De gemeente: één hart en één ziel

Wat een aangrijpende reactie: ik geloof daar niets van. Als de trein even later stopt, zie ik ze gaan. Ze worden opgenomen in de stroom van mensen op het Centraal Station. Diep medelijden vervult mijn hart. Allemaal mensen, geschapen met een ziel voor de eeuwigheid, jonge mensen opgevoed zonder God, zonder de Bijbel, zonder de kerk.

Onschatbaar voorrecht

Wat is het een onschatbaar voorrecht dat jij als jongere bij een gemeente mag behoren, dat jouw ouders je gebracht hebben op het erf van de kerk, waar zorg voor je is. Ten diepste is dat de leiding van de Heere. Hij heeft er voor gezorgd dat jij gedoopt werd. Dat je onder Zijn Woord mag leven. Dat je bij een gemeente mag horen. Dat is een bijzondere zorg van de Heere. Hoeveel jongeren moeten dat missen, jongeren in ons land, zoals die twee scholieren in de trein. Jongeren in de grote steden van deze wereld.

Miljoenen jonge mensen in deze wereld hebben niemand die een arm om hen heen slaat. Niemand die voor hen zorgt. Laat staan dat er iemand is die hen uit het Woord van God vertelt. Die hen de weg wijst naar Christus. En jij mag tot een gemeente behoren. Een gemeente waar zorg is voor elkaar. Een gemeente waar het Woord van God mag zijn. Een gemeente waar ambtsdragers en jeugdleiders zijn die ook jouw zorgen meedragen. Een gemeente waar de Heere wil wonen. Immers: waar liefde woont, daar gebiedt de Heere de zegen.

Vraagtekens genoeg

Misschien protesteer je nu wel. Ik hoor het je al zeggen: "Dat is een veel te idealistisch beeld van de gemeente. Zo is het bij ons in elk geval niet. Ik zie vaak zoveel liefdeloosheid. Zoveel negatief gepraat over elkaar. Ik merk er weinig van dat er zorg is voor elkaar. Er wordt ook altijd gezeurd over uiterlijke dingen. Alsof dat het belangrijkste is. Ik ga naar de kerk omdat het hoort, maar voor de rest zie ik weinig goeds".

Gelukkig dat niet alle jongeren zo reageren. Ik kom nog heel wat jonge mensen tegen die er anders over denken. Ze weten natuurlijk ook wel dat de gemeente niet bestaat uit een verzameling van heiligen. In elke gemeente zijn dingen die je teleurstellen. Soms zijn er in een gemeente zaken die je echt verdriet doen. Je hebt gelijk als je dan zegt: o hoort het niet. Daar heb je volstrekt gelijk in. Het hoort anders te zijn. In Handelingen 4:32 wordt over een gemeente gesproken met één hart en één ziel. De kanttekenaren tekenen daar bij aan dat er sprake is van "een zeer grote eenheid, zowel in de leer en in het gevoelen, als in de toegenegenheid tot elkaar in liefde en vrede". Zo behoort het te zijn!

Eerst omhoog kijken

En als de werkelijkheid anders is? Wat kun je dan teleurgesteld zijn. Je

begrijpt het niet. Weet je hoe dat komt? Je hebt niet eerst de goede kant uit gekeken. Je moet eerst omhoog kijken. Ik bedoel: Gods kerk heeft een Koning. De Koning van de kerk is in de hemel en van daaruit regeert Hij Zijn gemeente op de aarde. Hij is een eeuwige Koning. Daarom zal er ook altijd een kerk zijn. De kerk is niet in de eerste plaats een zaak van mensen. Ze is een zaak van Christus. En waar de kerk is daar is het Woord. Daar is Christus in het gewaad van Zijn Woord. Wat een wonder: daar wil de Heere spreken tot zondige mensen. De kerk is in zichzelf niet meer dan een verzameling van zondaren. Soms denken de mensen dat de kerk bestaat uit heilige mensen. En als er dan iemand van de kerk iets verkeerd doet, dan zeggen ze: "Kijk nou eens. Dat hadden we niet gedacht". Toch is dat een vergissing. Ook kerkmensen zijn zondaren. Maar daarmee is niet alles gezegd. In de Nederlandse Geloofsbelijdenis lezen we dat de kerk 'een verzameling is van ware Christgelovigen; al hun zaligheid verwachtende in Jezus Christus, gewassen zijnde door Zijn bloed, geheiligd en verzegeld door de Heilige Geest'. Deze onderdanen van Christus zullen er altijd zijn. Koning jezus zal nooit zonder onderdanen zijn! Zelfs in China is er een kerk en in Noord-Korea en zelfs in Irak, ondanks Saddam Hoessein.

Daarom moet je eerst omhoog kijken! Christus heeft een Kerk. Die Kerk kun je met het natuurlijk oog niet zien. Ze is er echter wel. Het is een Kerk met een hoofdletter. Het zijn Gods kinderen.

De gemeente bestaat uit twee soorten mensen: de ware gelovigen en de ongelovigen. De ware gelovigen zijn de mensen die behoren bij de Kerk met een hoofdletter. Maar er zijn ook anderen. Ze staan wel ingeschreven in het (doop-)ledenregister van de gemeente, maar ze horen niet bij de strijdende Kerk. Zo zijn er in de gemeente wijze en dwaze bouwers; wijze en dwaze maagden; levende en dode ranken. Er loopt door de gemeente als het ware een onzichtbare scheidslijn. De Heere alleen kent het hart.

De kern van de gemeente

Elke zondag mag de gemeente samenkomen rond de verkondiging van het Woord van God. Om met Luther te spreken: waar de schat van het hoogheilig Evangelie van de glorie en de genade van God is. In de samenkomst van de gemeente is ook het gemeenschappelijk gebed: de openlijke aanroeping van de Naam van God. Daar is het gebed om de bekering en de vergeving van zonden. Daar is de voorbede voor allen die in nood zijn. Hier klopt het hart van het gemeente-zijn.

Als de gemeente samenkomt, horen de jongeren er ook bij te zijn. De apostel Paulus wekt op om de onderlinge bijeenkomsten niet na te laten... Dat geldt ook jonge mensen! In de eerste plaats in de diensten op zondag. Maar, waar mogelijk, ook in de bijeenkomsten doordeweeks. Ook als er een bijbellezing is, of een gemeenteavond, of een zendingsavond. Waarom zou jij er dan niet zijn? Misschien heb je veel huiswerk. Wellicht moet je thuis ook je handen uit de mouwen steken. En dan kan het best eens gebeuren dat je echt verhinderd bent. Maar als je er een beetje rekening mee houdt, dan zijn er vaak toch wel mogelijkheden. Misschien heb je na een drukke school-of werkdag niet altijd even veel zin om te gaan. Toch moet dat voor jou geen reden zijn om dan maar thuis te blijven. En je zou niet de eerste zijn die op zo'n avond toch werd aangesproken. Je bent immers in de werkplaats van de Heilige Geest. Waar het Woord opengaat wil de Heere werken.

De kern van het gemeente zijn ligt niet in de eerste plaats in allerlei ontmoetingen binnen de gemeente of de zorg voor elkaar, hoe belangrijk ook. De kern van het gemeente-zijn komt daar naar voren waar het om onze onsterfelijke ziel gaat. Het gaat om jonge mensen en oudere mensen die op weg zijn naar de grote Godsontmoeting.

Elke oprechte evangeliedienaar zal het gewicht daarvan voelen: hoe ben ik met zielen omgegaan? Heb ik ze jaloers gemaakt op de dienst van de Heere? Wat is er dan gebed

|nodig voor predikanten en ouderlinopdat ze mogen dienen uit die God verleent.

De kern uit het oog verliezen

Soms dreigt het gevaar dat de kern van het gemeente-zijn uit het oog verloren wordt. Er ontstaan discussies over het voor en tegen van allerlei middelmatige zaken. En wat zijn dat er veel. De één vindt dit en de ander kijkt er weer anders tegen aan. De één vindt dat de kerkenraad maar eens moet optreden en de ander vindt het onbegrijpelijk dat de kerkenraad altijd luistert naar de kritiek van bepaalde mensen in de gemeente. In zulke zaken is het aantrekkelijk om je in eigen bolwerkjes op te sluiten om de ander onder vuur te nemen, terwijl het gesprek met de ander vaak een ander licht op de zaak kan geven. Verdrietige dingen, waarbij de kern van het gemeente-zijn uit het oog wordt verloren. Het is niet tot opbouw van de gemeente. Er zou veel gewonnen zijn als we in de gemeente met elkaar om zouden gaan in het licht van Mattheüs 18:15 en 16. Het zou een gouden regel moeten zijn dat we niet over de ander (een broeder!) spreken voordat we met hem of haar gesproken hebben. En als er desondanks toch dingen zijn die niet op te lossen zijn, laat het dan voor de verantwoordelijkheid van de ander en laat het je niet gaan beheersen. De satan doet niets liever dan verdeeldheid zaaien. Hij doet ook alles om jou van de kern van het gemeente-zijn af te halen. Hoe méér we bezig zijn met zaken die de kern niet raken hoe beter de satan het vindt. Laat een andere gezindheid je hart vervullen.

Opbouw van de gemeente

Het is onze opdracht om in de gemeente elkaar tot een hand en voet te zijn. De apostel Paulus wijst in 1 Korinthe 12 op de verscheidenheid van gaven in de gemeente die er mogen zijn tot opbouw van de gemeente. De zwakste leden van het lichaam zijn zelfs nuttig voor het geheel. De één kan tot de ander niet zeggen: jij bent niet nodig. De één zal de ander uitnemender achten dan zichzelf.

Dat zal merkbaar zijn in ootmoed en zelfverloochening. Hoog van de toren blazen is echt niet tot opbouw van de gemeente. Ook jongeren worden in de gemeente ingeschakeld. Jij hebt misschien wel speciale

gaven in het omgaan met jongeren of ouderen met een handicap. Het kan zijn dat je je geroepen voelt om voor ouderen in de gemeente iets te betekenen. Misschien kun je een helpende hand bieden aan een moeder in een groot gezin. En wat kun je als jongere niet betekenen voor andere jongeren? jong-zijn kan soms zo zwaar zijn. Er zijn jongeren die het niet meer weten. Jongeren die worstelen met psychische problemen, jongeren die met hun studie niet verder komen. Jongeren die van de kerk dreigen te vervreemden.

Naast de spontane zorg voor elkaar is het goed dat er ook enige structuur is in de zorg voor elkaar en de activiteiten in de gemeente. Het is aan de kerkenraad om daar leiding aan te geven.

Gemeenteopbouw is tegenwoordig in allerlei kerken en groepen een belangrijk aandachtspunt. Er wordt onder verstaan een planmatig en doelgericht werken aan een verbeterd functioneren van de gemeente. In feite moet die extra aandacht niet nodig zijn. Het zou vanzelfsprekend moeten zijn dat er onder leiding van de diakenen een hulpdienst is van waaruit hulp geboden wordt. Het is evenzeer belangrijk dat onder van de kerkenraad enige coördinatie en overleg tot stand wordt gebracht voor de diverse verenigingsactiviteiten, het evangelisatiewerk en ondersteuning van het zendingswerk.

In haar vreugde delen

Calvijn zegt ergens: de kerk is je moeder. |e zou ook kunnen zeggen: de gemeente is je moeder.

Ik zeg niet teveel als ik tegen je zeg: God heeft jou deze moeder gegeven. Daarom behoor je haar lief te hebben, ook al zie je veel gebreken, je bent er van harte mee te feliciteren als je nog een moeder mag hebben. Zo is het ook als het om de gemeente gaat.

jaren geleden schreef wijlen ds. A. Vergunst over jouw houding ten opzichte van de gemeente: "jij bent geroepen om in trouw met haar verbonden te zijn, om in haar leed mee te lijden, om in haar smaad je met haar te vernederen, dan mag je ook in haar vreugde delen!"

j. H. Mauritz

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen