van Rossum duidelijk dat zij, na haar pensionering, zich in moest zetten voor gehandicapten, jesaja 58:7: Is het niet, dat gij den hongerige uw brood mededeelt, en de armen, verdrevenen in huis brengt? "

Nu, tien jaar later, mag Coby nog steeds haar taak uitvoeren als onderdirecteur. De man van haar pleegdochter Maria, Sunday Adima, is de directeur.

Bijna achthonderd gehandicapten hebben nu op een of andere wijze hulp ontvangen van Elim door middel van:

* oogoperaties

* het verstrekken van rolstoelen, beugels, krukken, speciale schoenen,

* het organiseren van opleiding tot kleermaker, schoenmaker,

* doven-en blindenonderwijs,

* de zorg voor de verstandelijk gehandicapten.

Daarn< , t mag het Evangelie ook aan deze g ïandicapten bekend gemaakt worden. Elim probeert ook zelf inkomsten te werven door middel van een timmerwerkplaats, restaurant, winkeltje, telefoon en fotocopieerapparatuur. Elim telt nu ook bijna vijftig personeelsleden, die zich inzetten voor de gehandicapten. Het heeft een Nigeriaans bestuur en sinds kort ook een Hollands bestuur.

Dank aan de Heere, dat Hij het mogelijk maakt om dit werk tot uitvoer te brengen. Er is in deze tien jaren al zoveel veranderd ten gunste van de gehandicapte: voorheen verschoppelingen, mogen ze nu zelf een plaatsje hebben in de maatschappij. En ze mogen weten Wie ze daarvoor mogen danken.

Het is duidelijk te zien dat "Elim" Cods werk is en ik wens en bid dat het altijd zo zal blijven.

"Ephphatha"

Tot zover "Elim". Hierna laat ik u enkele citaten meelezen uit het verslag van Frank van der Maas over het project voor hulp aan gehandicapten "Ephphatha" in Izi.

"Ephphatha" in Izi. Een aantal jaren geleden heeft de Vrouwenbond van de Gereformeerde Gemeenten een gift gegeven aan de zending om te besteden aan de gehandicapten in Izi.

Het werk groeit behoorlijk en we mogen zien dat het gezegend wordt. Veel mensen zijn erg onder de indruk van de verbeteringen en van de aandacht die wij aan de gehandicapten geven. Ik doe u hierbij het jaarverslag van 1997, vertaald uit het Engels, toekomen. Zo krijgt u er enig idee van wat we met het door u geschonken

We hopen nog lang door te gaan met dit mooie werk en stellen het dus ook bijzonder op prijs als er te zijner tijd weer een gelegenheid is om dit werk financieel te steunen.

Uit het jaarverslag van 1997

Met dank aan God mogen we ook dit jaar Zijn zorg over ons zien. Het werk mocht goede voortgang hebben. Een aantal van de belangrijkste activiteiten willen we hier noemen:

1. We hebben ongeveer 85 oogpatiënten doorverwezen naar de oogarts in het Bethesda Hospital in Igede. Diverse operaties werden uitgevoerd, maar er waren ook patiënten die niet geholpen konden worden. Zij kregen een training thuis. Met behulp van een stok kunnen ze nu zelfstandig naar verschillende plaatsen lopen. Een aantal van hen kreeg ook kleding en zaaigoed in verband met hun zeer armoedige omstandigheden.

2. Ook orthopedische patiënten moesten behandeld worden in het Bethesda Hospital in Igede. Naast vele andere dingen geven we aan een groot aantal patiënten fysiotherapie. De meesten gaan daardoor goed vooruit. Op de markt van Onuenyim Iseke hebben we met de hulp van de jeugd van het dorp een speeltuin gebouwd met schommels, een wip, touwen, een loopbrug en andere speeltoestellen. De speeltuin wordt elke dag door de kinderen van het dorp gebruikt en dat is een goede gelegenheid voor de gehandicapte en de niet-gehandicapte kinderen om samen te spelen. Het draagt bij aan het verminderen van het onbegrip en de schaamte die gehandicapten voelen. Tegelijkertijd doen ze op een plezierige manier hun oefeningen.

3. Twee verstandelijk gehandicapte kinderen kwamen dagelijks naar onze oefenruimte om intensief te oefenen. Daardoor gingen ze goed vooruit.

4. We vonden elf dove kinderen en willen ze volgend jaar (1998) naar een oorarts sturen. Na onderzoek zullen we beslissen hoe we ze het beste verder kunnen helpen. We zijn begonnen met de voorbereidingen voor een dovenschool.

5. We zijn op verschillende plaatsen voorlichting wezen geven over de verschillende handicaps, de preventie en de zorg voor de handicap, de houding tegenover de gehandicapte enzovoort. We zijn naar lagere en middelbare scholen geweest, naar vrouwengroepen, cursus voor weduwen, vroedvrouwen, medische school, kerkelijke vergaderingen enzovoort. Door schaamte of onwetendheid komen velen (nog) niet naar ons project. We hopen het taboe om erover te praten te doorbreken en zo een positievere houding ten opzichte van de gehandicapte te bewerkstelligen.

6. Een middelbare scholier heeft het hele jaar door aan het hulpprogramma meegewerkt. In september en oktober kreeg hij twee maanden studieverlof om een staatsexamen af te leggen. Zijn houding en motivatie zijn veelbelovend.

In augustus werd een tweede middelbare scholier aangenomen. Beide werkers gingen geregeld naar Elim, Igede en lboko, Izi voor korte cursussen.

7. Het project heeft goede contacten met Elim, Igede en dankt hun van harte voor al hun moeite voor de mensen van Izi.

8. Het project wordt geheel gefinancierd middels een gift aan de zending der Gereformeerde Gemeenten.

Ik eindig met een - iets gewijzigde - zin uit een brief van Ellen Vreeswijk, werkzaam in "Elim". Ze schrijft: "Ik dank jullie voor alles wat jullie doen voor de gehandicapten in Nigeria. Laten we toch nooit denken dat welke hulp dan ook een druppel op een gloeiende plaat is. Nee, al zou er maar één tot God bekeerd worden, dan is dat het al waard om ons hele leven ervoor in te zetten."

Op deze manier hoop ik, dat u een indruk hebt gekregen van het werk dat gedaan mag worden voor onze verre gehandicapte naaste. De Heere mocht deze arbeid willen zegenen, niet alleen naar het lichaam maar bovenal voor de onsterfelijke ziel.

Zaltbommel

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen