Het gezin niet voor gezien houden

Zal het in de toekomst niet steeds moeilijker worden om een gezin te stichten en te onderhouden? Het is goed mogelijk dat die vraag soms bij je opkomt. Je bent er misschien nog niet direct aan toe, maar je gedachten gaan een enkele keer wel die richting uit.

En voor alle duidelijkheid: we hebben het dan over een christelijk gezin. Een gezin bijvoorbeeld waarin niet bij voorbaat vast staat dat één of twee kinderen 'genoeg' is. Een gezin ook waarin het min of meer vanzelfsprekend is dat jonge kinderen continu op de aanwezigheid van moeder aankunnen. Een gezin vervolgens waarin niet alles ondergeschikt wordt gemaakt aan de carrière-planning van vader, zodat kinderen aan hun moeder moeten vragen: wie is die meneer die 's zondags bij ons aan tafel zit? Een gezin tenslotte dat kiest voor werkelijk christelijk onderwijs, ook als dat een eindje uit de buurt ligt.

Aanslag

De ontwikkelingen in de maatschappi) zijn wat dit betreft niet bemoedigend. Ik noem de afschaffing van de voetoverheveling, die nog steeds niet heeft plaatsgevonden, maar die wel hoog op het verlanglijstje van enkele grote politieke partijen staat.

Afschaffing van die voetoverheveling in de inkomstenbelasting betekent in principe een aanslag op het inkomen van een kostwinner. Ook kan gewezen worden op de afschaffing van de progressie in de kinderbijslag. Kreeg men vroeger voor bijvoorbeeld een derde of vierde kind steeds iets meer kinderbijslag, sinds enkele jaren is die 'opklimming' verdwenen. En om niet meer te noemen: een sprekend voorbeeld van een gezinsonvriendelijke ontwikkeling is de sollicitatieplicht voor bijstandsmoeders met jonge kinderen. Waren vroeger alleenstaande moeders met kinderen onder de twaalf jaar gevrijwaard van de sollicitatieplicht, nu moeten bijstandsmoeders een betaalde baan aanvaarden zodra hun kind vijfjaar oud is.

Voorkeur

Nu moeten we er aan de ene kant voor oppassen te snel moord en brand te roepen. Het gaat te ver te stellen dat het Nederlandse gezin op dit moment ernstig in zijn voortbestaan bedreigd wordt. Nog altijd geeft het overgrote deel van de Nederlandse bevolking de voorkeur aan het min of meer traditionele gezin als leefeenheid. Ook is het er onze overheid niet om te doen het gezin de nek om te draaien.

En als er al een overheid zou komen die dit zou willen, dan zou het waarschijnlijk niet eens lukken. Het is immers een scheppingsgegeven dat man en vrouw samen in een duurzame relatie kinderen opvoeden. Aan zoiets fundamenteels maak je niet zomaar een einde. Ik denk aan een communistisch land, waar men enige tijd geprobeerd heeft de zondag af te schaffen en in plaats daarvan na elke negen dagen een rustdag inlaste. Daar is men snel van teruggekomen. De economie liep in het honderd. Blijkbaar keert de wal het schip als men een scheppingsordening als de zevende dag aan de kant wil schuiven.

Afstand doen

Het gezin zal dus wel blijven. Niemand moet zich daarom door de maatschappelijke ontwikkelingen laten weerhouden om - met Gods hulp - een gezin te stichten. Dat juist christelijke gezinnen het langzamerhand iets moeilijker krijgen, kan ook als een beproeving worden gezien. Hoeveel hebben we over voor onze idealen? Kunnen we afstand doen van luxe als een bjbelse leefstijl dat van ons vraagt?

Dit alles neemt niet weg dat het goed is dat er politieke partijen zijn die het gezin weer hoog op de agenda zetten. Maar dan moet ook direct gevraagd worden: welk gezin? Bij het CDA, dat zich momenteel opwerpt als de gezinspartij van Nederland, stelt het antwoord teleur. Zij lijkt uit te gaan van dezelfde definitie als de regering: leefeenheden van een of meer volwassenen die zorg dragen voor de opvoeding van een of meer kinderen.

Te schraal

Zo'n definitie is te schraal. Zeker, ook één volwassene, bijvoorbeeld een weduwnaar, en een of meer kinderen kunnen samen een gezin vormen. Maar in een definitie zou eerst het ideaal genoemd moeten worden: man, vrouw en eventuele kinderen. Dat de regering en zelfs een partij als het CDA daar niet meer aan wil, is vanuit het moderne levensgevoel begrijpelijk, maar vanuit bjbels oogpunt laakbaar.

Wie het gezin in onze maatschappij wil herwaarderen, moet dat goed doen. Die moet beginnen bij wat de Bijbel over het gezin zegt. Die moet eerlijk durven vasthouden dat de beste opvoedingssituatie is wanneer man en vrouw elkaar hun leven lang trouw zijn. Niet dat zo'n overheid de maatschappelijke ontwikkelingen - een veelheid aan echtscheidingen, homoseksuele en lesbische relaties - in een keer zal kunnen keren. De mogelijkheden van een overheid zijn beperkt. Maar laat dan toch het uitgangspunt, het streven duidelijk zijn. Zeker voor een grote partij die zich christelijk noemt.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen