Waarheen na de dood?

"Echt mevrouw, deze jurk staat u perfect. Hij kleedt mooi slank af en als het kouder wordt, kunt u er heel goed een blazer op dragen."

"Vindt u 'em niet een beetje te jong voor mij? ", vraagt mevrouw Sterkenburg, terwijl ze weifelend heen en weer loopt voor de spiegel.

"Nee, echt niet, mevrouw, ik verkoop dit soort jurken heel vaak aan dames van uw leeftijd. Weet u wat u doet? Neemt u hem mee en past u hem thuis nog eens. Als u hem toch niet mooi vindt, komt u hem ruilen of u krijgt geld terug, 't Is een nieuw modelletje, dat bent u niet gewend, maar dat is juist leuk. Dan heeft u tenminste het idee dat u iets nieuws heeft."

"Nou, laat ik het dan maar doen", zegt mevrouw Sterkenburg ineens vastberaden. "Mijn dochter moet maar zeggen wat ze er van vindt. U kent mijn dochter toch wel...? ", keuvelt mevrouw Sterkenburg verder. ")e moet haar kennen, want ze zit altijd naast mij in de kerk."

"Als u de jurk even uitdoet en aan mij geeft, ga ik de bon vast in orde maken", zegt Anneke, terwijl ze meeloopt naar het pashokje. Ze schuift het gordijn achter mevrouw Sterkenburg dicht.

"Mijn dochter woonde twee maanden geleden nog in Friesland. Ze had daar, samen met haar man...", gaat het verder vanachter het gordijn.

Dan reikt een blote arm langs het paskamergordijn. Anneke pakt de jurk aan en vertrekt met een "ik zie u straks wel bij de kassa". Haar koffiepauze is eigenlijk al begonnen. Ze vindt het niet erg om mevrouw Sterkenburg eerst af te helpen. Ze is zo onzeker als ze iets koopt. Altijd bang dat de mensen er iets van zuilen vinden. Nou, 't is een keurige jurk, daar komt mevrouw Sterkenburg echt niet mee terug. Als er nu een diepe split of een uitbundig decolleté in zat...

Anneke gaat met de laserpen langs het prijskaartje, haalt de beveiliging van de jurk en pakt hem in. Tegen de tijd dat ze klaar is, staat mevrouw Sterkenburg al voor haar. De onzekerheid van zo-even is verdwenen. "Pinnen of chippen, of heb je liever dat ik mijn creditcard gebruik? ", vraagt ze vrolijk.

"Tjonge, u gaat met de tijd mee zeg!", antwoordt Anneke bewonderend. "Maar zegt u het zelf maar." Even later verlaat mevrouw Sterkenburg de winkel.

Anneke haast zich naar de koffie, joke en Carolien zitten al in het kleine achterkamertje van de winkel. Ook jolanda, de cheffin, zit er.

"Manon had aids. Ze is verleden week woensdag voor de trein gesprongen. Morsdood. Dus ik naar die crematie, tenslotte heeft ze tien jaar naast mij gewoond", klinkt de stem van joke als ze binnenkomt.

"Ze was een jaar of drie ouder dan ik. Toen ik nog met poppen speelde, stond zij al te vrijen in het poortje achter ons huis. Ze had zo'n beetje elke maand een ander. Toen ze vijftien was, bleef ze al zo nu en dan bij haar vriendjes slapen. Sommigen waren wel tien jaar ouder dan zij. Ze heeft het zelfs met een getrouwde vent gehouden. Joh Carolien, jij kende Manon toch ook wel? Ze zat bij ons het City College."

"Natuurlijk, wie kende haar niet. Bij ons in de klas werd een keer een blad doorgegeven waarin zij naakt op een foto stond. Voor mij was ze gek. Voor ik mij toch zo op de foto laat zetten... Maar goed, dat moet iedereen zelf weten."

"Ik begrijp van jullie dat die Manon wel van het leven genoten heeft. Wat ellendig dat je tegenwoordig toch zo op moet passen als je met iemand naar bed gaat", merkt jolanda op.

"Toch begrijp ik het niet, dat zo

iemand aids oploopt, er wordt toch voorlichting genoeg gegeven", gaat Carolien weer verder. "Maar ja, als je je hersens niet gebruikt dan loop je nu eenmaal risico's."

"Als iedereen zich aan één vriend of vriendin hield, zou er heel wat minder ellende zijn", waagt Anneke op te merken.

"Kom Anneke, als iedereen leefde zoals jij, was de wereld één groot klooster", zegt jolanda.

"Weet je wat er boven de rouwkaart stond? ", pakt Joke.de draad weer op. '"Zij leefde alsof zij nooit zou sterven'. Wel een toepasselijke tekst voor haar, vinden jullie niet? "

"Is dat een tekst uit de Bijbel? ", vraagt Carolien.

"Ja hoor, dat moet je mij niet vragen", antwoordt Joke. "Hoe kan ik dat nou weten? Dat kun je beter aan Anneke vragen."

Allen kijken in de richting van Anneke. ledereen weet dat zij naar de kerk gaat. Dat is al eens eerder naar voren gekomen.

"Nee, dat is geen tekst uit de Bijbel", antwoordt ze rustig. "Een christen leeft juist met de gedachte dat hij zeker zal sterven. Ik zou zo niet kunnen leven als die Manon, want ik geloof dat iedereen, bij de dood voor God verantwoording af moet leggen van alles wat hij in dit leven gedaan heeft."

"Ik heb wel eens gehoord dat God je leven als een film voor je ogen af zal draaien en je zal aanwijzen waar je niet leefde zoals Hij het wilde. Best wel griezelig als het waar is. Maar ik maak me niet druk, niemand kan het bewijzen. Net zo min als je kunt bewijzen dat er nog leven na de dood is", mengt jolanda zich weer in het gesprek. Ze wacht echter geen antwoord af. Met een blik op de klok springt ze op. '"t Is tijd, aan het werk dames."

Later staan Joke en Anneke in een hoek van de winkel. Er zijn even geen klanten.

"Ik word altijd erg onrustig als het over de dood gaat. Jij niet, Anneke? Ik wil niet dood, zeker nu nog niet. Maar je hoort soms zulke ellendige dingen. Jonge mensen ineens ziek en enkele maanden later... dood. En je weet eigenlijk niet wat dood is. Jij gelooft dat er leven na de dood is, nietwaar? "

"Ja, dat geloof ik", antwoordt Anneke. "Neem nou een rups. Zo'n diertje heeft eigenlijk ook twee levens. Eerst leeft hij als rups, eet blaadjes of weet ik veel wat, dan popt hij zich in en uit die pop komt een prachtige vlinder, die een heel ander leven heeft als de rups. Waarom zouden mensen niet in een ander leven verder leven? "

"Ben jij niet bang voor de dood, Anneke? ", vraagt Joke.

"Natuurlijk wel, maar als je alles van het aardse leven verwacht, is sterven nog veel erger, want dan raak je bij de dood alles kwijt. Echte christenen weten dat het beste nog komt!" Vanuit haar hart stijgt omhoog: "Heere, alstublieft, ook voor mij..."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen