Helpen en geholpen worden

Het valt voor ons hoogmoedig bestaan niet mee, als wij niets meer kunnen! Dat anderen ingeschakeld moeten worden om ons huishouden waar te nemen, dat voor ons gesproken en gedacht wordt, is iets waar we erg tegenop zien en wat we ook maar moeilijk aanvaarden. Dat moet je beleven! Wat een vernedering voor een mens!

Hulp bi eden

Maar toch... het kan soms zo heilzaam zijn, als we later - na genezen te zijn - anderen te hulp kunnen komen. We kunnen vertellen, dat - al zijn de wegen onbegrepen en voor ons verstand onbegaanbaar en onaanvaardbaar - de Heere juist zulke wegen moest en wilde houden om de zondaar aan de grond te brengen.

Zou de Heere, Die de mens schiep, onderhoudt en gadeslaat, niet weten van mijn droevig lot? Zou d' Allerhoogste van mijn plagen en bittere rampen kennis dragen? En niet alleen moeten we klagen over de eenzame weg die we in zulke omstandigheden gaan, bovendien zal de vorst der duisternis zeker zo'n ziel benauwen en er gebruik van maken om - kon het zijn - dezulken tot wanhoop te brengen. Toch is er uitkomst! De Heere leeft! De Heere begiftigde daartoe mensen met wetenschap en verstand om anderen bij te staan in de velerlei moeiten en zorgen van het leven.

Hulp aanvaarden

Ging het hierboven over mensen die eerst geholpen moesten worden, maar later hun kennis en ervaring mochten vertellen aan anderen, het kan ook andersom.

Dan gaat het over mensen, die vroeger hulp konden bieden aan anderen. Het kan zijn, dat zij nu als het ware leven onder een potdichte lucht, waaruit in hun waarneming nooit een zonnestraal meer gaat schijnen. Alles wordt negatief beoordeeld, omdat de geest van zo iemand ziek is.

Wanneer aangereikte medicijnen niet voldoende baten en de aangeboden hulp door middel van gesprekken en/of in het huishoudelijk werk ontoereikend is, is soms opname voor enige tijd noodzakelijk.

Soms hoor je, dat er wachtlijsten zijn voor degenen die toch zo dringend hulp nodig hebben. Men moet dan weken of zelfs maanden wachten, eer de juiste hulp geboden kan worden. En ook een opname is weer een stap de vernedering in voor de mens.

Financiële nood

Bij alle kruis en verdriet kunnen geldzorgen het leed verzwaren. De geboden hulp moet (soms) betaald worden. Ook het huishouden, door anderen overgenomen, kost meer geld dan anders. Al met al kan de financiële nood groot zijn. Ach, dat dan ook deze nood bij de Heere gebracht zou mogen worden. De Heere zegt Zelf in Zijn woord, in Haggaï 2 : 9: Mijn is het zilver, en Mijn is het goed, spreekt de Heere der heirscharen".

De Heere is een waarmaker van Zijn Woord, ja een trouwhoudend Wezen in de hemel. Zou Hij het zeggen en niet doen, spreken en niet bestendig maken? Ja, Hij zal nooit beschamen degenen die het van Hem verwachten.

Trouwe bezoekers

leder die je lief is, probeert met alles wat in hen is het lijden te helpen verzachten. Wat een liefdesarbeid wordt er verricht, maar toch... de Heere Zelf moet er Zijn Zegen aan verbinden, anders helpt het niet, hoe groot ook onze inspanningen en hoe goed ook onze menselijke bedoelingen zijn.

Het kan zijn, dat men na enige tijd weer naar huis mag. Wat een blijdschap is er dan.

Ook merkt men op, of al het voorafgaand bezoek maar een vluchtig meeleven was, of dat men ook na thuiskomst van de zieke een trouw bezoeker bleef. Daar waren wellicht mensen bij, die niet met hun eigen verhalen op ziekenbezoek gingen, maar die een luisterend oor hadden.

Als de Heere Zelf mensen op ons pad bracht, die ons begrepen in onze nood, wat doet dat goed aan. Mensen die trouw zijn in tegenspoed en kruis, kom je niet zoveel tegen, 't Zijn degenen, die je welzijn op het oog hebben! Wat kunnen uit deze bezoeken goede en blijvende contacten ontstaan.

Zo waren er vroeger mensen die de Heere begiftigde met eenvoud, wijsheid en liefde om in gevallen van eenzaamheid op welk terrein des levens ook, hulp te bieden. En gelukkig zijn er ook nu nog enkelen, die de zieke in hun gebeden gedenken en hen met raad en daad bij kunnen staan. De Heere verbond vroeger en verbindt ook nu nog Zijn zegen aan zulke arbeid.

De haast van de tijd

Hoe is het vaak in onze tijd? Wij zijn zo vervreemd geworden van onze naaste. Door de jacht van de tijd die ons aller leven in beslag neemt, klinkt het uit onze mond: "Even dit of even dat doen."

Wat de Heere ons in Zijn Woord voorhoudt, daar bekommeren wij ons in het minst niet om. Het doet ons geen verdriet, dat de Heere moet klagen over een volk, dat Hem dagen zonder getal vergeet en verlaat.

Wij leven rustig voort in onze eigen gekozen godsdienstige weg, en zakken steeds dieper weg en dommelen voort en slapen de slaap des gerusten. Het ontbreekt ons aan een opmerkzaam hart. Anders zouden we opmerken, dat de Heere, laag op de aarde is met Zijn oordelen. Wij zeggen veeleer: "Och, in verleden tijden kwamen deze dingen ook voor!" en we bukken en buigen niet onder de slaande hand Gods. Door Gods knechten wordt het volk opgeroepen tot boete en berouw over het verlaten van de Heere, en we schrikken misschien even, maar gaan op onze weg weer door.

De genadetijd

Hoe vullen wij Gods tijd in? Mag er nog wel eens gebed zijn voor onze eenzame naaste? Wat is het een rijk leven als 'elkanders lasten' gedragen mogen worden. Wanneer er iets van de zelfverloochening beoefend mag worden ten opzichte van onze naaste. Dan zal het 'nabij God te zijn' een voortdurend gebed zijn in ons leven en dan zal onze naaste door onze handel en wandel gesticht worden.

Velen zouden niet zo eenzaam meer zijn, als gemerkt werd: daar is tijd voor mij. Daar is een luisterend oor, een handdruk, een schouderklop. Aan deze man of vrouw durf ik mijn problemen te vertellen, want ik weet, dat deze ze bij de Heere brengt.

Terug naar Gods Woord

In Gods Woord lezen we ook van eenzame mensen, onder andere in Johannes 5 : 3. Deze kranke had 'geen mens' die hem wierp in het badwater, zodat hij gezond zou worden na zijn achtendertig jarige ziekte.

De allergrootste zegen in zijn leven was, dat de Heere hem bezocht. Mogen we dan al de eenzamen trachten met 's Heeren hulp te wijzen op Hem, Die dag en nacht hoort. "Gij hoort het gebed, tot U zal alle vlees komen", staat er in Psalm 65:3.

Psalm 65:3. En de Heere is geen karig God. Als wij het alleen van Hem verwachten, zal Hij dezulken niet beschamen. Door onze eigen schuld hebben wij, door het ver-

laten van de Heere, onszelf in de eenzaamheid gebracht. Maar nu dat eeuwig wonder: wij kunnen daaruit verlost worden. De Heere heeft Zelf van eeuwigheid een middel gegeven in het schenken van Zijn geliefde Zoon. Hij wilde naar deze - door onze zonde vervloekte - aarde vrijwillig komen, om Cods deugden op te luisteren en in een weg van diepe vernedering, smaad, hoon, eenzaamheid en lijden een verloren en verkoren volk zalig te maken. Dan zijn er geen hopeloze gevallen voor de Heere. Zoek het dan niet in de eerste plaats bij mensen. Daarvan zegt ons Gods Woord, dat het 'nietige vertroosters' zijn. Ook lezen we in datzelfde Woord: "Vertrouwt niet op prinsen, op des mensenkind, bij hetwelk geen heil is".

De Heere zal Zijn eer aan geen mens geven, die door de zonde een eerrover Gods is geworden. Als de Heere het geeft, kunnen mensen als slijk gebruikt worden in ons leven, maar dat middel zal weer afgewassen worden.

Dat er nog velen, die hun weg eenzaam gaan, door genade zouden mogen leren: "Eenzaam, maar... met God gemeenzaam". Dan zou de druk veranderd zijn in geluk. Dan mag zo een met de psalmist getuigen:

't Is goed voor mij, verdrukt te zijn geweest, Opdat ik dus Uw godd'lijk recht zou leren. Sinds heeft mijn hart voor hovaardij gevreesd. Ai, doe mij steeds Uw wil als heilig eren, Ver boven goud en zilver, en wat meest Den mens bekoort, zal ik Uw wet waarderen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen