Jouw identiteit... en het gezin

"We zijn ons kind kwijt!" Een vreemde uitspraak van een vader, die zijn zoon in de kamer ziet zitten. En het was echt niet als grap bedoeld. In zijn ogen lees ik vertwijfeling en onzekerheid. Hij doet me denken aan dat verhaal uit de Oudheid. Een wijsgeer loopt op klaarlichte dag zoekend rond met een lantaarn in zijn hand. Het is markt en dus een drukte van belang. Alssiemand. hem vraagt wat hij toch zoekt, antwoordt hij: "Een mens!" "Ach ja", zullen sommigen gedacht hebben, "een wijsgeer is en blijft een zonderling".

Even terug naar die vader en zoon. Misschien vindt zijn zoon hem ook wel een zonderling. "Mijn ouders gaan niet met hun tijd mee. Ze begrijpen mij gewoon niet. Maar dat is toch niet mijn schuld. Ik kan echt niet leven zoals vijfentwintig jaar geleden gewoon was!"

'Groeien' zet alles in

Er is al heel wat gepasseerd wanneer je als jongere een eigen mening gaat krijgen en je eigen identiteit duidelijk wordt. Vanuit de volkomen eenheid met je moeder vóór de geboorte is daarna de grote afhankelijkheid van de zorg en liefde van je ouders de eerste stap. Vooral moeder en kind zijn dagelijks op elkaar aangewezen. Maar hoe groter het kind wordt, hoe meer de ouders een stapje terug moeten doen. Een heel duidelijk breekpunt is de start in een kleuterklas, waar de zorg overdag door de juf wordt overgenomen. Weer later, de overgang naar de middelbare school, die vaak verder van huis is. Daarna wordt het soms voor studie of baan noodzakelijk om buitenshuis, op kamers te gaan wonen. Los van de ouders en het gezin doet iedere jongere zo heel eigen ervaringen op. Ook je lichamelijke en psychische

groei spelen een rol. Het lichaam van elk kind wordt, als het goed is, steeds meer 'privé'. Daarnaast merken ouders dat hun zoon of dochter belangrijke en persoonlijke zaken liever met leeftijdgenoten bespreekt dan met hen. En zeker wanneer uit de vriendenkring een vaste vriend(in) gevonden wordt, staan ouders weer op een andere plaats naast hun kind. Zie je de 'groeibeweging' ook als je terugkijkt op jouw leven?

Opvoeden is loslaten...

Loslaten; dat kan bij ouders best wel pijn doen. Juist wanneer ze zoveel van hun kind houden. Als jongere bereid je je al zoekend voor op een zelfstandige plaats in de kerk en de maatschappij. Je identiteit wordt duidelijk aan de keuzes die je maakt. Dat gaat vaak met vallen en opstaan en kan soms ook pijn doen.

Wat hebben ouders en opgroeiende kinderen eikaars steun hard nodig! Wat is het belangrijk dat er open gesprekken mogelijk zijn. Wat een zegen wanneer zichtbaar wordt dat heel eerlijk het goede voor elkaar gezocht wordt.

Maar... als het allemaal zo anders gaat, zoals bij Annemiek?

Annemiek vertelt thuis steeds minder van school. Ze vindt dat haar ouders zulke kritische vragen stellen. Eigenlijk is ze bang dat ze haar vrijheid kwijtraakt door te veel openheid.

Haar ouders merken dat en zien ook aan andere signalen dat hun dochter bezig is met zaken die ze liever verzwijgt. Ze lijkt alleen te leven voor haar vrienden. Halverwege het schooljaar heeft Annemiek een slecht rapport. Ook blijkt dat ze regelmatig spijbelt. Leerkrachten trekken aan de bel. "Annemiek ziet er zo wit uit; ze zit niet lekker in haar vel. Wat is er toch aan de hand? " Hoe de ouders ook proberen om contact met hun dochter te krijgen, Annemiek zwijgt in alle talen. Ook de vertrouwenspersoon op school zet zich in. Bij haar barst Annemiek op een keer in tranen uit: "Wie ben ik nou eigenlijk? Ik hoor nergens meer bij. Ik wil niks meer". Eindelijk een opening; ruimte om verder te kunnen. De eerste stap naar elkaar is weer gezet. Hierop volgt de tweede, richting De Vluchtheuvel. Hier praat Annemiek met een maatschappelijk werker over haar strijd, haar klem zitten, haar experimenteren met drugs, haar boosheid op zichzelf en op iedereen en op God. Annemiek leert in de spiegel te kijken naar zichzelf. Wie is ze nu echt? Met de aangeboden hulp ontdekt ze dat er een weg terug is naar haar familie. En ook tegen Annemiek mag gezegd worden dat God Zelf het verlorene en weggedrevene wil opzoeken!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen