Ladies conference

Gastvrij werden we in een zaal van de NRC (Netherlands Reformed Congretion of the United States and Canada) te Ancaster ontvangen door de dames van de plaatselijke vrouwenvereniging. Na een autorit van zo'n anderhalf uur waren we echt aan kofie toe en de donut die erbij gepreenteerd werd, ging erin als koek. lle dames kwamen met een schaal of pan binnen waarin ze hun favoriee schotel hadden meegenomen; het ogenaamde 'Pot Luck Dinner'. Alles erd in een aparte zaal op tafel gezet; het vormde met elkaar de maaltijd voor tussen de middag. Inmiddels was het tijd om de kerkaal op te zoeken.

Een van de vrouwen uit Norwich klopte moederlijk wat pluisjes van het jasje van ds. Vogelaar wat een indruk geeft van de genoeglijke sfeer die er heerste.

Martha en Maria

Ds. Vogelaar opende als eerste spreker de bijeenkomst met schriftlezing en gebed. Na het woord van welkom was er eerst 'Roll caII'; Eén voor één werd een naam van een NRC gemeente uit Ontario genoemd en moesten de leden uit desbetreffende gemeente gaan staan waarop ze hartelijk welkom werden geheten. Als laatste 'mochten' wij gaan staan, als gasten uit het oude vaderland. Zo kreeg je gelijk een indruk waar de zo'n honderd bezoekers overal vandaan kwamen.

Dominee Vogelaar hield zijn lezing over de twee zusters Martha en Maria. De twee zusters, zo verschillend van karakter, toch alle twee kinderen van God. De spontane, dienende Martha en de wat stille, in zichzelf gekeerde Maria hadden elkaar toch hartelijk lief en waren aan elkaar verbonden in hun liefde voor de Heere Jezus. Al uitten ze die liefde beiden op hun eigen manier. Maria zat het liefst aan Zijn voeten om te luisteren naar Zijn onderwijs en Martha wilde uit liefde zoveel voor haar Meester doen. De spreker wees erop dat zulke Martha's ook nodig zijn. Vrouwen met organisatorisch talent zijn onmisbaar als presidentes voor de verenigingen. Maar zulke vrouwen hebben bovenal ook het onderwijs aan Jezus' voeten nodig. Maria was een 'inpaakster', ze overlegde alles stil in haar hart en was niet zo'n prater. Martha was meer een 'uutpaakster' en was vrijmoedig in het spreken over wat de Heere haar gegeven had. (Waarschijnlijk bediende de spreker zich even van het Rijssens dialect omdat hij in het Engels niet de juiste woorden daarvoor kon vinden).

Door het eenvoudige taalgebruik en de rustige wijze waarop de predikant zijn referaat hield, konden we gelukkig het meeste van de boeiende lezing volgen.

Er was gelegenheid tot vragen

stellen waarna de morgenvergadering werd gesloten met zingen en gebed, waarin tevens een zegen werd gevraagd voor de maaltijd.

Het 'Pot Luck Dinner'

ledereen begaf zich naar beneden waar de geur van de soep je al tegemoet kwam. Na het genieten van een kom heerlijke soep vormde zich al gauw een rij dames voor de grote tafels die in de kindercrèche stonden opgesteld.

Tientallen schalen met de meest uiteenlopende gerechten stonden op lange tafels uitgestald en met een bord in je hand kon je uit al die verschillende spijzen kiezen wat je lekker leek. Al gauw bleek het bord te klein voor alles wat er lekker uitzag en je ook uit wilde proberen omdat je het in Holland nog nooit gegeten had. Salades, toastjes, pasta's, vleessoorten, sauzen, broodjes... teveel om op te noemen. Zowel voor een warme als een koude hap kon je terecht. Dominee Vergunst wees zijn vrouw enthousiast op een Hollandse gehaktbal. je kon merken dat dat voor hem al even geleden moest zijn!

Als je bord leeg was, mocht je eventueel voor een tweede of derde keer de tafels langs om je bord te vullen. Het zag er allemaal zo verleidelijk uit dat je de neiging had om dat inderdaad te doen, maar in een kleinere zaal ernaast stonden ook tafels klaar met schalen vol desserts... Daar moest je ook een gaatje voor openlaten. Allerlei baksels, taarten, puddingen, koeken, vruchten (-salades) lagen daar tentoongesteld en ook daar kon je je in de rij aansluiten om een bord en een beker te vullen met het 'toetje' van je keuze of zelfs een mengsel van verschillende dingen. Naast een Hollandse stroopwafel of een stuk ouderwetse boterkoek waren er tal van baksels aanwezig waar je de inhoud alleen maar van kon gissen en was het soms echt een waagstuk om daarvan een stukje op je bord te leggen omdat je niet wist of het wel zo smakelijk was als het er uitzag. Maar het smaakte allemaal heerlijk. Op een gezellige, voordelige manier was er een rijk voorziene dis en voor elk wat wils zodat iedereen met een volle maag de trap naar boven weer beklom voor de middagbijeenkomst.

'Sickness and death in the family'

Daar werd begonnen met gebed en een psalter waarna een van de gasten volgens traditie een gedicht voordroeg in de 'moedertaal'. Dominee Vergunst begon zijn lezing over 'sickness and death in the family'. Het Engels wat de spreker gebruikte was voor ons behoorlijk pittig, maar gelukkig kreeg iedereen een stencil met wat aandachtspunten zodat we door goed op te letten het aardig konden volgen.

Als eerste wees de inleider erop dat ernstige ziekte of het sterven van een gezinslid tot verschillende dingen kan leiden. Het kan een dichter leven bij de Heere geven en een diepere zelfkennis. Een groter besef van de zwakheid van het menselijk leven en de afhankelijkheid van God. Een realistischer kijk op het leven omdat gezien wordt hoe vergankelijk alles is, zodat een soberder leven geleid gaat worden. Ook kunnen de gevolgen negatief zijn, bijvoorbeeld het zo opgaan in verdriet dat men zich terugtrekt in een eigen wereldje waarin alleen plaats is voor het eigen leed.

Op een indrukwekkende manier gaf de predikant een leiddraad hoe te handelen als er ziekte en rouw binnen het gezin komt. Hoe je bijvoorbeeld je kinderen daarbij moet begeleiden, want een ernstige ziekte en rouw voor kinderen kan heel ingrijpend zijn. Ontroerend waren de voorbeelden die de spreker meest

aanhaalde uit de tijd van de ernstige ziekte en het sterven van zijn eerste vrouw; de moeder van zijn nog jonge kinderen.

Heel belangrijk vond de dominee om kinderen al vroeg met de werkelijkheid van het leven te confronteren. Grijp elke kleine gelegenheid aan om kinderen daarin te onderwijzen. Hij gaf het voorbeeld van een kind wat met een dood vogeltje aan komt lopen. Kinderlijk eenvoudig kun je aan de hand van dat dode vogeltje iets laten zien van de ernst en kortstondigheid van het leven en heb je ongezocht een gelegenheid om het kind aan te sporen tot bekering. Van groot gewicht achtte hij het om vooral open en eerlijk tegen de kinderen te zijn. Verdiep je in de ziekte, zodat je aan de kinderen kunt vertellen wat eventueel verwacht kan worden als de ziekte zich doorzet en het kind al voorbereid is op mogelijke aangrijpende veranderingen bij de zieke als bijvoorbeeld incontinentie, verwardheid of zelfs coma.

Vertel de kinderen dat de Heere het nooit verkeerd doet en de soevereiniteit van Zijn handelen in het leven van mensen. Houd drie zaken bijeen: Gods volle soevereiniteit, Zijn ondoorgrondelijke wijsheid en Zijn onbevattelijke liefde. Laat ze zien dat de Heere door verdrietige dingen vaak Zijn eigen plannen volvoert. Maar ook dat de grote Pottenbakker met het Zijne mag doen wat Hem behaagt en dat het niet onrechtvaardig is, omdat het gevolg van de zonde de dood is.

Van groot belang is dat een kind in deze omstandigheden een vertrouwenspersoon heeft. Vraag en geef zelf ook vertrouwen. Laat je verdriet maar zien en laat een kind ook zijn verdriet en gevoelens maar uiten. Ook grotere kinderen die hun gevoelens gauwer verbergen zullen, moeten gestimuleerd worden om hun gedachten en vragen te vertellen.

Ook gaf de predikant een richtsnoer hoe we om moesten gaan met mensen waar we op condoleantie bezoek gaan. Drie belangrijke regels gaf hij mee: luister, luister, luister.

Vaak zegt stil luisteren en een innige omhelzing meer dan duizend woorden. Vermijd ook clichéuitdrukkingen en laat gerust je verdriet zien; het kan anderen helpen ook hun verdriet te tonen.

Ik zou nog veel meer belangrijke dingen kunnen noemen die dominee Vergunst zijn hoorders voorhield maar daar is de ruimte te beperkt voor.

Al met al was het een waardevolle inleiding waar iedereen veel van kon leren. Er was veel aandacht tijdens de indrukwekkende lezing; des te schrijnender kwamen de vragen over na afloop als 'het wel of niet dragen van hoedjes tijdens de 'Ladies Conference'.' Gelukkig waren er ook vragen bij die wel getuigden van de ernst van de lezing.

De dames van de vrouwenvereniging van St. Catharines zongen bij het orgel nog enkele psalters waarna we alweer aan het einde stonden van een fijne, leerzame dag. Nadat dominee Vergunst eindigde met dankgebed kon ieder de reis naar huis weer aanvangen en vertrokken de moeders met het overschot van het "Pot Luck Dinner" naar huis waar waarschijnlijk de thuisblijvers zich graag over de restjes ontfermden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen