Licht in lijden

Ruim 1250 jongeren waren deze avond naar Woerden gekomen door weer en wind. Het waren er zoveel dat ze nauwelijks in het kerkgebouw pasten. Met zijn dertienen zaten ze in een bank van elf en met zijn vieren of vijven in een bankje van drie. Er stonden stoelen in de paden, op het podium en achter in de hal, kortom het hele gebouw zat vol. Het aantal jongeren en de vele, vaak heel persoonlijke vragen, die aan het forum werden gesteld, gaven aan dat het thema aansprak.

Opening

De heer Mauritz opende met het lezen van Johannes 8:1-12 over de overspelige vrouw.

"Er is in deze wereld zoveel lijden. Denk maar aan Albanië, Ruanda en de doodseskaders in Algerije. Ook om je heen is er lijden: een jongere of oudere met een tumor moet wellicht een operatie ondergaan of is opgegeven. Mensen die psychisch ziek zijn, wat kunnen zij soms in een donkere uitzichtloze tunnel leven Het is ook aangrijpend om te zien dat andere mensen stuk gaan aan alcohol, drugs of aids. Het lijkt wel of de hele wereld aan lijden onderworpen is. In Romeinen 8 lezen we daarvan. Omwille van de zonde zucht de schepping als in barensnood. De overspelige vrouw had haar leven verzondigd en moest eigenlijk gestenigd worden, jezus schrijft in de aarde en wil daarmee zeggen: wie zondigt moet sterven. Maar hij spreekt ook: wie zonder zonde is, werpe eerst de steen op haar. Dan gaan de beschuldigers weg. Jezus veroordeelt haar niet maar zegt: ga heen en zondig niet meer. De Barmhartige en de ellendige ontmoeten elkaar hier.

Waardoor kan dat? Jezus gaat verder en zegt: Ik ben het Licht der wereld; die Mij volgt zal in de duisternis niet wandelen, maar zal het licht des levens hebben. Bij zoveel lijden, in jouw lijden, kan daar nog licht zijn? Kan dat waar zijn? Er is licht in lijden, namelijk het licht dat door Gods Zoon op aarde is gebracht."

Onbegrepen wegen

Hierna kreeg mevrouw Wilbrink het woord.

"Onbegrepen wegen, wie herkent dat niet in zijn dagelijkse leven of naaste omgeving? Ik denk aan een meisje met wie ik dagevaluatie hield. Zij zat stil en verdrietig op de bank. Hoe ging het vandaag? De reactie: waarom ben ik ziek en kan ik niet gewoon naar school? Niet gewoon leven? En nog intenser: waarom laat God dit gebeuren? Zo diep kan het gaan. Wie herkent hier niet iets van? je bent wellicht blijven zitten: teleurstelling. Of je leeft in verstoorde relaties thuis: hoe moeilijk kan dit zijn. Misschien heb je je zoveelste sollicitatie achter de rug: weer geen resultaat. Kortom, wie herkent dit niet, als het leven tegenvalt? "

Wees dankbaar als het goed

gaat "Het leven gaat vaak over onbegrepen wegen. Maar misschien gaat het bij jou wel goed. Wees hier blij mee en dank de Heere. Alle zegeningen betekenen echter niet dat je in de

gunst des Heeren leeft. Anderzijds betekent het gaan over onbegrepen wegen ook niet dat je niet in de gunst van de Heere leeft, leder heeft een binnen-en een buitenkant. De binnenkant is vaak minder snel waar te nemen. Je kunt vrolijk doen, aardig zijn, dat kunnen we allemaal wel. Het gaat er in het leven echter om wie je echt bent. En bovenal wie je echt bent ten opzichte van de Heere. In het leven zijn er zoveel situaties die we niet kunnen begrijpen. Dan komen de vragen. Boston zegt hierover in zijn boek 'Het kromme in het levenslot' dat alle dingen, dus ook de onbegrepen wegen, door Gods voorzienigheid tot ons komen. Boston zegt dit niet zomaar, maar heeft in zijn eigen gezinsleven veel onbegrepen wegen moeten gaan. Hij gaat verder: "De krommingen in onze levensweg zijn slechts krom voor ons, maar wijs en recht vanuit de Heere gezien."

Verschillende gevoelens

Onbegrepen wegen kunnen verschillende gevoelens opleveren. Je kunt bang, boos, verdrietig of ook blij zijn. Je kunt soms bang worden voor jezelf, voor je eigen gevoelens: ik voel de dood steeds dichterbij komen. Of jongeren die bang zijn voor hun seksuele gevoelens, die steeds weer grenzen overschrijden op seksueel gebied. Tegen al deze jongeren die bang worden voor zichzelf zou ik willen zeggen: zoek hulp, praat erover.

Soms kun je ook boos zijn dat het leven zo loopt. Boosheid is een menselijk gevoel, dat vaak snel weggestopt wordt. Je kunt echter niet doen alsof het er niet is. Je moet je boosheid niet wegstoppen. Ca in gesprek en bovenal ga in gebed. Onbegrepen wegen kunnen ook intens verdrietig maken. Huil dan maar, wees verdrietig. Sta het jezelf toe. Onbegrepen wegen kunnen ook blij maken. Dit klinkt vreemd, maar het kan toch. Denk maar aan Maria. Maria begreep het niet dat haar Zoon zo moest lijden, maar later heeft ze het gezien: "Ik voor u".

Psalm 73

Psalm 73 leert ons dat ook Gods kinderen onbegrepen wegen kennen.

De Heere heeft de Bijbel tot troost en bemoediging gegeven. Als alles uitzichtloos is, pak dan je Bijbel. Hierin is dè troost te vinden waar de Heidelbergse Catechismus van spreekt in vraag en antwoord 1. Als je dit mag vinden, dan heb je alles. Asaf kon het maar niet begrijpen: hun kracht is fris, maar mijn verdrukking is er alle morgen. Asaf ging er bijna toe over om de goddeloze weg maar te volgen, totdat hij inging in Gods heiligdom. Toen zag hij dat de Heere overal een bedoeling mee heeft. Dan verbleken alle problemen bij eeuwigheidslicht. Ik wil hiermee niet relativeren, maar als je vol verdriet en pijn zit, dan ben je vaak alleen gericht op die paar vierkante meter om je heen, enkel lettend op tijdelijke dingen. Paulus moest ook onbegrepen wegen gaan. Hij moest verder leven met zijn doorn, maar hij mocht met de Heere doorleven. Wanneer we door jezus geleid worden, is dat de beste weg.

Troost in lijden

Hierna kreeg dominee Mulder het woord. Hij sprak over 'Troost in lijden'.

Troost kan er zijn als er hoop is op verbetering. Er zijn bijvoorbeeld pijnverlichtende middelen. Een kaart of telefoontje kan ook goed doen.

Iemand die lang lijdt, kan in een isolement komen. Het is dan belangrijk dat anderen om hem heen zijn kring doorbreken. Troost die mensen kunnen bieden, moeten we niet klein achten. Zie maar op het bezoek van jobs vrienden aan Job. Ze zaten

zeven dagen sprakeloos bij hem. Dit waren niet de slechtste dagen, juist toen ze gingen praten, bleken ze moeilijke vertroosters te zijn. job moest zich zelfs verdedigen. Toch waren er ook goede dingen in deze gesprekken, maar Job had er geen oren voor. Maar toen ineens mocht job zijn geloof belijden: "Ik weet mijn Verlosser leeft". Toen werd Job heel klein en van de Heere afhankelijk.

Soms kun je je afvragen wat de zin is van al dat lijden. Mag ik wijzen op een gehandicapt kind dat slechts vier maanden leefde. Wat is de zin geweest van dit korte leven vol lijden? Wat was er al die vier maanden gebeden voor dit kind. Bij de begrafenis bleek dat verschillende mensen bepaald waren bij het schriftgedeelte 'het onedele der wereld heb Ik uitverkoren'.

Toen mochten we zien dat de Heere om Zijn eeuwig welbehagen door de Heilige Geest een nieuw hart gegeven had. De Heere werkt dus ook nog in 1998 door al het menselijk lijden heen.

God gebruikt weg van lijden

Om der zonden wil overkomt ons het lijden. De Heere oefent door het lijden heen Zijn kinderen de oude natuur te doden. Ook mogen we bij het lijden zien op Jezus. Bij Hem was er geen verzet, maar volkomen overgave. Hij ging vooruit in het dragen van het lijden. Wat een troostvolle gedachte. Soms wil de Heere ook een weg van lijden gebruiken. Zie maar naar Manasse. Toen hij in de gevangenis zat, ging hij naar de Heere vragen. Wat een God van genade! Hizkia kwam door het lijden tot dat aangrijpende gebed: "Wees Gij mijn Borg". Troost betekent houvast; houvast voor tijd en eeuwigheid.

We mogen niet een automatische link leggen tussen lijden en zonde. Wel moet lijden ons terugbrengen naar het Paradijs. Daar ligt de bodem van der wereld zondeschuld. De Heere wil lijden gebruiken om lessen te leren en zo naar Zich toe te trekken.

Dominee Mulder besloot zijn lezing met een gedicht. Het staat op de tweede bladzijde van dit nummer van 'Daniël'.

Pauze

Daarna was het pauze en tijd voor ontmoeting. Tijd om even bij te praten met medekampgangers van vorig jaar of andere bekenden.

Helaas was er niet voor iedereen koffie. Overal hingen ook aankondigingen voor de verkoop van loempia's en blikjes fris na afloop. Na de bijeenkomst werd dit door de JeV 'Augustinus', bemutst met eigengemaakte koksmutsen, verkocht in het kader van de actie 'De verborgen Bron'.

Forum

Na de pauze zongen we traditiegetrouw het lied 'Eens was ik een vreemd'ling' van R.M. MacCheyne. Het zingen werd evenals de psalmen begeleid door orgel en trompet. Onder het zingen werd gecollecteerd voor de actie 'De verborgen Bron'. Deze collecte bracht ƒ 3200, op.

Tijdens de pauze waren heel veel, ook heel persoonlijke vragen binnen gekomen bij het forum, dat gevormd werd door de beide inleiders en de heer J. H. Mauritz als voorzitter.

Er waren enkele vragen over contacten opbouwen met en door mensen die (psychisch) lijden. Ds. Mulder ga aan dat als men geen contact meer zoekt, dat dan gerespecteerd moet worden.

Mevrouw Wilbrink zei dat soms mensen even geen behoefte aan contact hebben, bijvoorbeeld als men net in therapie is gegaan. "Volsta dan met een kaart, brief of een telefoontje."

"Als iemand hierdoor geïsoleerd raakt, probeer dan toch contact te houden en laat merken dat je toch meeleeft", zo vulde ds. Mulder aan.

Genoeg als je er bent

"Soms is het moeilijk een gesprek gaande te houden met iemand die lijdt. Hoe kun je hiermee (ook als gewoon gemeentelid) omgaan? ", luidde een volgende vraag.

Ds. Mulder relativeerde dit: "Het is helemaal niet erg als er stiltes vallen. Misschien is het gewoon genoeg dat je er bent. Als ambtsdrager kun je in zo'n geval een stukje uit Gods

Woord lezen of een gebed doen. Als gewoon gemeentelid kun je bijvoorbeeld verder praten over mensen die je gemeenschappelijk kent of dingen die je gemeenschappelijk hebt meegemaakt. Wellicht biedt de preek van drie weken terug gespreksstof."

Boosheid

De ruimte die je aan boosheid geven mag, was het onderwerp van een volgende vraag.

Mevrouw Wilbrink antwoordde: "Boos zijn gebeurt gewoon. Het is een menselijk gevoel, dat overigens wel door de zonde is aangetast. In mijn lezing heb ik geprobeerd aan te geven dat je boosheid beslist niet moet wegdrukken, dan wordt het veel erger. Het stapelt op en schuurt en wellicht doe je dan dingen waar je spijt van hebt."

Ds. Mulder trok enkele bijbelse lijnen ten aanzien van het boos mogen zijn: "Als je ten onrechte toornig bent, is dat zonde tegen het zesde gebod. ]e kunt ook terecht boos zijn. Boosheid kan in intermenselijke relaties een middel zijn om de verhouding weer zuiver te krijgen. Verder spreekt de Bijbel ook nog dat we de zon niet moeten laten ondergaan over onze boosheid."

Verder waren er enkele vragen over de verhouding depressie en zondekennis. Ds. Mulder antwoordde, dat je goed moet nagaan wat de achtergrond is. Iemand kan somber zijn omdat hij het moeilijk heeft met zichzelf of met allerlei vragen over het Godsbestuur. Dat moeten we onderscheiden van zondekennis. Echte zondekennis drijft naar de Heere toe.

Gods leiding

Een volgende vraag ging over Gods leiding in het leven en onbegrepen wegen, bijvoorbeeld het uitgaan van een verkering: hoe weet je nu wat Gods weg is?

Ds. Mulder gaf aan dat je slechts uit het einde weet, dat het begin zeker was. "Wij zitten zo vaak vol met eigen wensen en bidden intensief hiervoor met de gedachte dat het dan ook wel zal komen. We moeten juist leren achter de Heere aan te komen. Onze wil moet ertussen uit. Dit leren is een hele les op de levensschool van de genade."

Ds. Mulder sloot de forumbespreking af met een kort appèl: "Soms wil God door onbegrepen wegen het geloof beproeven. Wij leven nu in een gebroken wereld. Gods kinderen worden door lijden geheiligd en worden hierdoor tot de Heere getrokken naar een gemeenschap die ononderbroken is. Zoek de Heere, terwijl hij te vinden is. De goddeloze verlate zijn weg en hij bekere zich tot de Heere, zo zal Hij Zich zijner ontfermen. Dit mag vanavond onderstreept worden. Als je indrukken hebt, leef er niet overheen. Wees teer met je ziel en vraag de Heere of Hij zaligmakend ritselingen wil geven. Mijn zoon, mijn dochter geef Mij je hart. De Heere bekeert nog en ook in 1998 gaat dit welbehagen voort."

Tot slot vroeg de heer Mauritz: "Licht in lijden, kan dat? Met Pasen herdenken we de Levensvorst Die leeft. Zo jij Zijn stem dan heden hoort, verhardt je niet, maar laat je leiden!"

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen