Studeren in Montclair

Tijdens een jBGG-jongerenreis naar Amertika zijn contacten gelegd met jongeren van de Amerikaanse Gereformeerde Gemeenten (Netherlands Reformed Congregations). De heer J. H. Mauritz verbleef bij de familie denBreejen in de buurt van Franklin Lakes. jacgueline vertelde toen dat ze studeerde aan een staatsuniversiteit in Montclair. Ze wil gaan werken aan een school voor kinderen uit een zwarte voorstad van New York. Ze vertelt over haar studie.

Ik trek mijn jas wat dichter om me heen terwijl ik met tientallen andere studenten de heuvel beklim die vanaf de parkeerplaats naar de leslokalen leidt. Hier boven op de berg staat een felle wind en het valt niet mee om er tegen in te moeten lopen. Van tijd tot tijd valt er sneeuw uit de bomen. Dat veroorzaakt pijnlijke wangen, oren en neuzen, en tranende ogen. De winter is geen gemakkelijke tijd als je op de staatsuniversiteit van Montclair zit. ledereen gaat stilletjes zijn eigen weg in een angstvallende poging om de kou zo gauw mogelijk te ontvluchten. We zouden de bus wel kunnen nemen, maar die komt niet altijd op tijd, en de meesten van ons willen nog graag een paar minuten over hebben om in één van de kantines een dampende kop koffie, thee of chocola te kunnen nemen. Dit vocht verwarmt je namelijk van binnenuit en je kunt er niet zonder als je die doordringende kou van je af wilt schudden.

De ergste kou op Montclair schud je echter niet zo gemakkelijk van je af. Die komt dan ook niet door de wind, het ijs of de sneeuw. De grootste kou wordt hier niet door de natuur veroorzaakt, maar door het studeren op een universiteit waar de God van die natuur openlijk bespot, tegen wil en dank getolereerd, en alleen in uitzonderlijke gevallen erkend wordt. Zij die God met 'Hij' aanduiden, worden seksist genoemd. Religies die het bestaan van hemel en hel belijden, ziet men als simplistisch en onwetend, want de hoogste norm voor goed en kwaad zit bij de mens van binnen. De schepping en alle andere verhalen uit de Bijbel vallen onder het vakgebied van de mythologie. De evolutietheorie wordt weliswaar aangehangen, maar toch ook weer als onjuist gezien, omdat de categorieën mannelijk en vrouwelijk binnen deze theorie niet als identiek gezien worden. Daarom moedigt men het onderzoek aan naar methoden waarlangs ook mannen kinderen kunnen voortbrengen, en kinderen bovendien zo opgevoed worden dat het onderscheid tussen man en vrouw geen rol meer speelt, je carrière is de hoogste vorm van zelfvervulling, terwijl het brengen van offers ten behoeve van je gezin als dwaas gezien wordt. Studenten worden aangemoedigd zich sterk te maken voor openbare kinderopvang, omdat kinderen verondersteld worden meer kans te maken om te slagen in de maatschappij wanneer ze niet door hun moeders maar in een de crèche opgevoed worden. Van heteroseksuele studenten wordt verwacht dat ze meedoen aan maandelijkse activiteiten voor homoseksuelen om hiermee te laten zien dat ze iedere vorm van liefde tolereren. En, als toekomstige leerkrachten, worden mijn klasgenoten en ik er voortdurend op gewezen dat we er voor moeten waken dat we onze toekomstige leerlingen geen enkele absolute waarheid bijbrengen. In plaats daarvan moeten we onze jonge vertrouwelingen begeleiden in het zoeken naar datgene wat 'recht is in hun eigen ogen'.

Het doen wat recht is in eigen oog is een van de overheersende thema's op Montclair. Deze universiteit beroemt zich daar dan ook op. Zij wordt als een vooruitstrevende instelling gezien. Bovengenoemde ideeën komen dan ook niet bij jonge studenten zonder verantwoordelijkheidsgevoel vandaan, die zich aan de invloed van hun ouders willen onttrekken. Nee, jammer genoeg komen ze uit de mond van onze hoogleraren, jammer genoeg brengen ze hun argumenten goed onder woorden en valt er niet veel tegen in te brengen. De meeste studenten nemen ze dan ook blindelings over. Het merendeel van de jonge mensen in Amerika groeit dan ook op zonder vaste overtuiging op welk

gebied dan ook. Ze hebben geen enkel fundament van waaruit zij dit liberale gedachtengoed, dat zij langzaam maar zeker in zich opnemen, af kunnen wijzen. Zelfs de christelijke studentenverenigingen, waar sommigen van mijn vrienden lid van zijn, richten zich voornamelijk op het liefhebben van de naaste als zichzelf, en zijn geneigd te vergeten dat er ook nog zoiets als een 'eerste en grootste gebod' bestaat.

Hier en daar kom je een Aziatische methodist tegen, of een zwart baptistisch meisje met haar lange rok, een islamitisch meisje met haar vormloze kleding en hoofdbedekking, een joodse jongen met een keppeltje op, of een blanke gereformeerde jongen wiens gesprekken niet doorspekt zijn met vloeken. Er zijn zelfs studenten van ons eigen kerkgenootschap bij, vaak niet meer dan vier of vijf tegelijk. Sommigen van hen echter zouden veel liever in de menigte opgaan dan voor hun eigen achtergrond opkomen. Eén jongen draait zich zelfs om als hij me ziet aankomen. Hij wil niet voor zijn vrienden weten dat hij connecties heeft met een meisje dat een rok draagt. Het kan op Montclair, met z'n dertienduizend studenten, soms best eenzaam zijn.

Het is alweer vier jaar geleden dat ik hier mijn eerste les bijwoonde. Ik had zojuist mijn opleiding aan onze eigen kleine christelijke middelbare school afgerond, en alleen de grootte van de universiteit was al een enorme overgang voor me. Daar ben ik inmiddels al lang aan gewend. Aan het openlijke gebrek aan tolerantie voor onze overtuigingen echter nog lang niet. Ik heb geleerd wanneer ik er voor uit moet komen en wanneer niet. Soms leidt dit namelijk alleen maar tot misbruik van Gods Naam. Ik heb geleerd om zo goed mogelijk met bepaalde zaken om te gaan omdat ik geen andere keus had.

Het collegegeld aan staatsuniversiteiten als Montclair varieert rond de $ 4000, - (ƒ 8000, - ), boeken en reiskosten niet meegerekend. Als je naar een vrije universiteit wilt, kost je dat $ 20.000, - per jaar. Veel Amerikaanse ouders beginnen aJ voor dit soort opleidingen te sparen als hun kinderen nog erg jong zijn, zodat ze later naar een vrije universiteit kunnen. Weinig ouders binnen onze kerk kunnen zich deze luxe echter veroorloven. Zij moeten immers al vanaf de kleuterschool tot en met de middelbare school een christelijke schoolopleiding financieren. Bovendien zijn er geen behoudende protestantse universiteiten in de staat New jersey, en dat houdt in dat jonge mensen uit onze gemeenten die zo'n opleiding willen volgen daarvoor vele honderden kilometers van huis weg moeten trekken naar Michigan of lowa. Tenzij dat je daar familie in de buurt hebt wonen, moet je daarvoor naar een internaat, en dat houdt weer in dat je een klein kamertje zult moeten delen met iemand die er misschien een totaal andere levensstijl op na houdt dan jezelf.

Een staatsuniversiteit blijft dan een betaalbaar alternatief, dicht bij huis. Voor de meesten van ons is dit de enige reële mogelijkheid. Dus elke dag reis ik een half uur heen en weer naar Montclair, zwaai naar de bewakers van de parkeerplaats, en beklim de heuvel naar de leslokalen, zonder te weten wat me die dag weer te wachten staat. Er zijn dagen bij dat er niets bezwarends aan de orde komt; werkstukken typen op één van de universiteitscomputers..., lezen in de ruime bibliotheek..., in de kamer van één van je vriendinnen op het internaat aan een gemeenschappelijk project werken..., even een duik nemen in het zwembad op het universiteitscomplex.

Zodra het lente wordt en de sneeuw smelt, en de sterke stralen van de zon de berg weer opwarmen, beklim ik de hoogste top, waar ik alleen maar gras, bomen en eekhoorns als gezelschap heb. Niets belemmert mij daar het uitzicht op de heldere en onbewolkte lucht boven me en de vallei beneden me, met zijn vele schakeringen van groen. In de verte kan ik zelfs New York zien liggen glinsteren in het zonlicht. De stille eenzaamheid hier is een perfecte plek om te studeren en na te denken. Als je naar Montclair komt, is het van groot belang dat je waakzaam bent en op je hoede, en dat je goed over alles nadenkt, want de aanvallen op de bijbelse leer zijn vaak subtiel. Als je niet goed oplet, heb je ze niet eens altijd in de gaten. Ik trek me dan ook vaak terug op mijn eenzame plekje op de heuvel om me even te ontspannen, na het vermoeiende filteren van datgene wat ik hoor, wat ik zie, of wat mij gevraagd wordt om te doen of te zeggen.

Soms als ik hier zit, vraag ik me af hoe de wereld er over twintig jaar uit zal zien, wanneer de studenten van vandaag zelf moeder, vader, of politicus zijn geworden, of een ander beroep uitoefenen. Soms als ik hier zit, vraag ik me af hoe het mogelijk is dat je aan de ene kant geniet van de schoonheid en de regelmaat in de schepping om je heen, maar aan de andere kant het bestaan van de Schepper loochent. En soms als ik hier zit, vraag ik me af waarom ik een van de weinigen ben van de dertienduizend studenten die nog steeds het voorrecht heb koude rillingen te krijgen wanneer God en Zijn Naam openlijk bespot worden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen