Het verre Kyoto

Regeren is vooruitzien. Maar ook: op grond daarvan actie ondernemen. Dat zou tenminste de ideale situatie zijn. In werkelijkheid gaat het anders toe. Veel politici kijken helemaal niet vooruit. Hun horizon ligt niet verder dan de volgende verkiezingen. Eerst maar eens zien dat mijn partij er een paar zeteltjes bij krijgt, denken zij.

Andere bestuurders kijken wel vooruit, maken zelfs uitgebreide studies van de toekomst. Zij schrikken soms van wat ons naar alle waarschijnlijkheid te wachten staat, maar nemen op grond daarvan geen doeltreffende actie. Nee, ze zitten niet stil, maar ze schuiven de hete aardappel vooruit.

'Tactiek'

De 'tactiek' van het vooruitschuiven van moeilijke vraagstukken zie je het duidelijkst naar voren komen bij het milieu. Ik denk aan de wereldklimaatconferentie in Kyoto. De eerste twee weken van december wordt er in japan een internationale bijeenkomst gehouden over het klimaat op aarde. Wetenschappers zijn bang dat de temperatuur op onze planeet de komende jaren steeds meer zal stijgen. Oorzaak: het massale gebruik van fossiele brandstoffen. Gevolg: stijging van de zeespiegel, overstromingen, woestijnvorming.

Zeg dus niet te snel: Kyoto is letterlijk en figuurlijk ver van mijn bed. Ook niet: het is toch allemaal nog niet voor honderd procent bewezen? Dat laatste is waar, maar ook op een waarschijnlijk gevaar kun je je maar beter voorbereiden. Wat de regeringsleiders daar in het verre Japan bespreken, betreft ons allemaal. Het is van groot belang dat daar bindende afspraken worden gemaakt om het energiegebruik te verminderen en de uitstoot van het belangrijkste broeikasgas C02 terug te dringen.

Proeven

De verwachtingen van de conferentie zijn helaas niet hooggespannen. De diverse landen zijn het nog lang niet eens over de te nemen maatregelen. Dat heeft vele oorzaken. Zo is te begrijpen dat de ontwikkelingslanden, die net beginnen te proeven van de welvaart, weinig zin hebben nu al weer op de rem te trappen. Maar ook de westerse landen ondernemen niet graag actie. Zij zijn te zeer gehecht aan hun welvaart.

Want om de CO2 uitstoot echt terug te dringen, is veel geld nodig. Wellicht zelfs een andere economische ordening en een veel soberder levensstijl. Als iemand dat al zou willen, dan is toch niemand bereid om daarvoor de eerste stap te zetten. Elk land benadrukt dat alleen een gezamenlijke inspanning resultaat heeft, maar het gevolg is in deze kwesties vaak dat niemand hard loopt.

En laten we niet alleen politici de schuld geven. Want hoe komt het dat deze mensen maar weinig speelruimte hebben? Precies, omdat de burgers van hun land hun luxueuze leefstijl niet op willen geven.

Blaam

Nu treft ons land in dit geval niet de meeste blaam. Nederland behoort bij de top van de wereld als het gaat om energiebesparing en milieuvriendelijk produceren. Ook durven wij onszelf hoge doelen te stellen bij het terugdringen van broeikasgassen. We trekken er per jaar zelfs 750 miljoen voor uit. Prima.

Toch kun je afvragen of ons kabinet, minister De Boer incluis, niet thuis hoort in de tweede categorie politici: Zij die de hete aardappel voor zich uitschuiven. Want alle inspanningen die er gedaan worden, hebben betrekking op kleine aanpassingen van de economie. Het paarse kabinet heeft dit zelfs tot principe verheven. Economische groei is mogelijk, aldus de regering, terwijl tegelijkertijd de vervuiling van het milieu afneemt. Als je maar de meest moderne technieken toepast. De auto dus niet afschaffen, ook niet het aantal auto's verminderen, maar schonere auto's maken.

Elektrisch karretje

De vraag rijst steeds meer of men het redt met dit soort gerommel in de marge. Ik kan het niet geloven. Dan spreekt me het idee veel meer aan dat een verkeerskundige onlangs opperde in het Reformatorisch Dagblad. Het normale vervoermiddel voor personen moet volgens hem een klein elektrisch karretje worden. Het heeft een snelheid van zo'n 25 kilometer per uur en het brengt je over kleine afstanden exact waar je wezen wil. Wie een grotere afstand wil overbruggen, kan zijn karretje aanhechten aan een soort bovenleiding van een tram. Hij beweegt zich dan voort met 50 kilometer per uur. Als het rijkswegennet in Nederland geschikt wordt gemaakt voor grote treinachtige voertuigen, kun je je ook met hoge snelheid over grote afstand verplaatsen. Je vouwt je karretje op en zet hem op de 'trein'.

Brommer

Futuristisch? Inderdaad. Niet realistisch? Dat zal nog moeten blijken. In elk geval wordt het probleem serieus genomen. Dat doen 'hete-aardappel-politici' niet. Dat doen ook jij en ik niet als we voor elk wissewasje de brommer of auto pakken. Al ons geredeneer over rentmeesterschap ten spijt.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen