50 jaar Israël

De ene preek spreekt je meer aan dan de andere. Dat is onvermijdelijk. Het hangt af van je eigen grondstemming, van het thema van de preek, van de wijze waarop hij gebracht wordt.

Een preek van enkele weken terug sprak mij bijzonder aan. Het ging over Ezechiël 37: het gezicht van de dorre doodsbeenderen. In een vallei vol botten, schedels, spaakbenen en ellepijpen, krijgt de profeet de opdracht tegen die knekels te profeteren, opdat ze door Gods Geest weer levend worden.

Volgens de predikant kan dit visioen toegepast worden op de bekering van mensen in het algemeen en op de terugkeer van juda uit de Babylonische ballingschap in het bijzonder. Het is echter niet het enige. Een toepassing waaraan we naar de mening van de dominee niet voorbij kunnen gaan, is de huidige situatie van het volk Israël.

De terugkeer van honderdduizenden Joden uit alle windstreken naar het Beloofde Land kan, aldus de predikant, niet begrepen worden zonder Ezechiël 37: „En ik zal u brengen in het land Israëls".

Deze preek sprak mij nog te meer aan, daar ik net een week thuis was na... een rondreis door Israël. Ter gelegenheid van het 50-jarig bestaan van de staat Israël, had het Israëlische ministerie van toerisme vijftig 50-jarige Nederlanders op haar kosten naar het Midden-Oosten gehaald. Nederlanders dus, die geboren zijn op precies die dag dat Ben Goerion de staat Israël proclameerde. Op deze reis mochten ook enkele journalisten mee, onder wie ondergetekende.

Zelfde zee

Israël is een fascinerend land. De uitdrukking klinkt uitgesleten, maar ik weet geen andere te verzinnen. Het is in de eerste plaats fascinerend voor mensen die met de Bijbel zijn opgegroeid. Op dezelfde zee te varen waar twee duizend jaar geleden de Heere Jezus voer, in dezelfde woestijn te lopen waarin eens David vluchtte voor Saul, langs dezelfde Jordaan te rijden waarin Naaman de Syriër zich baadde: het is een bijzondere ervaring.

Het protestantisme kent in feite geen heilige plaatsen. Het is voor ons geen bijzondere plicht om eens in ons leven in Jeruzalem te zijn geweest zoals de moslims ernaar streven ooit in Mekka te komen. Wij hebben geen bedevaartsoorden zoals de Rooms-katholieke kerk.

Dat neemt niet weg dat als er ergens een bijzonder stukje aarde is, het het Heilige Land is. Wat is daar enorm veel gebeurd!

Was het anders dan ik me had voorgesteld? Nee. Wie zich met de overvloed van beeldmateriaal die onze tijd rijk is, enigszins op zo'n reis voorbereidt, ziet niet zo ontzettend veel nieuws. De sfeer van een land kun je echter niet proeven via een foto of film.

Hoe ver

Ook kun je de ruimtelijke verhoudingen op die manier niet ervaren. Juist dat laatste is een belangrijke verworvenheid van hen die Israël ooit bezochten. Je hebt gezien hoe ver de Olijfberg af is van de vroegere tempel, hoe diep de weg afloopt van Jeruzalem naar de Dode Zee, hoe ver het lopen is rond de zee van Tiberias.

Maar ook op niet-christenen maakt Israël indruk. Waren van mijn collegajournalisten er enkele die met een kritische inslag op reis waren gegaan (Is Israël wel goed bezig in het vredesproces? Is het waar dat in Israëlische gevangenissen soms gemarteld wordt? ), ook zij kregen gaandeweg meer respect voor wat de Israëli's in vijftig jaar, voor een groot deel uit het niets, hebben opgebouwd. Een sterk en zeer paraat leger, een landbouw en industrie (high tech) die er wezen mag. Op het oog een schoon en westers aandoend land, hoewel ook hier het gevaar dreigt dat het land wordt volgebouwd met huizen, dat verkeersaders dichtslibben en het milieu vervuilt.

Gedenkteken

Het meest bijzondere van Israël schuilt echter ook voor niet-religieuzen in hun godsdienst en geschiedenis. Wie een bezoek brengt aan het grote gedenkteken van de holocaust, Yad Vashem, kan niet om deze beide punten heen. Immers, juist om het afwijkende gedrag van de Joden, dat sterk met hun godsdienst samenhing, zijn zij de eeuwen door om het felst vervolgd, uitmondend in de grootste poging tot een totale rassenmoord in de geschiedenis: de sjoa. Ongelooflijk, zo erkent vriend en vijand, dat een volk dat dit heeft meegemaakt en dat tweeduizend jaar lang verstrooid is geweest over de aarde, nu weer zo'n eenheid vormt en zo'n kracht uitstraalt. Wie stilstaat bij 50 jaar Israël, kan niet nalaten aan de toekomst te denken. Bestaat er toekomst voor Israël? Met een aantal buurlanden is vrede gesloten, andere vormen nog steeds een bedreiging. Het vredesproces stagneert. Volgt na dit jubileum nog een volgende? Niemand weet het. God weet het.

Eén ding weten we, vanuit onze geloofsovertuiging. De staat Israël jubileert en heeft Abraham gezien, zoals men wel uitdrukt. Het volk der Joden zal pas echt een jubel-feest hebben als het door het geloof jezus Christus ziet.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen