De droom van Samen op Weg

In dromen gebeuren de gekste dingen. Angsten of verwachtingen, waarvan je je overdag maar half bewust bent, komen 's nachts in heldere of juist warrige beelden terug. Niet zelden ook komt een bepaald type droom bij iemand regelmatig terug.

Zo heb ik de vreemde gewoonte zo af en toe over kerkdiensten te dromen. In die diensten gebeurt altijd iets aparts. Soms loopt de halve kerk leeg, omdat de dominee blijkbaar iets verkeerds zei. Wat zal ik doen? , denk ik op zo'n moment enigszins onzeker. Meegaan of blijven zitten? Het gaat ook weieens anders. Dan bevind ik me in het kerkgebouw waarin ik gedoopt ben en ruim twintig jaar van mijn leven elke zondag kerkte. De betreffende gemeente behoort tot een ander kerkverband dan dat waar ik nu lid van ben. Toch beklimt - hoe vreemd! - een predikant van de Gereformeerde Gemeenten de preekstoel. De toehoorders vinden het zo te zien heel normaal. Ze beluisteren met instemming de preek. Heerlijke droom! Maar dromen zijn bedrog, zo luidt het gezegde. De kerkverbanden waarover ik het zo-even had, zijn de afgelopen jaren geen stap dichter tot elkaar gekomen.

In eikaars armen

Over het Samen op Weg (SoW) proces heb ik eerlijk gezegd nog nooit gedroomd. Het houdt me wèl bezig. Wat zou het wonderlijk zijn, mijmer ik soms, als al die ontwikkelingen rond SoW ertoe zouden leiden dat er in de Hervormde Kerk een schifting op zou treden tussen rechtzinnigheid en vrijzinnigheid. En wat zou het mooi zijn als de nood van de tijd de Schriftgetrouwen binnen en buiten de Hervormde Kerk in eikaars armen zou drijven. Opnieuw zou dan, zoals in de begintijd van de Reformatie in ons land, één reformatorische kerk kunnen ontstaan. Ook die dagdroom ligt inmmiddels in duigen. Binnen het hervormdgereformeerde volksdeel bestaat diepgaande onenigheid over de houding die ingenomen moet worden tegenover SoW. Die onenigheid gaat niet over het fusieproces met de Gereformeerde Kerken en met de . Lutherse Kerk als zodanig. Daar zijn bijna alle hervormd-gereformeerden tegenstander van. Zij hebben weinig behoefte om kerkelijk te gaan samenleven met de gereformeerden, van wie er immers velen zijn die al lang hebben afgerekend met de historische betrouwbaarheid van de Bijbel.

We mogen niet weg

De onenigheid gaat wel over de manier waarop het verzet tegen SoW het beste gevoerd kan worden. "We kunnen niet mee en we kunnen niet weg", zegt ir. Van der Graaf, al decennia-lang het gezicht van de Gereformeerde Bond. Het accent lijkt bij veel bonders inmiddels op het 'we kunnen niet weg' te liggen. Anderen hebben alvast laten weten dat als de Verenigde Protestantse Kerk in Nederland (VPKN) doorgaat, zij met die nieuwe kerk beslist niet mee zullen gaan. Deze mensen hebben zich zelfs georganiseerd, namelijk in het zogenaamde Comité tot behoud van de Nederlandse Hervormde Kerk.

In plaats dat de dreiging van Samen op Weg de rechtzinnige hervormden dus tot elkaar heeft gedreven, is er meer verwijdering ontstaan. Voor of tegen het Comité is een schibbóleth of sibbóleth geworden, ook bij het uitbrengen van een beroep op een predikant.

Lichtpuntje

Op het moment dat ik dit schrijf, is er een nieuw lichtpuntje. De hervormde synode in Driebergen heeft besloten de bezwaarde broeders tegemoet te komen. Zij krijgen tot het eind van dit jaar de tijd om voorstellen te doen hoe zij hun eigen identiteit binnen het nieuwe kerkverband zouden willen waarborgen. Sommige hervormd-gereformeerde voorgangers zien deze nieuwe ontwikkeling als een geschenk van God. Het is begrijpelijk dat zij blij zijn met de recente besluiten. Toch kan er ook niet te hard gejuicht worden. Want het is moeilijk voorstelbaar dat de nieuwe kerk toe zal staan dat 'bonders' en 'gekrookte rieters' een eigen kerkje binnen de kerk gaan vormen. Bovendien is het de vraag of de rechterflank in de Hervormde Kerk, die de afgelopen maanden zo sterk verdeeld was, elkaar nu wèl zal kunnen vinden.

Maar wat moeten wij, jongelui van de Gereformeerde Gemeenten, nu aan met SoW? Weinig. Dfe hervormden die trouw willen blijven aan Schrift en belijdenis staan voor geweldig moeilijke dilemma's. Buitenstaanders moeten daar maar niet te snel een oordeel over vellen.

Met aandacht volgen

Dus wij hebben er niets mee te maken? Dat is wat anders. Het is goed om de ontwikkelingen in andere kerken, vooral die ons in leer en leven het meest nastaan, met aandacht te volgen. "Zoudt U bijeen willen brengen wat bijeen hoort", bidden we vaak met elkaar in de eredienst. Dan moeten we wel iets afweten van het wel en wee van degenen die 'eigenlijk bij ons horen'. Anders kunnen we ook niet met hen meeleven of voor hen bidden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen