Haasje...’

Het lijkt wel of Carine droomt. Wat is deze dag raar gegaan. De juf is geweest... Mama had niet gezegd dat ze komen zou. Ineens stond ze in de keuken. Het was zo fijn. De juf zei dat ze het zo erg vond dat ze er niets van gemerkt had en ook... dat ze met de klas gepraat heeft. Over het plagen. Pesten is iets vreselijks, je kunt iemand kapot maken. Het was muisstil in de klas toen ze uitlegde waarom Carine niet op school kwam die dag. Omdat ze er ziek van geworden was. Ziek van het plagen.

"Ze willen nu allemaal dat het anders wordt, Carine! Ze willen meewerken. Ze vinden het erg voor je. Ik heb een paar afspraken gemaakt met hen, die zij alleen weten... Ze hebben er spijt van!" "En Inge? ", had Carine gefluisterd. "Inge? Ze huilde vreselijk... Ik heb later met haar alleen gepraat. Ze was erg van streek. Het is heel erg wat zei gedaan heeft. Dat voelde ze..."

De juf is weer weggegaan. En nu is er nog iets anders. De kaart die in de bus lag. Er staat achterop:

Beste Carine, Ik heb je erg geplaagd in de klas. Ik heb er spijt van. Ik weet ook niet waarom ik het deed. Misschien omdat je anders bent in je gezicht. Ik zal het nooit meer doen.

Groetjes, Inge

Carine blijft lang naar de kaart kijken. Ben ik anders? Anders in mijn gezicht? Anders door mijn hazelip? Anders dan Inge? Anders en daarom: 'minder'?

"Wacht maar tot vrijdagavond...", zegt mama. "Dan zie je wat papa voor een plan had. Samen met de juf heeft hij iets bedacht..." Carines hart heeft nog nooit zo snel geklopt als vrijdagavond. Moet zij naar school? Nu?

Papa en mama gaan ook mee. De hele klas is er. Wat raar. Met vuurrode wangen staat ze in de deuropening. Ineens snapt ze alles. Ze ziet het scherm. De diaprojector... "Ga maar zitten, Carine!", zegt de juf.

"Hier is plek!", zegt een meisje zacht.

Dan wordt het donker in de klas. Alleen het witte doek schijnt helder. En op dat doek komt een plaatje. Een plaatje met een baby. Twee felblauwe ogen kijken de klas in. Maar het lipje...

"Ooo...", zuchten de kinderen. Papa begint te vertellen. Hij vertelt het verhaal wat achter de dia's zit. Het verhaal van Carine.

Hij legt uit wat een hazelip is. Steeds weer laat hij een andere dia zien. Er zijn er ook bij van het ziekenhuis, want Carine is wel drie keer geopereerd aan haar mond. Toen ze drie maanden, toen ze elf maanden en toen ze tien jaar was.

De laatste keer weet ze nog goed. Er werd toen een stukje bot uit haar heup in haar kaak gezet om het gat in haar gehemelte dicht te maken. Wat had ze een pijn aan die heup... Als de lampen weer aangaan in klas brengt moeder een theeblad met limonade binnen. Carine ziet Inge zitten. Inge ziet Carine. Allebei worden ze rood. Spontaan staat Inge op. "Ik zal je echt niet meer plagen!", belooft ze. "jij hebt al zoveel meegemaakt."

Opeens huilen ze allebei. "Nou-nou!", roepen een paar jongens.

In het donker rijden ze terug naar huis. Straks zal ik de Heere bedanken, denkt Carine stilletjes. Straks als ik alleen ben. Ik zal zeggen dat ik heb me vergist. De Heere heeft wel naar mijn bidden geluisterd. Alles is anders geworden. Daar heeft Hij voor gezorgd. En... misschien wordt Inge mijn vriendin!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen