Regels zijn regels

Als het niet zo'n serieuze kwestie was, zou je het vermakelijk noemen: de worsteling van de kamerfracties om in het zomerreces tot een standpunt te komen over de kwestie Gümüs. Moet de Turkse kleermaker die illegaal in Nederland verblijft nu wel of niet het land uit worden gezet? Nee, zeg nu niet dat dit een eenvoudige vraag is, waarop maar één antwoord mogelijk is: Gümüs is illegaal en illegalen moeten zo snel mogelijk ons land verlaten. Zo simpel ligt dat voor een politieke partij niet.

Want wat is er het afgelopen jaar gebeurd? Buren van het Turkse gezin richtten een actiecomité op. De burgemeester van Amsterdam ging zich er in eigen persoon mee bemoeien. De bekende PvdA'er Van Thijn dreigde zelfs uit zijn partij te stappen als de socialisten zich niet zouden inzetten voor de familie Gümüs.

Verleiding

En dan gaat het moeilijk worden voor de dames en heren politici. Als een groot deel van het Nederlandse volk wil dat de illegale kleermaker hier blijft, als de kwestie keer op keer de kranten haalt, als andere grote partijen zich ook sterk maken voor Gümüs, is de verleiding groot om je bij het algemene gevoelen aan te sluiten. Welke politicus wil niet graag de redder van het het gezin Gümüs zijn? Met zo'n opstelling kun je eer inleggen; dat standpunt gaat er in als koek.

Blijft staan dat er ooit regels gemaakt zijn, die bepalen dat mensen die hier illegaal, dat is niet-wettelijk, verblijven, naar hun eigen land terug moeten. Dat probleem moesten de politieke partijen nog even oplossen. De zogenaamde witte-illegalenregeling biedt in dit opzicht geen uitkomst.

Uitzondering

Die regeling houdt in dat illegalen die kunnen aantonen dat zij zes jaar lang in Nederland werk hebben verricht en daarvoor ook belasting en premies hebben afgedragen, een verblijfsvergunning kunnen krijgen. Bij wijze van uitzondering. Omdat het voor dat soort mensen, dat meestal al aardig in Nederland is ingeburgerd, toch wel hard is om het land te worden uitgezet.

Gümüs echter voldoet bij lange na niet aan die uitzonderingsbepaling. Hij kan slechts aantonen dat hij een krappe drie jaar in Nederland betaalde arbeid heeft verricht.

Het CDA leek er na verloop van tijd toch uitgekomen te zijn. De afgelopen weken werd duidelijk dat op grond van Europese regelgeving een aantal Poolse prostituees niet over de grens gezet mag worden. CDAwoordvoerster Bijleveld greep dit voorval gretig aan. Als Poolse prostituees mogen blijven, dan Gümüs ook, zo was de teneur van haar woorden. Daarmee hadden de christendemocraten tot hun eigen opluchting toch nog een visie op de kwestie.

Borrelpraat

Gelukkig hebben de christen-democraten dit standpunt inmiddels losgelaten. Het was een visie die bleef steken op het niveau van borrelpraat. Als mijn buurman door het rode stoplicht rijdt, mag ik nog niet hetzelfde doen.

Is het dan niet treurig dat Poolse publieke vrouwen in Nederland mogen verblijven, mits ze hun 'werk' als zelfstandige verrichten? Natuurlijk, maar richt dan al je woede en verontwaardiging op die zaak, en beoordeel het geval Gümüs op zichzelf. En daarvoor geldt: regels zijn regels.

Het mag niet zo zijn dat de publieke opinie in feite de gang van zaken in ons land bepaalt. Die publieke opinie is immers zo ongestadig als het weer. Zij is ook inconseguent. Zo lang het over 'de buitenlanders' of 'de illegalen' in Nederland gaat, is er nog altijd een groot deel van de bevolking dat ze liever vandaag dan morgen ziet vertrekken.

Buurman

Maar zodra de betreffende illegaal jouw buurman is met wie je goed op kunt schieten, wordt het anders. De anonieme 'buitenlander' krijgt een gezicht. Als de foto van meneer Gümüs in de krant verschijnt, als we lezen over zijn vrouw en kinderen, over de school waarop zij gaan en de vriendjes met wie zij spelen, dan worden we geraakt. Dan moeten de regels desnoods maar wijken.

Voor het gezin Gümüs is het pijnlijk om ons land te moeten verlaten. Dat neemt niet weg dat we hun geval in de juiste verhoudingen moeten blijven zien. Gümüs wordt in Turkije niet met gevangenis of foltering bedreigd. In die situaties moeten we de bijbelse regel van herbergzaamheid in praktijk brengen. Maar de dreiging van vervolging speelt hier niet.

A.de jong

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen