Verjaardag

Zeg Eva, weetje nu al hoe je je verjaardag wilt vieren? " Moeder legde een stapeltje wasgoed op het bed neer. Haar ogen waren weer zo triest - Eva wilde er eigenlijk niet naar kijken.

"Verjaardag vieren? Nou nee..." Ze had er wel over gedacht. Heel veel zelfs al. En ze had besloten dat ze dit jaar oversloeg.

"O, " zei moeder. Ze bleef nog staan. "Heb je dan geen meisjes van school, of..? " Meisjes waren er genoeg op school. Maar ze wisten niet dat ze volgende week jarig zou zijn. Toen Trude aan 't begin van het schooljaar een kalender rond had laten gaan, had ze gedaan of ze schreef. "Jawel".

Ze zocht naar een antwoord dat moeder geen pijn zou doen. "Maar, eh, die wonen allemaal zo ver weg. En da's toch alleen maar lastig". Moeder knikte. "Nou ja, je moet het zelf weten. Maar je kunt gerust..."

Haar stem klonk opgelucht. Ze liep naar de deur. In het late zonlicht schite J terde haar ring. De ring van vader. Eva keek naar haar eigen handen. Leeg waren ze, en ze zouden altijd leeg blijven, dat wist ze zeker. Zoals haar hart steeds leger werd. Vroeger was het fijn om jarig te zijn. Vader die je een goed nieuw levensjaar toewenste. Moeder die eraan toevoegde dat je jong de Heere moest zoeken. De anderen, die een vers voor je zongen. En de cadeautjes, die ze op je bed legden. Een cadeau zou ze misschien nog wel krijgen. Nu vader weer werk had, leek hij het geld van een boompje te plukken. Alleen voor moeder bracht hij nooit meer iets mee. Zou ze tegen hem zeggen dat hij zijn cadeau -

wel kon houden? Dat hij die lievigheidjes maar aan moeder moest geven? Ze wilde dat ze moed had. Veel moed om 't allemaal eens keihard te zeggen.

Moeders voeten schuifelden de trap af. Moeder was gevallen, gisteravond. Tenminste, dat zei ze. Moeder viel vaker als zij niet thuis was... Toen zij er iets over gezegd had, was ze boos geworden. En ze had gevraagd waar zij zich mee bemoeide. Alsof ze een klein kind was. Maar ze had haar ogen niet in haar zak. Beneden klapte een deur. Het was half zes, vader kwam thuis. Eva schoof haar boeken van zich af. Tijd om te leren zou er nu niet meer zijn.

De spanning aan tafel was weer om te snijden. Vader vond dat de boerenkool aangebrand smaakte, moeder zweeg. Er was niets aangebrands, Eva wist het zeker. Toen ze uit school kwam, had ze gezien met hoeveel zorg moeder het eten klaar maakte. Waarom ze dat deed, was haar een raadsel.

"Eva, zeg jij d'r nou 'ns wat van". - -'^i in""i"***

Vader schoof zijn bord weg. Vader, die vroeger moeder altijd prees, zelfs al zaten de bruine korsten onderin de pan.

"'t Is lekker". Eva keek naar haar bord. Moeder at door, onverstoorbaar.

"Lekker? Heb jij ook al geen smaak meer, tegenwoordig? Nou, ik stop, en we gaan lezen, want ik moet weg". Dat lezen, dat vond ze zo'n vertoning. Heel eerbiedig deed vader het. En als er iets stond over de vrouw of over het gehoorzamen van je ouders, dan werd nog plechtiger. Eva zou weg willen lopen. Maar daar had je het alweer: ze durfde niet.

Na het eten ging vader er meteen vandoor. Waar hij heenging, zei hij nooit meer. Moeder leek het ook niet te interesseren. Alleen de rust, die er dan was, die deed goed. Zonder zogenaamde valpartijen, zonder ruzies...

Geurtsen was sympathiek, Eva had het meteen de eerste les gedacht. Zoals hij zei datje altijd met problemen bij hem mocht komen, en zoals hij erbij keek... Toen al wist ze dat ze 't nooit zou kunnen. Hij zou natuurlijk vragen hoe het kon. Vijfentwintig jaar ; etrouwd, en alle dagen ruzie. Ze had zich er al suf over gepiekerd. En ze hoorde zich al zeggen dat het vast haar schuld was.

Geurtsen had z'n les gegeven. Hij bladerde in zijn agenda om 't huiswerk op te geven. Volgende week ga 'k het zaakje overhoren, lui. Bladzij, eh..." Hij keek niet langer in zijn agenda, hij keek haar aan, ze voelde het. "Tachtig tot en met vijfennegentig". Zijn ogen dwaalden verder, de klas door. De bel ging, en de klas ruimde rumoerig op. Eva wilde langs Geurtsen heenglippen.

"Eva, wil je even wachten? " Niemand had het gehoord. Niemand zou er ook belang in hebben. Trude had aan 't begin van 't jaar geprobeerd haar erbij te betrekken, maar ze was er al gauw mee gestopt. Een saai kind vonden ze haar. Een kind waar niks mee te beginnen was. Misschien kon ze beter helemaal niet meer naar school gaan. Ze zouden haar niet missen. Zelfs Geurtsen...

"Eva, gefeliciteerd met je verjaardag".

Geurtsen had de deur dicht gedaan. Hij stak zijn hand uit. Eva pakte 'm - warm was-ie. Als hij nu maar niets aardigs wenste. Iets van vroeger. Moeder had het vanmorgen ook niet gedaan. Ze had alleen maar gekeken, zo heel verdrietig. Vader was gelukkig al naar zijn werk geweest. En vanavond zou ze zorgen dat ze er niet was.

"Ga even zitten, joh". Geurtsen schoof op een tafeltje. Hij vroeg niet of ze tijd had. Vermoedde hij dat ze dan een smoes bedacht had? Ze zag zijn ogen. Vriendelijk waren ze, en zij voelde zich breekbaarder dan ooit.

"Je hebt het moeilijk, hè? " Er waren geen aardige wensen. Hij vroeg zelfs niet waarom de klas niets van die verjaardag wist. Hij constateerde alleen maar. En zijn agenda, met haar cijfers, in rood geschreven, lag niet eens voor hem.

"Ja", zei ze. Er brak iets, zomaar plotseling. Nog vertelde ze niet. Maar Geurtsen leek veel te begrijpen.

"Zou je er niet eens over willen praten? Met..."

Niet met hem - en dan de volgende dag weer vrolijk in de klas zitten.

"Met een vreemde, bijvoorbeeld. Iemand die jouw situatie niet kent, maar wel begrijpt. Je staat niet alleen, Eva".

Niet alleen - hoorde ze het goed?

"Bid je wel eens, Eva? " Ze had zo'n vraag kunnen verwachten. Ze dacht aan vaders bijbellezen en gebed.

"Jawel", zei ze, "maar het helpt niet".

Geurtsen leek niet te schrikken van zo'n eerlijk antwoord.

"Blijf het toch doen". Zijn stem was ernstig. "Want mensen kunnen naar je luisteren. Je een weg uit de problemen proberen te wijzen. Maar dè Weg, de Waarheid en het Leven is de Heere Jezus. Bij Hem schuilen, dat is het beste watje doen kunt. Eh, zal ik morgen een telefoonnummer voor je meebrengen? "

Morgen - dan moest ze toch weer naar school. Dan zou ze er vanavond niet vandoor kunnen gaan. Ze knikte. "Da's goed, ja".

Geurtsen stond op. Hij stak opnieuw zijn hand uit. "Mag ik je dan nu voor het nieuwe jaar van je leven heel veel sterkte, maar bovenal de zegen van de Heere toewensen? " vroeg hij. Ze keek hem aan, voor het eerst die middag.

"Dank u wel", zei ze. Toen wist ze niet, hoe snel ze de klas uit moest gaan.

Hartelijk bedankt

In de juni-katern van het vorige jaar meldden wij dat wij het donateursbestand sterk willen uitbreiden. Dit was de start van de donateursen giftenactie die wij "Help De Vluchtheuvel helpen" genoemd hebben.

Velen hebben gereageerd. Heel hartelijk dank voor uw bijdrage en meeleven. Soms stond er op een giro-overschrijving: "Gods zegen toegewenst met uw moeilijke, maar belangrijke werk." Hartverwarmend.

Ga zo voort!

Vroeger gaf de juf of de meester dit stempeltje als het goed ging. Dit zeg ik ook in het nieuwe jaar 1998 voor de uitbreiding van de donateurs: Ga zo voort! Uw bijdrage wordt goed besteed. Wilt u informatie over ons werk? Bel dan ons secretariaat.

Even voor gaan zitten

Wij moeten bereid zijn, indien wij het vermogen en de gelegenheid hebben, om hen die in nood zijn bij te staan; maar wij zijn op bijzondere wijze verplicht om mede te delen in de behoeften der heiligen. Wij zijn een algemene liefde aan onze medeschepselen verschuldigd, maar bijzondere liefde jegens onze medechristenen is ons ten plicht gesteld, Galaten 6 : 10, 'Doet wel aan alle schepselen, maar meest aan de huisgenoten des geloofs'.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen