Ik voel me gekwetst door een leraar...

Carola

"En als u denkt dat ik nog iets voor die vent doe... bah, wat een... grrrrrmbl! Nooit doe je het goed; altijd weet-ie je voor gek te zetten. Kan ik het helpen dat ik iets domweg niet snap? Uitleggen? Ho maar. Je af laten gaan, voor paal zetten, ja dat kan meneer uitstekend!"

Carola is niet te stuiten als ze thuiskomt. De hele familie mag meegenieten van wat zij op school te verduren heeft. Wanneer broer Chris zich ook vol enthousiasme in de woordenstroom wil werpen, grijpt moeder in.

"Voorlopig weten we genoeg; als je gekalmeerd bent, vertel je precies wat er gepasseerd is."

Mopperend vertrekt Carola naar boven.

"Je voelt je nogal gekwetst door meneer De Bie", polst moeder als ze samen met Carola de afwasmachine uitruimt.

"Ach ja, als je iets niet direct begrijpt, begint ie je uit te maken voor 'sukkel' en dergelijke benamingen. 't Is goed hoor, snap ik het niet, dan snap ik het niet. Hij heeft zeker slecht geslapen. Morgen beter."

Al corrigerend laat meneer De Bie de schooldag aan zich voorbijgaan. Mm, dat meisje De Waal leek ietwat aangeslagen te zijn doorzijn uitval. Zou ze de stof echt niet beheersen? Is anders bepaald niet op d'r mondje gevallen. Niettemin, je moet toch oppassen met wat je zegt; je kunt het nooit helemaal inschatten hoe je woorden over komen. Morgen maar eens langs z'n neus weg informeren...

Mary

"Zal ik Carola even opbellen om te vragen of ze al gekalmeerd is? Tjonge, wat was ze beledigd. Gekwetst volgens eigen zeggen. Oké, het was niet erg sportief van De Bie om zo tekeer te gaan. Maar ze kunnen wel gekkere dingen van je zeggen dan dat je een sukkel bent. Bovendien meent De Bie het zo kwaad nog niet. Huisman is tien keer vervelender. "Een olifant beweegt zich nog elegant vergeleken bij uw manier van voortbewegen, dame." Vooral dat dame, op zo'n misselijk toontje uitgesproken. Hij moest eens weten hoe vaak ik stampvoetend voor de spiegel sta. Bepaald niet omdat ik mezelf een ranke verschijning vind. Hè bah, morgen twee uur gym. Misschien moet ik 'm gewoon terug pakken door ook een snerende opmerking te maken. Pa zou zijn wenkbrauwen fronsen en vragen of dit de juiste houding is ten opzichten van een leraar die tenslotte over je gesteld is en wat er verder volgt Maar hij heeft makkelijk praten, 't Is trouwens al te laat om Carola te bellen."

Harmen

"Mensen, wat was die Carola nijdig op De Bie. De man was inderdaad een beetje onredelijk, maar om daar nu zo op te reageren! Ze voelde zich gekwetst, kwetterde ze in de pauze. Mocht wat, het kind weet ten ene male niet hoe het voelt om echt gekwetst te worden."

Harmen zit voor z'n computerscherm aan zijn verslag voor natuurkunde te werken. Veel schot zit er overigens niet in. Dat andere houdt z'n gedachten gevangen.

In de toetsweek is het begonnen. West meende een onregelmatigheid te ontdekken in het door hem en door Corné ingeleverde werk. Buren met precies dezelfde domme fout moeten gespiekt hebben. Corné kreeg een uitbrander en daarmee was het over en uit. Helaas komt Harmen en minder goed vanaf. De minste of geringste aanleiding wordt aangegrepen om een snerende opmerking te plaatsen. Scoort-ie

goed, dan sneert West: "Uw inlichtingendienst werkte perfect, meneer." Valt een cijfer laag uit, dan informeert hij of dit nu op eigen vermogens geproduceerd is. Woedend van machteloosheid voelt hij zich op zo'n moment.

Met West gaan praten, zoals onlangs iemand suggereerde, durft hij niet. Dan stel je je wel heel erg kwetsbaar op. Wie weet, is dan het hek helemaal van de dam.

Harmen komt er niet uit. "Allez, nu het verslag in de computer..."

Een terecht gevoel?

Allicht herken je iets uit de hierboven geschetste situaties. Voel je je op je tenen getrapt zoals Carola. Geraakt, net als haar vriendin. Of zelfs echt gekwetst zoals Harmen.

Vervelend, want je weet je geen houding te geven tegenover degene die jou dit aandoet. Meestal maakt een (verkeerde) reactie van jouw kant de zaak alleen maar slechter. Dus dan gewoon alles slikken? Als leerling trek je toch aan het kortste eind. 'Ze' houden elkaar de hand boven het hoofd en weten je op de een of andere manier terug te pakken.

Is dat echt zo? Gaat deze redenering per definitie op voor iedere leraar? Ben je als leerling immer de verdrukte onschuld?

Vraag je af of het terecht is dat je je gekwetst voelt. Probeer eerlijk na te gaan of je geen aanleiding hebt gegeven tot minder fraaie opmerkingen aan jouw adres.

Weet je zeker dat de leraar eropuit was om jou te kwetsen? Of ben je wel erg snel op je tenen getrapt? Tussen twee haakjes, Lloyd jones schrijft in een preek over de Bergrede dat je dan jezelf nog veel te hoog aanslaat!

Doet de desbetreffende leraar altijd en tegen iedereen sarcastisch, is dat zijn of haar stijl van omgaan met leerlingen of bewaart hij/zij het speciaal voor jou?

Zou de leraar het kunnen weten dat jij je gekwetst voelt door juist die ene opmerking? Niet iedereen overziet de gevolgen van woorden en daden. Jouw gedrag kan ook de bekende druppel zijn, die de overvolle emmer van een getergde leraar doet overlopen. In dat geval ben jij dus de dupe van de (wan)daden die alle leerlingen voor je die dag bedreven hebben.

"Alles goed en wel", denk je nu misschien, "ik voel me behoorlijk gekwetst door een leraar. En terecht naar mijn idee."

Moeilijk, want dat akelige gevoel is niet weg te redeneren en je zult minstens iedere week die leraar onder ogen moeten komen. Wat nu?

Terugpakken met brutaliteit, boze blikken, zwart maken bij je medeleerlingen? Kan dat, als leerling van een christelijke of reformatorische school? Waarom niet, die leraar gedraagt zich ook niet volgens bijbelse normen, dus...

Of net doen of er niets aan de hand is en het vuurtje van binnen laten smeulen? Zo'n smeulend vuurtje heeft bar weinig nodig om een uitslaande brand te worden!

Zou er geen andere, een betere weg zijn? Leg iedere dag alles voor de Heere neer. Ook je gekwetste gevoelens en de moeite die het je kost om rustig te blijven als het weer mis gaat. Vraag of je een juiste kijk op je eigen houding hebt. "Doorgrond mij, o God, en ken mijn hart; beproef mij en ken mijn gedachten." (Psalm 1 39). En zou iedere leraar het niet nodig hebben dat er voor hem of haar gebeden wordt? Probeer een geschikt moment te vinden om met de leraar te praten. Misschien is het handig om daarvoor een afspraak te maken. Vertel eerlijk wat je zo dwars zit. Vraag of je soms aanleiding geeft tot minder aangename reacties in jouw richting. Durf je het gesprek niet aan, of komt in het gesprek je bedoeling niet over, op iedere school is een leerlingbegeleider. Hij zal je graag willen helpen. Een leraar is er om je te 'raken', enthousiast te maken voor z'n vak en niet om je te kwetsen. En geloof maar dat hij de eerste is die dat zal beamen!

M. R. de Braai-Prins

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen