Het wonder

1 Zij bouwden aan hun toren tot een teken Van heerschappij, kennende goed en kwaad, Dat van zonsondergang tot dageraad Bevamen zou het rond der hemelstreken.

Zij bouwden, bouwden - en toen zij de maat Der transen tot de wolken zagen steken, Ving ieders stem, extatisch, aan te spreken In eigen taal van eigen grootse daad.

En 't vreemde wonder rees: uit wat vereende, Het woord van God geleerd, wies een vervreemden, Tot er niets restte dan een kreet van pijn.

En tevergeefs verpulverd tot historie Zonk steen na steen, zwaar van zijn eigen glorie, Om in het woord dood en verdoemd te zijn.

2 Uit alle landen kwamen zij tezamen, Vreemden die zochten naar het oud verbond. Zij spraken talen die men niet verstond En zij verstonden niet bij wie zij kwamen.

Maar toen de Pinksterdag hen biddend vond - Uit één verlangen kwamen zij tezamen - , Wat was dat vuur opeens dat zij vernamen? Wat was dat waaien dat hen plots omstond?

Het waren, alle vreemdlingschap ten trots, Woorden die spraken van de woorden Gods: Hun woorden waren 't, maar opnieuw begonnen Als uit Gods eigen mond - uit eenzaamheid Tot eeuwig leven in de Geest bevrijd, Omdat het Woord de dood had overwonnen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen