Vakantieboek (2)

Wie las in de vakantie een boek waarbij je dacht: "Dat moet een ander ook eens lezen? " Dat was, een paar "momentjes" terug, de vraag.

Bedankt voor de reacties, de vriendelijke woorden en de hartelijke groeten. Fijn dat de Daniëlredactie iets meer ruimte geeft voor dit "momentje". Daardoor kan ik, behalve de titels, enkele reacties doorgeven.

Iemand las 'De wintertuin" van joke Verweerd: "Prachtig, veel mooier dan haar boek 'De rugzak'. Het heeft me diep geraakt." Een ander noemde juist 'De rugzak': "...Mooier dan de wintertuin... ik maakte zelf rouw mee... heel invoelend schrijft ze daarover..."

Een abonnee schreef vanuit het psychiatrisch ziekenhuis: "...het was leeg... geen kerk...'t was helemaal geen zondag... maar de Heere zorgt... daar lag toevallig(? ) een groot dik boek... het was van Mac'Cheine... 'de Bron van zaligheid'... wat een prachtig boek... hoe weet hij heen te wijzen naar de Christus alleen..."

Een ander, die zich niet meer tot de jongeren rekent, (her)las 'In de schemering van Christus wederkomst' van ds. H. Veldkamp. Hij citeerde een stukje in zijn brief: "Broeders en zusters, wilt u uw levenshuis er eens op nakijken? Er zijn misschien kamers, waar het stof duimendik ligt en de zondewalm u tegenslaat. Is dat... Zijn Zoon uit de hemelen verwachten..." Een jongere las het boek 'Deadline' geschreven door Randy Alcorn: "Het is een prachtig boek, vol spanning, wat je van het begin tot het einde meeneemt. Maar rond die spanning... wordt er op indrukwekkende manier de leiding van God in het leven van Finney geschetst. De dingen die gezegd worden over de hemel en de hel.... moet je wel met je gezonde verstand lezen." Deze lezer vraagt of ik commentaar wil geven op dit boek. Maar voor recensies heeft de Daniël een andere rubriek. Misschien een idee...? Een andere jonge Daniëllezer is geboeid door het boek 'Gedachten over verwachten' van W. Visser: "Soms is het alsof hij precies in je hart kijkt en weet wat er leeft... hij gaat niet om vragen heen, maar er heel concreet op in...."

Een "trouwe Daniël-lezeres en moeder van een gezin" is erg aangesproken door het boek 'Ontwaakt!' van J.A. Baayens: "Een ieder moet dit lezen... en er wat mee doen in zijn omgeving...."

Weer een ander noemt, zonder verder commentaar, het boek 'De wereld in huis' door A.G. Knevel.

Een jonge lezer wil drie boeken onder de aandacht brengen. Eerst 'Uw harte worde niet ontroerd' van dr. D. Martyn Lloyd-Jones: "Hij beschrijft hier duidelijk dat als het moeilijk gaat we niet op mensen moeten en kunnen vertrouwen, maar alleen op God." Verder noemt deze lezer 'Zijn gebod is liefde' van ds. H.J. Hegger en 'De eed" van Perettie: "... Ik vond hier een heel sterke moraal in zitten." Ook was er een reactie op het boek 'Heada' van ds. Hegger: "Het heeft me getroost dat al die kronkels en vragen kennelijk ook bij een ander leven. Bemoedigend, vooral het voortdurend heenwijzen naar Christus."

Een ander wil het boek "Abraham vader en vriend" van ds. C.G. Vreugdenhil noemen: "We lezen het thuis als een soort dagboek. Ik vind het heel mooi en vooral zo praktisch." Tot slot was er een abonnee die het boek 'Tom Kroos, zijn weg tot God' wil noemen: "Dit boek (een moeder vertelt over het sterven van haar zoon) is realistisch en zo uit het leven gegrepen... het sprak me veel meer aan dan andere boeken... waar de kloof tussen zoals het moet en zoals het in de praktijk gaat erg groot is ..."

Tot zover de reacties. Een aantal mensen reageerden mondeling, maar ondanks de extra ruimte moet het toch bij een "momentje" blijven. Daarom laat ik het maar even hierbij. Alleen nog dit.

Verschillende mensen wezen me erop dat het echte vakantieboek 'Het Boek der boeken' is: de Bijbel! Terecht!

Alle boeken, verhalen, ervaringen en bekeringen moeten getoetst worden aan dit Boek. Misschien is er juist daarom wel veel verwarring, omdat we dat te weinig doen. Een verhaaltje als illustratie.

Een schoolmeester schrijft in prachtige voorbeeldletters een zin op het bord. De kinderen moeten die zin 25 keer naschrijven in hun schrift. Wat doen nu de meeste kinderen? Bij het schrijven van de eerste zin turen ze naar het bord. Ze kijken heel goed naar de zin van de meester. Maar bij hun tweede zin kijken ze naar hun eerste zin in hun schrift. En bij hun derde zin kijken ze naar hun eigen tweede zin... en bij de vierde naar de derde... enzovoort.

Als deze leerlingen onderaan de bladzijde komen, is het een knoeiboel geworden. Hoe komt dat? Ze hadden bij iedere nieuwe zin weer naar de eerste regel moeten kijken, de regel van de meester.

Hoeveel zijn er niet in het kerkelijk en geestelijk leven, die lijken op deze domme schoolkinderen? Ze richten zich alleen maar op wat anderen zeggen, passen zich klakkeloos aan elkaar aan en krijgen steeds minder aandacht voor de "eerste regel".

Zo kon in vroeger tijden vanuit de christelijke kerk de Rooms-Katholieke kerk ontstaan. Zo konden in de loop van de kerkgeschiedenis talloze dwalingen de kop opsteken.

Wie meent te staan zie toe dat het geen "knoeiboel" wordt. Dat geldt in het groot en in het klein. Voor een hele kerk en voor mij persoonlijk. Daarom: steeds weer kijken naar de eerste regel! De regel van de Meester....

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen