Gehandicapten... en wij?!

Opening

Na een welkomstwoord van onze voorzitter, ds. C. A. van Dieren, leest hij Markus 2:1 - 12. Na het zingen van Psalm 18:8 en 10 spreekt de dominee over de genezing van de geraakte. Is er wel Iemand, die op zo'n uitnemende wijze, het Woord gepredikt heeft als de Heere jezus? Wij allen hebben misschien wel eens gedacht: Wanneer wij in die tijd geleefd hadden, zouden we moeite gedaan hebben, om onder Zijn prediking te kunnen verkeren." Hoe leert het Evangelie, dat er velen zich verblijden in Zijn aangename woorden. Maar ook in die dagen was hetzelfde nodig als nu in onze tijd. Er moet in ons leven eerst plaats gemaakt worden voor Hem. Anders is er geen gedaante noch heerlijkheid in Hem, dat wij Hem zouden begeren.

In dit hoofdstuk beschrijft Markus ons hoe de mensen van alle zijden toestromen. Wat een nieuwsgierigheid! Niemand wil zijn plaats afstaan. Ook vanavond komt de vraag tot ons: hoe zijn wij hier naar toe gekomen? Wat is de begeerte van ons hart?

In het leven van de geraakte man uit Markus 2 zien we, hoe de gevolgen van de zonde op alle terreinen van het leven waarneembaar zijn. We zien wat de zondeval teweeg gebracht heeft. Deze man is overgeleverd aan de barmhartigheid van een ander. Hij is totaal afhankelijk. Toch heeft deze man in zijn nood vrienden en deze hebben het goede voor hem gezocht. Wat een les ligt hierin besloten! Waar brengen wij elkaar? Waar brengt u uw kinderen, ook uw gezonde kinderen?

Deze vier vrienden wisten en geloofden dat er maar één plaats was, waar hun vriend geholpen kon worden. De grootste nood van deze man is echter niet zijn lichamelijke handicap, maar zijn geestelijke handicap. Christus zegt namelijk: "Zoon, uw zonden zijn u vergeven".

De geraakte is niet alleen bepaald bij de vruchtgevolgen van de zonde, maar door Gods Geest is hij ingeleid in de oorzaak van de zonde. Hij heeft hoop gekregen dat er uitkomst is aan de voeten van Hem. Misschien zijn er vanavond ook van die geraakten, die de schuld inleven van de val in Adam. De vier vrienden konden door de grote schare niet bij de Heere jezus komen. We zien hier dat de ware nood niet kan rusten voor ze aan de voeten van Christus terecht komt. En jezus, hun geloof ziende, zeide tot de geraakte: "Zoon, uw zonden zijn u vergeven". Dit is het allergrootste, wat ook voor ons allemaal onmisbaar is. Christus is verblijd geweest. Hij zag het werk van Zijn Vader, de vrucht van het werk van Gods Geest. "Al wat Mij de Vader geeft, zal tot Mij komen".

Dit is het loon op Zijn arbeid. Voor dezulken heeft Hij Zich Borg willen stellen. De geraakte heeft meer gekregen, dan hij verwachtte en waardig was. Zoals deze man beschaamd geworden is, zo zullen al degenen die verlegen zijn geworden met hun zondenlast en tot Hem komen, niet beschaamd worden.

Gehandicapten... en wij? !

De diepste oorzaak van het gehandicapt zijn ligt in de val in het paradijs, zo begint de heer C. van den Bovenkamp uit Waarde zijn referaat.

Er zullen er ook onder u zijn, die in het gezinsleven, in de familie-en kerkelijke kring nauw betrokken zijn bij onze gehandicapte naaste. Het teerste is echter wel de band tussen een ouder en een kind. Wanneer een kind met een handicap geboren wordt, lijkt het of de wereld ineen stort. De toekomst is verborgen. Dat is natuurlijk zo. Maar je weet niet hoe de ontwikkeling van zo'n kind zal verlopen.

We kunnen naast het geboren worden met een handicap, ook ten gevolge van een ongeluk of ziekte gehandicapt worden. Het woord 'handicap' betekent belemmering. Er zijn zeer veel verschillende vormen van handicaps, maar in mijn lezing beperk ik mij tot de verstandelijke gehandicapten, aldus de heer Van den Bovenkamp.

Wij allen maken deel uit van een plaatselijke Gereformeerde Gemeente. En voor ons allen geldt de vraag: gehandicapten... en wij? !

De geraakte was beweldadigd met vier vrienden. Het kan ook anders. Dan denken we aan de klacht van die man uit Bethesda: "Heere, ik heb niet één mens..."

Vroeger was er nauwelijks of geen aandacht voor de gehandicapten. We weten uit de geschiedenis, dat deze mensen vaak in huis voor anderen

weggestopt werden, of ze werden bespot en gehoond. Pas in de zeventiende eeuw, toen kerk en maatschappij met elkaar vervlochten waren, kwam er aandacht voor de gehandicapten. In 1684 op de Synode, gehouden te Dordrecht, werd een rapport uitgebracht met een voorstel. Wanneer een gehandicapte enig bevattingsvermogen bezat, mochten ze belijdenis des geloofs afleggen. Dan moesten ze drie zaken op kunnen zeggen voor de kerkenraad. Dat waren drie G's, namelijk het Gebed des Heeren, de Tien Geboden en de Twaalf artikelen des Geloofs.

Aan het eind van de vorige eeuw kwam er een nieuw initiatief onder leiding van ds. J. de Liefde, die het 'Heil des Volks' oprichtte. In Ermelo stond ds. W. van den Berg, die samen met zijn broer, een arts, de 'Willem van den Bergstichting' heeft opgericht.

Pas na de Tweede Wereldoorlog kwam er in bredere kring aandacht voor de gehandicapten en in 1955 werd de eerste Rooms-Katholieke oudeivereniging opgericht. In-1973 is de onder ons bekende oudervereniging 'Helpende Handen' opgericht. Onder Gods zegenende handen is er veel tot stand mogen komen. Dan denken we aan de verschillende gezinsvervangende tehuizen, aan Bodegraven en nog veel meer. Ook worden er sinds die tijd aangepaste kerkdiensten gehouden. Want ook deze kinderen horen erbij en juist zij voelen het aan of ze erbij mogen horen. De heer Van den Bovenkamp vertelt, dat hij zelf al jaren aan gehandicapten catechisatie geeft. Vroeger was de leeftijdsgrens voor deze catechisatie vanaf acht jaar. Na de oprichting van de Eben-Haëzerschool te Kapelle is de minimumleeftijd twaalf jaar geworden. De kinderen moeten een psalmvers, of - afhankelijk van hun mogelijkheden én de lengte van het vers - een paar regels leren. Er wordt een Bijbelverhaal verteld en aan de kinderen worden eenvoudige vragen hierover gesteld.

Gehandicapten... en wij? ! Neem ze erbij op uw vereniging als ze dat zelf willen en kunnen. Of stel uw gezin open als gastgezin. Maar moeten we dan allemaal gastgezin worden. Nee, dat hoeft niet. Ook in dezen heeft ieder zijn eigen gaven en mogelijkheden. Neem de gehandicapte medemens bovenal mee in uw gebeden. Dat is het belangrijkste aspect als ouders, als familie, maar ook als gemeente. De heer Van den Bovenkamp noemt het voorbeeld van zijn eigen gehandicapte dochter Erica, die ook op de jeugdvereniging zit en dat zo fijn vindt.

Ga gewoon met ze om. Doe niet alsof ze anders zijn, want dat voelen ze haarscherp aan. Ook onder onze verstandelijk gehandicapten heeft de Heere Zijn volk. Er zijn er waar de Heere zo wonderlijk in werkte en wat ook naar buiten toe tot openbaring mocht komen.

Enkele voorbeelden daarvan vinden we in het pas uitgegeven jubileumboekje van de vereniging 'Helpende handen'. Het onedele en het verachte, hetgeen niets is, is bij de Heere niet veracht! Zulke kinderen of ouderen kunnen ons soms tot een voorbeeld zijn. Wat is de Heere groot en goed. De mens van een vrouw geboren is kort van dagen en zat van onrust. Er is echter een weg van verzoening voor verstandelijk gehandicapten, voor u en voor mij.

De gehouden collecte tijdens de samenzang brengt het prachtige bedrag van ƒ 1.689, 15 op. Bovendien is er nog een gift van ƒ 250, - van de vrouwenvereniging 'Thabitha' te Wolphaartsdijk.

Mevrouw Klaassen las na de pauze het gedicht: 'Mijn minderbegaafde kind' van ). W. Stout voor. Na de vragenbeantwoording en het dankwoord sluit de heer Van den Bovenkamp deze avond met gebed en het laten zingen van Psalm 42 vers 5.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen