Niet kiezen voor Jezus, maar vluchten tot Hem...

We are eaved, and you?

Ik weet wel, dat het kruis van Christus de joden een ergernis en de Grieken een dwaasheid is, maar toen we in dat gesprek het woord geloof gebruikten hadden we het over verschillende zaken: een prestatie van onze vrije wil of een eenzijdig wonder van Gods genade! En bij dat laatste bedoel ik niet die categorie jongeren die met de armen over elkaar afwachten (niet gelovig verwachten of uitzien) totdat de HEERE eens naar hen omziet, en intussen onverschillig voortleven. De HEERE heeft genademiddelen geschonken om Hem te zoeken. Vele malen worden we opgeroepen tot bekering. Het kan geen uitstel lijden. Of bij jou wel?

Zeker weten?

Zou jij geen zekerheid willen hebben over je eeuwige bestemming? Zijn dat voor jou vreemde vragen? Denk je daar liever niet aan? Maar al denk jij niet aan de eeuwigheid, daarom komt er wel een dag dat je rekenschap moet afleggen van je aardse bestaan. Het kan ook zijn, dat jij je meer thuisvoelt bij die jongeren, die het geloof altijd voor het grijpen hebben. Voor jou is het vanzelfsprekend, dat je zalig wordt, je twijfelt niet meer, je bent gedoopt, je deed belijdenis, je gaat aan het avondmaal. Ik maak me nergens zorgen over. Zekerheid? Ja hoor, met mij zit het wel goed.

Er zijn ook jongeren bij wie het precies het tegenovergestelde is: altijd twijfel, nooit echte zekerheid. Hoe vaak zeggen ze het niet tegen elkaar: „Weet je het zeker? " „Is het echt waar? " Je twijfelt zo vaak aan anderen, maar ook aan jezelf. Misschien heb jij ook wel eens vragen gezet bij het bestaan van God. Is God er wel? Hoe kan ik nu weten dat Hij bestaat. Of... als de HEE-RE er is, waarom gebeuren er dan zo veel onbegrepen dingen. Soms twijfel

ik aan alles en iedereen. Ik heb totaal geen zekerheid. Alles staat op losse schroeven. En dan spreken over zekerheid? Dat is niet voor mij. Trouwens ik ontmoet bijna nooit iemand, die echt zeker is van zijn aandeel in Christus. Ik hoor zelden dat iemand spreekt uit de volheid van zijn gemoed over de goedheid, trouw en genade in Cod. Altijd is het leven van het geloof gemengd met gevoelens van twijfel. Is zekerheid wel echt te verkrijgen? Is twijfel niet de hoogste vorm van het geloof (zoals Rome leert)?

Twijfel... gebrek aan zekerheid

Gelukkig ben jij niet de enige, die met deze vragen loopt. Op bijna elk zomerkamp, tijdens een lezing of een gespreksavond komen jongeren met dezelfde vragen. Op school word je regelmatig met deze problematiek geconfronteerd. Op de jeugdvereniging zijn dit geen vreemde klanken. Ik neem zomaar een vraag die na een lezing gesteld werd: „je kunt soms heel erg aan jezelf twijfelen, en geen licht krijgen over je verhouding tot God, terwijl je ook ervaringen hebt van een oprecht geloof. Wat moet je op zulke momenten doen? " Om tot een juiste beoordeling te komen, moet je deze vraag wel goed lezen. Drie dingen vallen op: twijfelen aan jezelf, geen licht over je verhouding tot de HEERE en een oprecht geloof.

Gearriveerd... maar hoe?

Helaas heb je een categorie mensen (jongeren en ouderen) die nooit meer twijfelen. Ik zou ze gearriveerde christenen willen noemen. Ze zijn geboren op het erf van het verbond, gedoopt, hebben belijdenis gedaan, zijn aan het avondmaal geweest, want anders kun je geen belijdenis doen en straks gaan ze naar de hemel. En wanneer je dan vraagt, hoe ze aan het oprechte geloof gekomen zijn, of ze dat zien als een gave van God en wat er dan in hun leven veranderd is, dan word je wantrouwend aangekeken en willen ze soms niet meer met je spreken, omdat je hun zekerheid in twijfel trekt. Waar hoor jij bij? Bij 'verzekerden', twijfelaars, onverschilligen of rechtzinnige belijders zonder behoefte aan het bloed van de Heere jezus Christus? Of geef je heimelijk de Heere de schuld, dat je nog geen zekerheid hebt. Dat kan ook! Maar... al misbruiken anderen de 'geloofszekerheid' daarom is er in het geloof wel degelijk zekerheid. Want er is zekerheid bij de HEERE. Paulus wist daarvan toen hij Romeinen 8:38 schreef: ant ik ben verzekerd, dat niets ons zal kunnen scheiden van de liefde van God.

Zekerheid van het gevoel of van het geloof?

We moeten onderscheid maken tussen het voelen van de zekerheid en de zekerheid zelf. De HEERE had Abraham beloofd hem een zoon te schenken. Dat was zeker. Toch geloofde Abraham het niet altijd even sterk. Telkens heeft de HEERE deze belofte vernieuwd. De belofte was zeker, maar de gelovige kon niet altijd even zeker geloven, jakob zou de eerstgeboortezegen krijgen, toch was hij er niet altijd zeker van, dat het ook goed zou komen, daarom vond hij het nodig de HEERE een handje te helpen. Dat is geen geloof, maar ongeloof en twijfel. Tenslotte nog een duidelijk voorbeeld, dat geloof en zekerheid dichtbij ongeloof en twijfel kunnen liggen: de geschiedenis van de vader van de maanzieke jongen. Hij riep uit: „Ik geloof Heere, maar kom mijn ongelovigheid te hulp". Geloof is meer dan gevoel. Zie geloof niet aan voor gevoel en houd gevoel niet voor geloof. Geloof wordt door de Heilige Geest gewerkt en richt zich op het Woord. Gevoel is echter een menselijke eigenschap en richt zich op jouw ervaringen in het gemoed.

Van Lodenstein lag op zijn sterfbed. Iemand vroeg hoe hij zich voelde. Zijn antwoord was: „Ik voel niets. Het is mij genoeg dat ik weet en geloof dat in de Heere jezus Christus een volheid van genade is en ik leg mij neer op dat zoutverbond dat onveranderlijk is".

Toch niet los kunnen laten

Weet je hoe het gevoel wel eens genoemd wordt? je moet het gevoel zien als de krukken die gebruikt worden bij het leren gaan door het geloof. Als je mag lopen, dus geloven, raakt het gevoel meer op de achtergrond. De krukken van het gevoel heb je dan niet meer zo nodig. Het gevoel is maar een wankel fundament (ds. H. Paul). Omdat ook gelovigen tot hun laatste doodssnik zondaren blijven, zal ook de oefening in het geloof hier op aarde onvolkomen blijven. Met ongeloof en twijfel gemengd. Dat ligt niet aan het geloof, dat de HEERE plant in de harten van Zijn kinderen, maar dat ligt aan hen. Toch is het een kenmerk van een ware christen, dat hij of zij zonder die zekerheid niet kan leven en telkens weer roept, smeekt, bedelt en vraagt of de Heere hen weer opzoekt en alles weer waar maakt.

Verlangen naar zekerheid

Bij veel jongeren merk je een verlangen naar zekerheid. Ze hunkeren naar de ervaring van Gods nabijheid. Met twijfel kunnen ze niet leven.

Dat bespeurde ik ook in interviews in het opinieblad 'Koers'. Jongeren uit verschillende kerken of gemeenschap-

pen spraken over hun geloof. Telkens kwam daar ook het element van zekerheid naar voren.

Een meisje van 15 jaar uit een vrije (evangelische) geloofsgemeenschap:

„De Heer is mijn Vriend. Samen met Hem wil ik leven. Ik weet dat Hij altijd bij mij is. Al mijn vragen leg ik aan Hem voor. Het is onvoorstelbaar fijn mijn hele leven met Hem te delen. En als er dan iets fout gaat - en er gaat altijd wel iets fout - of als ik de Heer niet begrijp en ik begrijp Hem niet altijd - dan geeft het mij rust dat Hij ervan weet".

Een meisje van 19 jaar uit een reformatorisch kerkverband:

„De Heere is alles voor mij. Omdat jezus leeft, mag ik ook leven. De Geest van Christus woont in mij. Hij heeft ervoor gezorgd dat mijn schuld - die ik zelf met geen mogelijkheid kan betalen - voldaan is. Dat vind ik zo geweldig, dat ik mij niet voor kan stellen hoe ik daar niet dankbaar voor zou kunnen zijn".

Een jongen van 20 uit een andere reformatorische kerk:

„Het is voor mij een onvoorstelbare troost te weten dat de Heere van me af weet. Dat geeft mij ruimte om opnieuw te zien op de opgevaren Jezus Christus. Hij heeft alle macht en kracht in de hemel en op aarde. Hij regeert. Hij bidt voor mij. Op Hem mag ik vertrouwen. Door Hem ben ik veilig. Hij heeft de heilige toom van de rechtvaardige God alleen gedragen".

Vragen naar de zekerheid van het geloof zijn niet slechts vragen van onze eeuw. Ik kreeg een boekje in handen met de veelzeggende titel: Kan ik zeker zijn van mijn zaligheid? " door ds. D. A. Detmar (predikant van 1774 tot 1844 in de Nederlandse Hervormde Kerk). Hij gaat in drie preken over de tekst uit 2 Timotheüs 1:12 (Want ik weet, Wie ik geloofd heb), in op de zekerheid van het geloof. Hij bewijst de mogelijkheid en het nut. Maar ook de weg waarlangs zekerheid verkregen wordt. Tegelijkertijd noemt hij een aantal oorzaken dat aanleiding geeft tot onzekerheid. Ik citeer hem nu letterlijk: Veel oprechte mensen blijven onzeker, omdat zij dikwijls te veel letten op het oordeel van anderen, die dwalen in de ware kenmerken van het geloof".

Waar zit de haper?

Waarom is er zo weinig zekerheid? Ligt dat aan het ware geloof? Dan moeten we samen Hebreën 11:1 maar eens lezen: Het geloof nu is een vaste grond der dingen, die men hoopt, en een bewijs der zaken, die men niet ziet!"

In het oprechte geloof is zekerheid, dan is er geen twijfel mogelijk. Ook de catechismus is in zondag 7 niet onduidelijk: Een waar geloof is niet alleen een stellig (zeker) weten of kennis, waardoor ik alles voor waarachtig (zeker) houd, dat ons God in Zijn Woord geopenbaard heeft, maar ook een vast (zeker) vertrouwen...

Hoe komt het dan dat bij ons vaak de twijfel lijkt te triomferen over de zekerheid? Hoe komt het dan in sommige gevallen twijfel hoger wordt aangeslagen dan een zekerheid, die niet 'echt' overkomt! Trekken wij de zekerheid van anderen in twijfel als het niet in ons straatje past?

De bruid in het Hooglied had haar Bruidegom laten roepen en wachten, maar toch werd ze van binnenuit getrokken en ging ze uit om Hem te zoeken. Ze kon Hem toch niet missen. Zo vaak als de twijfel en het ongeloof de kop opsteekt, zal een oprechte van hart de zekerheid zoeken in het Woord van God. Zoals David het in Psalm 56 mocht uitroepen: „Ik roem in God, ik prijs 't onfeilbaar woord, ik heb het zelf uit Zijne mond gehoord; of zoals het in psalm 27 zo mooi verwoord wordt: „Zo ik niet had geloofd, dat ik het goed des HEEREN zou zien in het land der levenden, ik was vergaan!" In dit leven (aardse) mocht David vast geloven in de goedheid en trouw des HEEREN. Al noemt Calvijn twijfel een kenmerk van het ongeloof, toch zegt hij dat waar het vuur van het geloof is, ook de rook van de twijfel niet ontbreekt.

We moeten er voor opassen dat we een leven in afhankelijkheid van de Heere gaan venwarren met onzekerheid. Hoewel zo iemand misschien geen grote woorden zal gebruiken, kun je best jaloers op zo'n leven zijn.

De weg naar de zekerheid...? !

Het gevaar van kerken en groeperingen die alle nadruk leggen op de geloofskeuze van de mens is, dat de zekerheid dan komt te liggen in je eigen beslissing, in jouw ervaringen. De mens, die kiest en iets doet, komt zo centraal te staan. Vaak hoor je in dit verband ook het woordje 'moeten' gebruiken. Helaas brengt het vaak een opgeklopt en opgezweept christendom te weeg. Het gaat echter niet om kiezen voor jezus, maar om een vluchten tot jezus (ds. Vreugdenhil in 'Bekering ook voor jou').

En wanneer vlucht je ergens heen? Als het nood in je leven geworden is. Als je zonden als een last gaan drukken. Het is de Heilige Geest die je dat doet zien.

Het is ook de Heilige Geest, die je dan leert met die last te vluchten tot Hem, Die gezegd heeft: Komt allen tot Mij, die vermoeid en belast zijt, en Ik zal u rust geven" (Mattheus 71:28). Het is nood in je leven geworden omdat je ziet dat jouw schuld onbetaalbaar geworden is. En met een 'onverzoende schuld' kun je niet langer voor God bestaan. Wanneer je dan mag horen uit het Evangelie dat Jezus gekomen is om zondaren zalig te maken, dan komt Hij als het ware in het gewaad van Zijn Woord naar je toe met Zijn vriendelijk en welmenend aanbod van Zijn genade. En dan? Dan mag je vluchten tot Hem om alleen door Hem geholpen en behouden te worden van de toekomende toorn. Geen kiezen, maar vluchten. Je zult nooit kunnen zeggen dat jij het zelf gedaan hebt, maar de Heere Jezus werd je te sterk, juist waar jij je eigen zondigheid en onmogelijkheid leert kennen, kun je het niet doen met een aangepraat geloof. Dan heb je het nodig dat de HEE-RE Zelf toont dat Hij van je afweet. Dat doet Hij door Zijn Woord en Geest. Daar kun je alleen maar op terugvallen. Niet: k heb dit of dat gedaan, maar: e HEERE heeft het gedaan.

Nooit kan 't geloof te veel verwachten des Heilands woorden zijn gewis (zeker)! Heb jij al zekerheid?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen