Ze moeten Saddam zelf pakken!

Niet vaak zal een VN-chef zo enthousiast door zijn eigen medewerkers zijn begroet. Gejuich en herhaaldelijk applaus vallen Kofi Annan ten deel, als hij na zijn geslaagde vredesmissie naar Irak thuiskomt in zijn eigen VNgebouw in New York. Goed gedaan Kofi! De oorlogsdreiging is afgewend, Saddam Hoessein is door de knieën gegaan en heeft beloofd de wapeninspecties door de VN in het vervolg weer toe staan. Die Kofi toch! Een echte oplos-Kofi.

De vreugde van het VN-personeel is begrijpelijk. Niet alleen is de oorlogsdreiging in het Golf-gebied tijdelijk afgewend, maar ook is het aanzien van de Verenigde Naties door het bereikte accoord gestegen. Dat is geen overbodige luxe. Want niet iedereen is eivan overtuigd dat deze organisatie de afgelopen jaren wezenlijk heeft bijgedragen aan het voorkomen van oorlog en het handhaven van de vrede.

Beminlijk

Kofi is de held. Dat het akkoord tot stand is gekomen, is - naast allerlei andere factoren - ook een beetje aan zijn persoon te danken. De beminlijke Ghanees, die al 33 jaar bij de VN werkt, heeft een buitengewone vaardigheid in het verzoenen van mensen. Kofi verheft nooit zijn stem, zo zegt men, maar praat op gedempte toon op zijn gesprekspartners in. Nooit een onderhandelingspartner voor het hoofd stoten, lijkt zijn devies te zijn, zelfs niet als het gesprek al achter de rug is. "Besluitvaardig, goed geïnformeerd en iemand met wie men zaken kan doen", is Annans typering van de Iraakse dictator.

Goed zaken doen met Saddam? ja, ja. Voor een onderhandelaar mag dit misschien wijze taal zijn, het is in elk geval geen uitspraak die de werkelijkheid van de afgelopen jaren recht doet. De uitdrukking: zo onbetrouwbaar als het weer, kan rustig veranderd worden in: zo onbetrouwbaar als Saddam. Hoe goed er met de Iraakse dictator zaken te doen is, hebben zijn schoonzoons ondervonden. Zij hebben hun terugkeer uit jordanië naar Irak, ondanks de schone belofte dat hun geen haar gekrenkt zou worden, met de dood moeten bekopen.

Reden voor blijdschap?

Het is daarom de vraag of er echt zoveel reden is voor blijdschap over het door Kofi Annan gesloten akkoord. Afgesproken is dat de VN-com missie die moet onderzoeken of Irak toch niet stiekem bezig is chemische en biologische wapens te maken, toegang krijgt tot een achttal 'presidentiële locaties', paleizen en vestingen van Saddam zelf. De betreffende commissie zal in de toekomst minder Amerikanen en Engelsen moeten bevatten, en meer vertegenwoordigers van landen die Irak neutraal of redelijk goed gezind zijn.

Maar wat dan nog? Is hiermee de vrede duurzaam gegarandeerd? In genen dele. De kans dat VN-inspecteurs op de betreffende plaatsen verdachte zaken aan zullen treffen, is gering. Voor het aanmaken van biologische en chemische wapens is, zo vertelt men, niet eens zo ontzettend veel nodig. Installaties daarvoor kunnen gemakkelijk van de ene naar de andere plaats versleept worden, eventueel zelfs tijdelijk in het buitenland ondergebracht.

Illusie

Beseffen de Verenigde Naties en Amerika dan niet dat het maar van betrekkelijk belang is dat de wapencontroles doorgang hebben en dat het aan Saddam ontnemen van zijn massavernietigingswapens een illusie is? Hebben ze dan niet door dat de enige echte oplossing is dat Saddam Hoessein zelf van het toneel verdwijnt? Allicht wel. Het probleem is alleen dat het uitschakelen van Saddam nu juist nagenoeg onmogelijk is.

Waarom hebben de geallieerden in WO II niet meteen de persoon van Hit-Ier aangepakt? Ze konden het niet. Dat wil zeggen: ze konden het niet zonder daarmee meteen geweldig veel bloed van anderen te vergieten. Zo is het ook met Saddam. Denk je dat de VS in de Golfoorlog van 1991 niet geprobeerd hebben de grote Iraakse leider zelf uit te schakelen? Van alle bommen die gegooid zijn, was een aantal zeer beslist bedoeld om de dictator in eigen persoon te treffen. Maar het is mislukt. Het land is groot, de schuilplaatsen zijn legio. Alleen een geweldige hoeveelheid grondtroepen en een maandenlange krijgsoperatie zouden enige kans geven op het vangen van Saddam zelf. Dat kost veel mensenlevens. Daarvoor is ook brede internationale steun nodig, die er op dit moment niet is.

Opvolger

Daarom zit er voor de internationale gemeenschap weinig anders op dan zich tevreden te stellen met wapeninspecties. Om het op die manier Saddam zo moeilijk mogelijk te maken zijn afschuwelijke wapenarsenaal uit te breiden. Ondertussen hopend dat zijn binnenlandse machtsbasis steeds verder afbrokkelt en dat zijn eigen officieren hem aan de kant schuiven.

Hopend en biddend ook dat zijn opvolger een vreemzamer en rechtvaardiger mens zal zijn, die het welzijn van de Iraakse bevolking voorrang zal geven boven bewapeningsprogramma's en politieke blaaskakerij.

Gouda

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen