Landbouwkundige in dienst van de zending

Aan het woord is Anke van Weil. 23 is ze, als zij uitgezonden wordt voor de Zending van de Gereformeerde Gemeenten in augustus 1995. „Dat is wel jong", knikt Anke terugdenkend. Ze is tijdens haar verlof graag bereid om 'Daniël' te vertellen over haar werk in Irian Jaya.

Eerst maar de vraag hoe het is om weer terug in Nederland te zijn? Ik vind het heel bijzonder om terug in Nederland te zijn. De eerste twee weken was het heel onwerkelijk. Maar het is heel goed verlof te hebben. Het is goed om dingen te verwerken. Je neemt veel afstand, zet dingen op een rijtje, je doet nieuwe energie op.

Ik geniet er erg van om bij familie en vrienden te zijn. Het is ook fijn in een Hollandse kerkdienst te zijn. Waar je heerlijk mee kunt zingen, zonder voorganger te hoeven zijn. Het zingen daar is vaak matig. De preek is vaak in de plaatselijke stamtaal, die ik niet versta.

Kun je iets vertellen hoe bij jou het verlangen kwam om in de zending te gaan werken?

Eigenlijk kwam dat naar aanleiding van mijn stage. Ik studeerde aan de Landbouwuniversiteit in Wageningen. Toen ik een stageplek zocht, kreeg ik van anderen de tip om het eens bij de zending te proberen. Ik heb toen contact met het zendingsbureau gezocht. Dat viel in goede aarde. Een halfjaar lang ben ik in Irian jaya geweest. Het contact met de mensen verliep heel positief. Ik vond het werk uitdagend.

Mensen uit Irian vroegen mij of ik weer terug kwam, ook in Nederland kreeg ik die reactie. Dat was confronterend want zelf was ik met de vraag bezig of zending iets voor mij zou zijn.

Ik had daar eerder nooit aan gedacht. Zendingswerkers waren in mijn ogen mensen waar je altijd heel erg tegen op zag. Mensen met een heel duidelijke roeping.

Centraal stond de vraag: „Wat wil de Heere dat ik zal doen". Je krijgt geen briefje uit de hemel. Toch gaan op een gegeven moment verschillende lijnen één kant oplopen. Ik ben bij het zendingsbureau wezen praten. Bij het zendingsbureau is een advertentie gekomen.

Al biddend heb ik er op gesolliciteerd. De 'deuren' naar de zending zijn open blijven staan. Eerder zei ik wel eens dat ik er niet alleen heen zou willen. Nu ben ik heel blij dat ik juist in het verlengde van mijn studie mijn werk kan doen.

Hoe ziet jouw werk eruit?

Ik ben officieel uitgezonden als landbouwkundige in dienst van de GJP1, de kerk op Irian. Ik ben begeleider van het landbouwprogramma, het vrouwenprogramma en een vakgericht trainingsprogramma van diaconale zaken. Het laatste half jaar ben ik bezig geweest met hulpverlening vanwege de grote droogte.

Er worden veel cursussen gegeven, kun je daar voorbeelden van noemen?

In Landikma is bijvoorbeeld veel fruit, daar hebben we met mensen van de overheid een cursus 'siroopmaken' gegeven.

Ik geef zelf dus geen cursus. Ik zoek mensen die cursus kunnen geven en denk mee over de opzet van de cursus. Mijn buurman heeft vroeger geholpen met de bouw van huizen van zendingswerkers. Nu kan hij zelf een timmercursus geven.

Twee jongens hebben een training gevolgd vanuit de overheid tot secretaris. Zij kunnen nu typecursus geven.

Er zijn ook een paar jongens die op een trainingscentrum een opleiding autotechniek volgen. Het zou mooi zijn wanneer zij in staat zouden zijn een garage te beginnen langs de nieuwe weg van de kust naar Wamena.

Wat houdt het in? vrouwenprogramma

We willen stimuleren dat vrouwen zich gaan organiseren in vrouwenverenigingen. Vrouwen hebben geen tijd om zomaar een cursus te volgen en bovendien zijn zijn niet gewend in schoolbanken te zitten. Ze zijn druk met de zorg voor de kinderen, de tuin, de varkens, zorgen vaak ook voor het brandhout. Daarom proberen we naar de dorpen zelf toe te gaan. Meisjes die huishoudschool hebben gedaan, vertellen daar heel praktisch iets over gezondheidszorgt of landbouw. Bijvoorbeeld wat je doet als je kindje diarree heeft. Er is dan ook een opening waar de Bijbel opengaat. Als we platen gebruiken, staan daar ook wat woorden op. Zodat vrouwen wat vertrouwd raken met lezen. Zo combineren we het met alfabetiseringswerk.

Wat zijn voorbeelden van je landbouwwerk?

Een van mijn taken is het begeleiden van de landbouwvoorlichters die in de dorpen de boerengroepen voorlichting geven.

Heel belangrijk is het introduceren van nieuwe gewassen. Vanwege afwisseling in de eenzijdige voeding. De mensen zijn weg van pinda's en mais. Pinda's zijn belangrijk voor de eiwitten. Ook koffie is voor de Irianezen een nieuw gewas,

je hebt de sojaboon. Heel gezond, maar de mensen lusten het niet. Tijdens bijscholing en cursussen wordt de mensen geleerd tahoe (sojakaas) te maken. Dat lusten de mensen wel.

Wat is een doel van je werk? Toewerken naar zelfstandigheid. Het zendingswerk is nu in die fase. je bent bezig met begeleiden, de

uitvoering gebeurt door de mensen zelf. Het gaat er om de mensen een duwtje te geven, ze te stimuleren en te motiveren. Ik ben aan het werk met landbouwcoördinatoren die later zelf zullen gaan lesgeven in de landbouw. De Irianezen gaan steeds meer het totale werk overnemen. Het gaat in het werk er ook om de mensen te leren zelf een inkomen te verwerven. Zo kunnen ze de opleiding voor hun kinderen betalen. Voor de kerk is een financiële basis ook belangrijk, de theologische opleidingen en dergelijke moeten ook betaald worden, je wilt ook niet dat de Irianezen achterblijven ten opzichte van andere Indonesiërs. Ik blijf dus niet nodig. De bedoeling is dat het werk met drie a vier jaar overgedragen zal worden. Dan hoop ik terug te komen. We hopen dat ondanks de onrustige situatie in Indonesië het zendingswerk voortgezet kan worden.

Ben je zendeling of landbouwkundige?

In Irian sta je bekend als 'missionaris'. Ik ervaar het als beide ineen, ik ben landbouwkundige in dienst van de zending, je werkt binnen de context van de kerk. Als er cursussen gegeven worden, wordt er begonnen met een opening, bij de afsluiting van een cursus is er een meditatie.

Hoe is het om als vrouw in Irian te werken?

Er zijn veel vrouwen in ons team. Er is wel eens opgemerkt: „Willen mannen hier niet werken? " Eigenlijk vinden de Irianezen het raar. In hun cultuur heeft een vrouw niet veel te zeggen.

Ik ervaar het niet als een probleem bij het werk. Soms zou het wel gemakkelijker zijn wanneer ik een man was. Bijvoorbeeld in sommige contacten met dorpshoofden of de overheid.

Wanneer je als jongere aangetrokken voelt om in de zending te gaan werken, zou je dan een advies geven voor een bepaalde studierichting of voor iets anders?

Qua studierichting zou ik denken aan iets praktisch. Verpleegkundigen, alfabetiseringswerkers (taalwetenschappers) blijven nodig. Een theologische opleiding, CGO of Bijbelschool is belangrijk. Een goede opleiding is vaak nodig. Veel landen accepteren een MBO-opleiding niet meer. Ook is een andere cultuur wat betreft arbeidsomstandigheden veeleisend.

Het komt er uiteindelijk op aan te doen wat de Heere van je vraagt. God zal ooit vragen wat jij met je leven hebt gedaan. Misschien hoefje niet de zending in, maar wat doe je dan met je leven hier? Mensen in de zending hebben mensen nodig die achter hen staan.

Hoe is de reactie van familie en vrienden op jouw vertrek en werk in de zending ver weg?

Mijn ouders en mijn vrienden stonden er echt achter. Ze zijn ook in de tijd dat ik in Irian was heel erg betrokken geweeest. Het vraagt echter ook van hen offers. In de tijd dat je zelf zo bezig bent met de vraag of je wel of niet moet gaan, sta je daar niet bij stil. je bent jong en door in de zending te gaan werken is je perspectief voorlopig anders dan wanneer je in Nederland zou blijven.

Voor ik ging, heb ik veel discussies gehad met onkerkelijke vrienden over de zending, je gaat iets opleggen aan een ander, en dat mag niet, was hun reactie. Zoveel tolerantie doet pijn.

Eigenlijk ben je in dit werk steeds bezig met afscheid nemen. In Nederland, op de taalschool, in afgelegen dorpen, tijdens cursussen. Dat kun je een offer noemen.

Hoe kunnen wij hier in Nederland met jou en de zending meeleven?

je kunt natuurlijk meehelpen met het ophalen van oud papier. Of met andere activiteiten meedoen die er binnen je gemeente zijn. Je kunt zelf iet sopzetten. Bijvoorbeeld een zendingswerker uitnodigen op de JV. Het is namelijk heel fijn om over het werk te vertellen. Ik merk dat het leuk is om te doen en dat het geven van voorlichtingsavonden ook helpt om dingen uit het werk te verwerken.

Je kunt ook schrijven naar zendingswerkers die uit je gemeente zijn uitgezonden of naar anderen die je kent of niet kent.

Wat is waardevol werkt en woont? voor je als je daar

Iets inhoudelijks is heel mooi om te ontvangen, een kaart met alleen een naam zegt niet zoveel. Het is met name fijn om betrokkenheid te ervaren. Bijvoorbeeld een kaart met alle namen van de JV erop. Dan weet je dat de zending in de aandacht van de mensen is geweest. Het is ook heel leuk nieuws uit Nederland te horen.

Het is heel bemoedigend om meeleven te ervaren. Ook het weten dat mensen voor je bidden, steunt heel erg. Dat is de basis van het zendingswerk.

Anke, we nemen van 'Daniël' nu afscheid van elkaar. De ontmoeting met jou blijft als een waardevolle herinnering bij ons. God zegene jou en het werk wat je zo graag doet.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen